Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 1 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2236/19

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 11 lipca 2018r., w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 377/18, oddalił skargę G. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A. Z. pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że Prezydent Miasta N. decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. Z. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z wewnętrznymi instalacjami: wodno-kanalizacyjną, gazową, centralnego ogrzewania, elektryczną, drogami wewnętrznymi wraz z kanalizacją opadową z pompownią wód deszczowych i dołami chłonnymi, z przyłączem wodociągowym i kanalizacji sanitarnej oraz murkiem oporowym na działce nr [...] w obr. [...], przy ul. [...] i [...] w N. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania G. S., decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W toku ponownego rozpoznawania wniosku, Prezydent Miasta N. postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., na podstawie art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego wezwał inwestora do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym.

Po uzupełnieniu dokumentacji projektowej, Prezydent Miasta N. decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. Z. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z wewnętrznymi instalacjami: wodno-kanalizacyjną, gazową, centralnego ogrzewania, elektryczną, drogami wewnętrznymi wraz z kanalizacją opadową z pompownią wód deszczowych i dołami chłonnymi, z przyłączem wodociągowym i kanalizacji sanitarnej oraz murkiem oporowym na działce nr [...] w obr. [...], przy ul. [...] i [...] w N. Odwołanie od tej decyzji wniósł G. S. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r.

Organ odwoławczy uznał, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta N., dla obszaru "N. – [...]", zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta N. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r.

Inwestycja spełnia wymogi § 4 pkt 16 ww. planu co do odpowiedniej liczby miejsc postojowych (na osiem projektowanych mieszkań przypada osiem miejsc garażowych). Wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej dla całej działki wynosi 32,24%, co jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Analizując spełnienie wymagań § 13 ust. 1, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ oparł się na przedłożonych przez inwestora dwóch analizach, tj. "Analizie nasłonecznienia" i "Analizie przesłaniania".

Pierwsza z nich obrazowała cień rzucany przez projektowany budynek na otoczenie, w godzinach od 7.00 do 17.00 w dniach równonocy (21 marca i 21 września) i wynikało z niej, że pokoje mieszkalne w sąsiednim budynku G. S., na dz. nr [...] w obr. [...], mają zapewniony czas nasłonecznienia od godz. 9.00 do godz. 12.00. Czas nasłonecznienia dla wszystkich pomieszczeń, w których okna usytuowane są w ścianie południowej budynku, spełnia wymagania określone w § 60 ww. rozporządzenia.

Druga wskazywała na zgodność z przepisem § 13 rozporządzenia, gdyż odległości między budynkami są większe niż wysokość przesłaniania.

W ocenie organu usytuowanie projektowanego budynku nie narusza § 12 ww. rozporządzenia.

Odległość pomiędzy budynkiem projektowanym, a istniejącymi na sąsiedniej działce nr [...], wynosi 8,72 m, to jest powyżej 8,0 m, co stanowi o zgodności z § 271 ww. rozporządzenia dotyczącego wymaganych odległości między budynkami ze względu na przepisy przeciwpożarowe. Projekt budowlany, w tym projekt zagospodarowania działki, został pozytywnie uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.

Inwestor przedstawił oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt był kompletny, został wykonany oraz sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Posiadał uzgodnienia i opinie oraz zapewnienia dostaw energii elektrycznej, wody, gazu i odprowadzenia ścieków i deszczówki, jak również warunki przyłączenia obiektu do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, opadowej, gazowej i elektroenergetycznej.

A. Z. dysponowała pozwoleniem na budowę zjazdu z ul. [...] na działkach nr [...] i [...] w obr. [...] w N. - decyzja Prezydenta Miasta N. z dnia [...] maja 2014 r.

Projektowana inwestycja nie będzie naruszać uzasadnionych interesów osób trzecich, umożliwi przyszłe działania inwestycyjne na działkach nr [...], nr [...], nr [...] (ul. [...]) i nr [...] (ul. [...]), które zostały objęte obszarem oddziaływania projektowanego obiektu.

Budynek nie spowoduje pogorszenia stanu istniejącego budynku mieszkalno-usługowego na dz. nr [...] w obr. [...], będącego współwłasnością R. M., nie ograniczy jego przydatności do użytkowania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. wniósł G. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 955/15, oddalił skargę.

Sąd Wojewódzki uznał, że ponoszone przez skarżącego okoliczności oraz argumentacja, świadczą wyłącznie o jego interesie faktycznym.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 stycznia 2018 r. (sygn. akt II OSK 880/16), po rozpoznaniu skargi kasacyjnej G. S. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 955/15 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, G. S. miał w tej sprawie przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i należało rozpoznać jego zarzuty pod względem merytorycznym.

G. S. w toku ponownego postępowania sądowoadministracyjnego podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wskazał, że decyzja o pozwoleniu na budowę narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj.:

1. 1. § 12 ust. 1, 2 i 5, ze względu na usytuowanie pochylni wjazdowej w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy działki sąsiedniej;
2. 2. § 25, ze względu na niewłaściwe umieszczenie trzepaka, który powinien być umiejscowiony w odległości co najmniej 10 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W przedmiotowej inwestycji brak odpowiedniego miejsca na trzepak, nie można określić jaki jest jego potencjalny wpływ na nieruchomość skarżącego;
3. 3. § 18 ust. 1 i § 104 ust. 1, 3 i 4, ze względu na niezapewnienie miejsc postojowych dla osób przebywających na terenie nieruchomości czasowo, a także niezapewnienie miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych;
4. 4. § 309 i § 323 w zakresie, w jakim zaprojektowany dojazd do garażu w postaci pochylni (bez zachowania 1,5 m odległości od granicy działki skarżącego) przyczynia się do zwiększonej emisji spalin, hałasu, a także światła, utrudniających odpoczynek i sen.

Skarżący podnosił, że zaprojektowanie miejsc postojowych zgodnie z przepisami, wiązałoby się ze zwiększeniem ich powierzchni. Wskazał na rozbieżne wartości powierzchni biologicznie czynnej, która według części opisowej projektu wynosi 32,24%, zaś w części rysunkowej wskazano 23,01%. Zarzucił naruszenie art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez zaburzenie dotychczasowego ładu przestrzennego i charakteru okolicy, obniżenie walorów estetycznych i kompozycyjnych oraz naruszenie zasad dobrego sąsiedztwa.

W toku postępowania sądowego doszło do zmiany właściciela nieruchomości. A. Z. sprzedała nieruchomość spółce [...] z siedzibą w N. Decyzja Prezydenta Miasta N. z [...] stycznia 2015 r., zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca A. Z. pozwolenia na budowę została przeniesiona (decyzją Prezydenta Miasta N. z dnia [...] czerwca 2017 r.) na rzecz nowego inwestora – [...] Sp. z. o.o. z siedzibą w N. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, kontrolując kwestionowane przez G. S. decyzje poddał analizie zarzuty skargi, które ocenił jako bezzasadne.

Sąd przytoczył treść art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji i wskazał, że z przepisu tego wynika ograniczony zakres badania projektu budowlanego.

Sprawdzanie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało ograniczone do projektu zagospodarowania działki.

Zdaniem Sądu, nie potwierdził się zarzut dotyczący naruszenia § 12 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 5 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, poprzez brak zachowania odległości pochylni wjazdowej do garażu, względem granicy działki skarżącego.

Z przepisu tego wynika, że odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa.

Projekt przewiduje, że dojazd do garaży usytuowanych w podziemnej części budynku - znajduje się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu. Przesądza to (niezależnie od kwestii zakwalifikowania projektowanego dojazdu do garaży – jako pochylni wjazdowej lub drogi wewnętrznej) o wypełnieniu dyspozycji § 12 ust. 7 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji.

Zgodnie z tym przepisem, odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną do podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, nie ustala się.

Organy prawidłowo przyjęły, że projektowany dojazd do garaży w części nazywanej pochylnią, stanowi budowlę podziemną i jako taki nie musi zachowywać określonej w przepisach rozporządzenia odległości od granic działki sąsiedniej.

Podobnie oceniony został zarzut, że wjazd do garażu w części przeznaczonej dla pieszych uniemożliwia - z uwagi na zbyt wąskie jego zaprojektowanie (65 cm + 15 cm, zamiast 1,5 m) - poruszanie się po nim osobom niepełnosprawnym.

Przepis § 16 ust. 1 ww. rozporządzenia, stanowi że do wejść do budynku mieszkalnego wielorodzinnego, powinny być doprowadzone utwardzone dojścia o szerokości minimalnej 1,5 m, przy czym co najmniej jedno dojście powinno zapewniać osobom niepełnosprawnym dostęp do całego budynku lub tych jego części, z których osoby te mogą korzystać.

W ocenie Sądu dostęp taki został zapewniony osobom niepełnosprawnym poruszającym się na wózkach inwalidzkich, od strony ul. [...], poprzez chodnik usytuowany na poziomie 0,00 budynku (tom II projektu budowlanego, część architektoniczno-budowlana, przekrój A-A, rys. nr 8, karta 28).

Z opisu technicznego zawartego w projekcie budowlanym (tom II projektu budowlanego, część architektoniczno-budowlana, karta 6), wynikało, że wszystkie kondygnacje budynku będą dostępne dla osób poruszających się na wózkach inwalidzkich poprzez dźwig osobowy zaprojektowany z poziomu 0,00. W ten sposób zapewniono dostępu osobom niepełnosprawnym do całego budynku.

Odnosząc się do braku możliwości ewakuacji osób niepełnosprawnych z poziomu garaży w przypadku zagrożenia pożarowego, Sąd wskazał, że ewentualna ewakuacja będzie możliwa za pomocą wjazdu do garażu, który będzie mógł posłużyć jako jedna z dróg ewakuacyjnych z budynku.

Za bezzasadne uznano zarzuty skarżącego dotyczące niedopełnienia wymogów związanych z wymiarami projektowanych miejsc postojowych. Sąd wskazał, że w tym zakresie organ architektoniczno-budowlany nie sprawdza projektu budowlanego.

Projektant, jak i sprawdzający - zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, dołączyli do projektu budowlanego stosowne oświadczenia. Niezależnie od tego, autor projektu złożył w tym zakresie wyjaśnienia w piśmie z dnia [...] listopada 2015 r., które Sąd przytoczył.

Jako bezzasadny oceniono zarzut naruszenia § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 z późn. zm.), poprzez brak rysunku układu komunikacji wewnętrznej (dróg manewrowych) w garażu. W tym zakresie Sąd podzielił stanowisko projektanta przedstawione w piśmie z dnia [...] listopada 2015 r., a następnie przyjęte przez organ odwoławczy.

Za chybiony uznano zarzut naruszenia uchwały Nr [...] Rady Miasta N. S. z dnia 15 czerwca 2009 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta N. – "N. – [...]" (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2009 r. Nr 423, poz. 3074) odnoszący się do minimalnej liczby miejsc postojowych w ramach planowanej inwestycji.

W § 14 ust. 6 pkt 4 ww. planu – przewidziano obowiązek realizacji miejsc postojowych zgodnie ze wskaźnikami określonymi w § 4 pkt 16 planu, tj. w przypadku budynków mieszkalnych wielorodzinnych – minimum 1 stanowisko na mieszkanie (w tym garaże).

W ramach inwestycji zaprojektowano 8 miejsc postojowych w garażu usytuowanym w piwnicach budynku (kondygnacja -2,77 budynku), przypadających na 8 zaprojektowanych mieszkań, co odpowiadało ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również wypełniało wymogi § 18 rozporządzenia.

Nie zostały naruszone zdaniem Sądu, postanowienia ww. planu, co do powierzchni biologicznie czynnej, pomimo iż w tym zakresie zaistniała niespójność pomiędzy częścią opisową i rysunkową projektu budowlanego. W części opisowej określono, iż powierzchnia biologicznie czynna wynosi 32,24% (str. 5 – tom I projektu budowlanego, projekt zagospodarowania terenu, karta 5), a w części rysunkowej została ona określona jako 23,01% (str. 7, rys. 1 – tom I projektu budowlanego, projekt zagospodarowania terenu, karta 7), obie te wartości spełniały wymogi planu.

Sąd nie uwzględnił zarzutu zaburzenia przez projektowaną inwestycję dotychczasowego ładu przestrzennego. W myśl § 14 ust. 6 planu zagospodarowania przestrzennego miasta N., teren na którym znajduje się działka przeznaczony jest dla celów budownictwa mieszkalnego, także wielorodzinnego. Plan dopuszcza realizację nowych budynków do wysokości 12 m, której przedmiotowy budynek nie przekracza.

Odnosząc się do braku miejsca postojowego, z którego mogłyby korzystać osoby niepełnosprawne, Sąd wskazał, że każde z 8 projektowanych miejsc postojowych ma szerokość 2,5 m oraz długość 5 m (tom II projektu budowlanego, część architektoniczno-budowlana, karta 23).

Tym samym spełnione zostały ogólne wymogi dla stanowisk postojowych przeznaczonych dla samochodów osobowych, określone w § 21 ust. 1 rozporządzenia.

Sąd wskazał nadto, że wymiary stanowiska dla osób niepełnosprawnych mają umożliwić osobom niepełnosprawnym podjechanie wózkiem inwalidzkim i ewentualnie manewrowanie nim w pobliżu samochodu. Wyznaczając takie miejsce można wykorzystać część miejsca przeznaczonego na ciąg komunikacyjny (pieszy). Dwa z ośmiu projektowanych miejsc postojowych usytuowane zostały wzdłuż ciągu komunikacyjnego o szerokości 1 m (1,3 m względem boku stanowiska postojowego).

Jako bezzasadny oceniono zarzut braku zachowania odległości projektowanego budynku od okna w budynku usytuowanym na działce sąsiedniej nr [...]. Okno to znajduje się w łazience, to jest w pomieszczeniu higienicznosanitarnym - § 76 ust. 1 ww. rozporządzenia. Natomiast przepisy rozdziału 6 działu III rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., dotyczą wyłącznie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 25 rozporządzenia, poprzez brak odpowiedniego miejsca na umieszczenie trzepaka, Sąd wskazał że powyższy przepis obowiązujący w dacie wydania decyzji, nie nakładał obowiązku uwzględniania trzepaka w projekcie budowlanym.

Przepis § 25 rozporządzenia został uchylony z dniem 1 stycznia 2018 r. na mocy § 1 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2017 r., poz. 2285).

Jako chybiony i subiektywny, oceniono zarzut dotyczący zagrożenia emisją spalin, hałasu oraz łuny świetlnej.

W ocenie Sądu wzniesienie nowego budynku nie wpłynie na stan bezpieczeństwa budynku R. M., nie ograniczy jego przydatności do użytkowania, co potwierdza ekspertyza techniczna, opracowana przez mgr inż. P. Z. G. S., wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 377/18.

1. 1. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.") zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
2. - art. 151 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, iż nie zachodzą przesłanki do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji;
3. - 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 107 § 3 k.p.a. w zw. art. 1 § 1, 2 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że projekt budowlany zgodny jest z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji gdy pochylnia umiejscowiona jest w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy działki sąsiedniej, inwestycja nie zapewnienia miejsc postojowych dla samochodów osób niepełnosprawnych, projekt nie jest zgodny z planem miejscowym, występują rozbieżności w treści projektu;
4. - art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że dopuszczalne jest złożenie projektu budowlanego w kopiach zamiast 4 egzemplarzach;
5. 2. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, to jest:
6. - art. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię - projekt budowlany, narusza § 12 ust. 5 pkt 1, § 16 ust. 1, § 18 ust. 1, § 21 ust. 1 i § 104 ust. 1, 3, 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;
7. - § 12 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 5 pkt 1 ww. rozporządzenia poprzez błędne przyjęcie, że pochylnia dojazdowa jest budowlą podziemną, w sytuacji gdy jej część znajduje się powyżej poziomu terenu;
8. - § 16 ust. 1 ww. rozporządzenia poprzez błędne przyjęcie, że wystarczającym dojściem do budynku od strony pochylni jest część dla pieszych o szerokości ok. 70 cm, w sytuacji gdy przepis wymaga dojścia o minimalnej szerokości 1,5 m;
9. - § 18 ust. 1, § 21 oraz § 104 ust. 1, 3, 4 rozporządzenia poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że miejsca postojowe przeznaczone dla samochodów osób niepełnosprawnych spełniają wymogi rozporządzenia;
10. - art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że można było zweryfikować projekt w zakresie powierzchni biologicznie czynnej.

Skarżący kasacyjnie wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał, że wadliwe były ustalenia Sądu, iż pochylnia dojazdowa do garażu jest w całości budowlą podziemną i z tej przyczyny nie mają do niej zastosowania przepisy § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Zgodnie z rysunkami projektu budowlanego i opisem (k. 63 projektu z profilem podłużnym pochylni) część pochylni dojazdowej znajduje się ponad powierzchnią terenu, zatem nie jest ona posadowiona w całości poniżej poziomu otaczającego terenu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny mylnie ustalił, że pochylnia dojazdowa w części umożliwiającej dojście pieszym, a także ewentualną ewakuację osób niepełnosprawnych jest zgodna z przepisami. Powinna mieć bowiem wymiary zgodne z § 71 rozporządzenia, tj. odpowiednią szerokość płaszczyzny ruchu oraz być wyposażona w obustronne poręcze.

Sąd dowolnie zinterpretował § 104 rozporządzenia, w zakresie szerokości miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych, a także projekt budowlany w zakresie garażu podziemnego. Wliczanie do szerokości miejsca postojowego przeznaczonego dla osoby niepełnosprawnej szerokości ciągu komunikacyjnego nie miało podstaw prawnych.

W przedmiotowej inwestycji nie da się zapewnić miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych (o odpowiedniej szerokości) i jednocześnie spełnić wymogi planu - jedno miejsce postojowe na jedno mieszkanie.

Brak było podstaw do przyjęcia, że któraś z dwóch różnych wartości w zakresie powierzchni biologicznie czynnej jest prawdziwa.

Doręczony przez organ w toku postępowania sądowoadministracyjnego dodatkowy egzemplarz projektu był w istocie kopią projektu poświadczoną za zgodność (bez daty), co nie spełnienia wymogów art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1. 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2. 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna złożona w przedmiotowej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a., tj. na naruszeniu prawa materialnego oraz naruszeniu przepisów postępowania.

W pierwszej kolejności, co do zasady, rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, albowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.

Sformułowane zarzuty procesowe, dotyczące naruszenia art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 107 § 3 k.p.a. w zw. art. 1 § 1, 2 p.p.s.a. przez błędne ustalenie stanu faktycznego, uznanie że projekt budowlany zgodny był z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w sytuacji gdy pochylnię wjazdową zlokalizowano w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy działki sąsiedniej, projekt naruszał przepisy planu miejscowego, inwestycja nie zapewnia miejsc postojowych dla samochodów osób niepełnosprawnych, występują rozbieżności w jego treści oraz, że organ przyjął projekt budowlany w kopiach zamiast w 4 egzemplarzach - były bezzasadne.

W istocie stan faktyczny sprawy wynikał z przedłożonego projektu budowlanego, a jego ocena dokonana przez organy oraz Sąd była prawidłowa. Organ dysponował prawidłową liczbą egzemplarzy (4) projektu budowlanego.

Na wstępie podkreślić należy, iż słusznie Sąd Wojewódzki przypomniał, że projekt budowlany składa się z dwóch części: projektu zagospodarowania działki lub terenu i projektu architektoniczno-budowlanego. Ustawodawca zróżnicował zakres badania przez organ architektoniczno-budowlany każdej z tych części projektu.

Z art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), wynikało m. in że:

1. 1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
2. 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, a także wymaganiami ochrony środowiska;
3. 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
4. 3) kompletność projektu budowlanego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż z powołanego przepisu wynika ograniczony zakres badania projektu budowlanego.

Projekt architektoniczno - budowlany jest sprawdzany pod względem zgodności z planem miejscowym, kompletności, z wymaganiami ochrony środowiska oraz wykonania przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane.

Mimo, że zakres badania projektu architektoniczno-budowlanego został zawężony, to skarżący podnosił szereg zarzutów które nie łączyły się bezpośrednio z jego interesem prawnym jak właściciela sąsiedniej nieruchomości i mogłyby stanowić jedynie podstawę do ewentualnej oceny prawidłowości sporządzenia projektu w tej części, w której wyłączną odpowiedzialność ponosi sporządzający go architekt i osoby sprawdzające projekt.

W zakresie zarzutów materialnoprawnych skarżący wskazywał na naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego naruszającego § 12 ust. 5 pkt 1, § 16 ust. 1, § 18 ust. 1, § 21 ust. 1 i § 104 ust. 1, 3, 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Projekt zagospodarowania działki został zweryfikowany przez organu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z prawem.

W szczególności obowiązkiem organu było sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 Prawa budowlanego ust. 1 pkt 2). W tym zakresie przedmiotowy projekt został oceniony prawidłowo.

Wbrew twierdzeniom skarżącego nie został naruszony § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 - dalej jako: rozporządzenie).

Zgodnie z treścią tego przepisu odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż: 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa.

Projekt przewiduje, że dojazd do garaży usytuowanych w podziemnej części budynku - znajduje się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu. Przesądza to o wypełnieniu dyspozycji § 12 ust. 7 ww. rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji.

Zgodnie z tym przepisem, odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną do podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, nie ustala się.

Organy prawidłowo przyjęły, że projektowany dojazd do garaży w części nazywanej pochylnią, stanowi budowlę podziemną i jako taki nie musi zachowywać określonej w przepisach rozporządzenia odległości od granic działki sąsiedniej.

Wprawdzie skarżący powołując się na rysunek projektu budowlanego wskazywał, że część pochylni dojazdowej znajduje się ponad powierzchnią terenu i tym samym nie miał zastosowania § 12 ust. 7 ww. rozporządzenia, to jednak analiza projektu dowodzi, że wystające nieznacznie ponad powierzchnię elementy stanowią wykończenie nawierzchni w postaci obrzeży. Są to zatem elementy związane z nawierzchnią i nie powodują, że pochylnia nie jest budowlą podziemną.

Projektowany budynek usytuowano w odległości 4,91 m od granicy działki G. S. nr [...], przy równoległym położeniu względem granicy, z niewielkim uskokiem, ze ścianą bez otworów od strony tej granicy.

Takie usytuowanie nie narusza § 12 rozporządzenia to jest minimum 4 m dla budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę granicy, oraz 3 m dla budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

Odległość między budynkiem projektowanym, a istniejącymi na działce sąsiedniej nr [...], wynosi 8,72 m to jest powyżej 8,0 m. Spełnione zostały wymagania § 271 rozporządzenia w zakresie odległości między budynkami ze względu na przepisy przeciwpożarowe. Projekt zagospodarowania działki został pozytywnie uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.

Podobnie bezzasadny był zarzut, że wjazd do garażu w części przeznaczonej dla pieszych uniemożliwia - z uwagi na zbyt wąskie jego zaprojektowanie, poruszanie się po nim osobom niepełnosprawnym.

Z projektu wynika, że dostęp do budynku dla osób niepełnosprawnych poruszających się na wózkach inwalidzkich zapewniony został od strony ul. [...], poprzez chodnik usytuowany na poziomie 0,00 budynku (tom II projektu budowlanego, część architektoniczno-budowlana, przekrój A-A, rys. nr 8, karta 28). Wszystkie kondygnacje budynku dostępne są poprzez dźwig osobowy z poziomu 0. W ten sposób zapewniono również dostęp do całego budynku dla osób niepełnosprawnych.

Całkowicie chybione były zarzuty naruszenia uchwały Nr [...] Rady Miasta N. z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta N. – "N. – [...]" (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2009 r. Nr 423, poz. 3074) w zakresie minimalnej liczby miejsc postojowych w ramach planowanej inwestycji.

W § 14 ust. 6 pkt 4 ww. planu – przewidziano obowiązek realizacji miejsc postojowych zgodnie ze wskaźnikami określonymi w § 4 pkt 16 planu, tj. w przypadku budynków mieszkalnych wielorodzinnych – minimum 1 stanowisko na mieszkanie (w tym garaże).

W ramach inwestycji zaprojektowano 8 miejsc postojowych w garażu usytuowanym w piwnicach budynku, przypadających na 8 zaprojektowanych mieszkań, co odpowiadało ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zarzuty skarżącego dotyczące nieodpowiednich wymiarów projektowanych miejsc postojowych nie mogły być uwzględnione choćby z tego względu, że w tym zakresie organ architektoniczno-budowlany nie sprawdza projektu budowlanego.

Niezależnie od tego, Sąd I instancji przeprowadził prawidłową analizę projektu i wskazał na spełnienie wymogów § 18 ust. 1 oraz § 21 ust. 1 rozporządzenia.

Nie zostały naruszone postanowienia ww. planu, co do powierzchni biologicznie czynnej, pomimo iż w tym zakresie zaistniała niespójność pomiędzy częścią opisową i rysunkową projektu budowlanego. W części opisowej określono, iż powierzchnia biologicznie czynna wynosi 32,24% (str. 5 – tom I projektu budowlanego, projekt zagospodarowania terenu, karta 5), a w części rysunkowej została ona określona jako 23,01% (str. 7, rys. 1 – tom I projektu budowlanego, projekt zagospodarowania terenu, karta 7), przy czym obie te wartości spełniały wymogi planu.

Zatem w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie oceny, iż projektowana inwestycja nie narusza wskazanych wyżej przepisów techniczno-budowlanych oraz uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym nie uniemożliwia ewentualnych działań inwestycyjnych na działkach nr [...], nr [...], nr [...] (ul. [...]) i nr [...] (ul. [...]).

Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.