Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2004 r. znak [...] Wojewoda Mazowiecki uchylił decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] odmawiającą zatwierdzenia obiektu budowlanego i udzielenia zezwolenia na budowę zespołu biurowo-apartementowego-muzealnego na terenie nieruchomości stanowiącej działkę nr ew. [...] z obrębu [... ] położoną przy ul. S. w W. Wojewoda Mazowiecki działając na podstawie art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 oraz art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 106, poz. 1126 z 2000 r., z późń. zm.) zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę zespołu biurowo-apartementowego-muzealnego na terenie nieruchomości stanowiącej działkę nr ew. [...] z obrębu [...] położonej przy ul. S. w W., z zachowaniem dodatkowych warunków. Dodatkowo w decyzji wskazano, że inwestor zobowiązany jest uzyskać pozwolenie na użytkowanie ww. budynku zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 5 ustawy – Prawo budowlane.
W uzasadnieniu wskazano, że organ I instancji odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę wyżej opisanej inwestycji, uznając że inwestor nie spełnił wymogów określonych w postanowieniu z dnia 7 lipca 2003 r. (nr [...]) związanych z usunięciem stwierdzonych nieprawidłowości. Organ I instancji wskazał, że inwestor nie dopełnił obowiązków wynikających z decyzji nr [...] z dnia 18 maja 2000 r. wydanej z upoważnienia Burmistrza Gminy W. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, że decyzja organu I instancji jest wadliwa. Zdaniem Wojewody Mazowieckiego inwestycja jest zgodna z właściwą decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a wniosek o pozwolenie na budowę został złożony przez inwestora w terminie.
Zdaniem organu II instancji nie ma w szczególności niezgodności między projektem zagospodarowania terenu a załącznikiem graficznym do decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Inwestor przedstawił bowiem odpowiednie dokumenty wskazujące na brak wystąpienia nieprawidłowości dotyczących projektowanych nadwieszeń, wejść, schodów, wiat oraz dojść dróg. Dodatkowo inwestor przedstawił pozytywną opinię Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu W. z dnia 18 marca 2004 r. dotyczącą gospodarki zielenią, pozytywną opinię Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków co do projektu gospodarki drzewostanem.
Dodatkowo przedłożone przez inwestora dokumenty czynią bezzasadnym zarzuty organu I instancji dotyczące braku wyeksponowania historycznej panoramy miasta i powiązania inwestycji z istniejącymi zabytkowymi obiektami. Wojewoda Mazowiecki przywołał tu decyzję nr [...] Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zezwalającą pod względem konserwatorskim na budowę przedmiotowej inwestycji oraz akceptację Muzeum A. z dnia 13 stycznia 2004 r., a także stanowisko Wydziału Zarządzania Kryzysowego Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego, który pismem z dnia 19 kwietnia 2004 r. nie wniósł uwag odnośnie omawianej inwestycji.
Zdaniem organu odwoławczego do projektowanej inwestycji mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. ze względu na moment złożenia wniosku o pozwolenie na budowę. Wysokość projektowanej inwestycji, liczona zgodnie z dyspozycją § 7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w budownictwie, nie przekracza 24 m. Wojewoda podkreślił również, że projektowana inwestycja nie wymagała uzyskania opinii w sprawie drgań i hałasu, a inwestor przedstawił stosowne uzgodnienia przeciwpożarowe, sanitarne i b.h.p.
Skargi na powyższą decyzję Wojewody Mazowieckiego wnieśli S. sp. z o.o. oraz Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa P., w zasobach której pozostaje budynek S. w W. Skarżący podnieśli, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa i jako taka podlega uchyleniu. Spółka S. sp. z o.o. wskazała, że zbyt bliskie usytuowanie obiektów w części nadziemnej spowoduje zacienienie pomieszczeń usytuowanych przy elewacji L. oraz elewacji południowo-zachodniej w projektowanym budynku S., co pozostaje w niezgodności z § 13 i 14 warunków technicznych dla budynków. Skarżąca wskazała, że ze względu na zbyt bliskie usytuowanie budynków nie spełnione są wymogi § 274 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dodatkowo Spółka podniosła, że wysokość budynku przewyższa wysokość określoną w warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Podobny zarzut podniosła Spółdzielnia "P.", która ponadto wskazała, że inwestor nie przedstawił wpływu 8,5 m. wykopów na istniejący w odległości 8,4 m. budynek Spółdzielni.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Na rozprawie w postępowaniu sądowym I instancji pełnomocnik Spółdzielni dodatkowo podniósł, że na etapie postępowania administracyjnego nie przeprowadzono badań zmierzających do ustalenia "linijki słońca“.
Wyrokiem z dnia 6 września 2005 r. (sygn. akt VII S.A./Wa 1044/04) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.
W uzasadnieniu WSA wskazał, że zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji można postawić zarzut naruszenia prawa. Zdaniem WSA, zaskarżona decyzja zapadła z obrazą przepisów art. 7 i 77 kpa, gdyż organ nie wyjaśnił wyczerpująco sprawy oraz niedostatecznie rozpatrzył zgromadzony materiał dowodowy. Ponadto, zdaniem WSA decyzja zapadła z naruszeniem przepisu art. 35 Prawa budowlanego.
W ocenie Sądu organ bezzasadnie uznał, że inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (dalej wzizt), gdyż przeczy temu proste porównanie mapy stanowiącej integralną część decyzji o wzizt z 18 maja 2002 r. z planem zagospodarowania działki, który stanowi element projektu budowlanego objętego przedmiotową decyzją pozwolenia na budowę. Przedmiotowa inwestycja wykracza poza wskazany teren, bowiem w projekcie przewidziano na terenach nieobjętych ww. decyzją łączniki między nowoprojektowanymi i już istniejącymi budynkami, zadaszenie i wjazd do garażu oraz wejście do budynku wraz z dojściem a ponadto nadwieszenia.
Sąd podkreślił, że fakt istnienia zgody zarządu Dróg Miejskich, pozytywne opinie co do rozwiązań drogowych, opinie komunikacyjne oraz pozytywne opinie nadwieszenia i kładki w pasie drogowym nie uzasadniają umiejscowienia projektowanych elementów poza terenem określonym w decyzji o wzizt.
Dodatkowo WSA wskazał, że zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany zawiera poprawki naniesione ręcznie czerwonym kolorem bez oznaczenia daty z jakiej pochodzą. Tym samym niemożliwa jest ocena, czy objęty przedmiotową decyzją projekt nie wykracza poza przewidzianą w decyzji wzizt maksymalną wysokość 24 m.
WSA podkreślił, że organ nie przedstawił szczegółowej analizy dotyczącej wysokości budynku, a w szczególności nie wykazał od jakiego punktu liczył tę wysokość i które wejście do budynku uznaje za najniżej położone. Brak tej argumentacji uniemożliwia sądową kontrolę tezy organu, że wysokość budynku nie przekracza 24 m.
Dodatkowo, zdaniem Sądu, organ nie zbadał, czy objęta projektem inwestycja zapewnia poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania projektu uzasadnionych interesów osób trzecich, do czego był zobowiązany stosownie do przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane oraz przepisu § 1 mającego zastosowanie w sprawie rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Sąd wskazał ponadto, że organ nie odniósł się do sygnalizowanych przez sąsiadów przedmiotowej inwestycji kwestii związanych z obszarem oddziaływania inwestycji, w szczególności kwestii zacienienia sąsiednich nieruchomości, oraz usytuowania wjazdu do dwupoziomowego garażu w odległości 9 m od budynku mieszkalnego już istniejącego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył inwestor – spółka "E." sp. z o.o. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Skarżąca podniosła naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 35 Prawa budowlanego oraz art. 39 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 41 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym przez ich błędną wykładnię a także niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania w zakresie, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie przepisu art. 50 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, że WSA w Warszawie nie zbadał legitymacji prawnej mieszkańców budynku przy ul. S., reprezentowanych przez Zarząd Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "P." do wniesienia skargi. Skarżący wskazał, że krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi określa przepis art. 50 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w oparciu o kryterium interesu prawnego. Jak podnosi skarżąca stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że fakt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego.
Zdaniem skarżącej, rozpatrzenie skargi mieszkańców budynku przy ul. S. reprezentowanych przez Zarząd Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "P.", niebędącego stroną tego postępowania, prowadzi do naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy.
W zakresie podniesionych zarzutów naruszenia prawa materialnego, skarżącą podniosła, że zamierzenia inwestycyjne, w przypadku których konieczne jest wydanie decyzji o wzizt zostały ściśle określone w art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem skarżącej, WSA w Warszawie nie wykazał, że łącznik, zadaszenie wjazdu do garażu, wejście do budynku wraz z dojściem – elementy wykraczające poza linie rozgraniczające oznaczone na mapie stanowiącej załącznik do decyzji o wzizt wymagają pozwolenia na budowę, jak również powodują zmianę zagospodarowania terenu.
W ocenie skarżącej, organ wydając przedmiotową decyzję o wzizt określił cały zakres inwestycji określając linie rozgraniczające jej teren. W ocenie skarżącej, elementy towarzyszące budynkowi takie jak nadwieszenia, stanowiące elementy infrastruktury projektowanego budynku nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia decyzji o wzizt. Skarżąca powołała się w tym zakresie na utrwaloną linię orzeczniczą sądów administracyjnych, zgodnie z którą, w kwestii usytuowania budynku i jego kształtu rozstrzygają organy właściwe do wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, na podstawie przepisów ustawy – Prawo budowlane i przepisów wykonawczych do tej ustawy. Skarżąca podniosła, że WSA w Warszawie, zarzucając decyzji organu wojewódzkiego naruszenie przepisu art. 35 Prawa budowlanego nie wykazał, że realizacja wskazanych elementów powoduje konieczność wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Skarżąca podniosła również, że wprowadzone do ostatecznego projektu poprawki uwzględniały wszelkie zarzuty zawarte w decyzji z dnia 4 maja 2004 nr [...], wydanej z upoważnienia Prezydenta W. W szczególności skarżąca argumentowała, że w kwestii wpływu inwestycji na sąsiednie obiekty, inwestor na etapie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę przygotował trzy specjalistyczne ekspertyzy, a mianowicie: opinię z czerwca 2004 r. dotyczącą rozwiązań części podziemnej budynku przy ulicy S. w W., wraz z oceną wpływu realizacji części podziemnej budynku na zabudowę usytuowaną w bezpośrednim sąsiedztwie, ekspertyzę z dnia 4 czerwca 2004 r. dotyczącą stanu technicznego budynku mieszkalnego przy ul. S. w W. oraz ekspertyzę techniczną budynków "A" i "B" Muzeum A. przy ul. S. w W. Zdaniem skarżącej z przedstawionych dokumentów jednoznacznie wynika, że na całość inwestycji składają się trzy obiekty różnej wysokości.
Zdaniem skarżącej wysokość każdego z obiektów musi być liczona odrębnie, i dla każdego z obiektów należy osobno ustalić punkt, od którego liczy się wysokość budynku zgodnie z przepisem § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Dodatkowo skarżąca wskazała, że prawo do naniesienia poprawek do projektu gwarantuje projektantowi art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, a w niniejszej sprawie konieczność wprowadzenia zmian do projektu wynikała z decyzji Prezydenta W. z dnia 4 maja 2004 r. znak [...].
Skarżąca podniosła również, że w trakcie prowadzonego postępowania o wydanie pozwolenia na budowę uczestnicy postępowania nie podnieśli kwestii konieczności opracowania ekspertyzy dotyczącej linijki słońca, a ponadto wydaje się to oczywiste ze względu na fakt umiejscowienia istniejących budynków (L. i S.) odpowiednio po południowej i południowo-wschodniej stronie wznoszonego obiektu. Stąd ekspertyza taka jest zbędna.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zarząd Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "P." podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z przepisem art. 15 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, Dz. U. z 2004 r. Nr 162 poz. 1692), zwanej dalej w skrócie "ppsa", Sąd ten rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, stosownie do przepisów ustawy.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 ppsa). Rozpatrując skargę w tym zakresie należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarżąca zarzuca wydanie wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z naruszeniem prawa materialnego – art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 35 ustawy - Prawo budowlane (dalej Pr. Budowl.) oraz art. 39 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 41 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym przez ich błędną wykładnię a także niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania w zakresie, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie przepisu art. 50 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Ze względu na powołane w skardze zarówno naruszenia przepisów postępowania, jak i naruszenie prawa materialnego, w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procedury.
W tym zakresie skarżąca podnosi naruszenie przepisu art. 50 ustawy ppsa, poprzez rozpoznanie skargi Spółdzielni Mieszkaniowo-Budowlanej "P.", która według twierdzeń skarżącej nie mogła być w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym uznana za stronę postępowania.
Postawiony przez skarżącą zarzut naruszenia przepisu art. 50 ustawy ppsa został przez skarżącą wskazany jako konkretyzacja podniesionego zarzutu naruszenia prawa procesowego, a więc jako uzasadnienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 ust. 2 ppsa. Tymczasem, brzmienie przepisu art. 50 ustawy ppsa wyraźnie wskazuje na jego materialnoprawny charakter. Przepis określa materialnoprawne przesłanki zakwalifikowania podmiotu do kategorii "strony" w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Lege non distiguente należy przyjąć, że w takich przypadkach, kiedy przepisy ustaw szczególnych nie przewidują żadnych podstaw legitymacji procesowej podmiotów, którym legitymację taką przyznają, nie ma podstaw, by sąd administracyjny żądał wskazania od tych podmiotów takich podstaw.
Tym samym legitymacja procesowa podmiotów, o których mowa w art. 50 § 1 ustawy ppsa ma charakter materialny, za wyjątkiem prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich i organizacji społecznych, których legitymacja procesowa oparta została w tym przepisie na przesłankach formalnych.
Tym samym jeśli skarżąca zarzuca naruszenie przez WSA w Warszawie przepisu art. 50 ustawy ppsa, prawidłową podstawą skargi kasacyjnej powinien być przepis art. 174 ust. 1 ppsa.
Niezależnie od powyższego należy wskazać, że zarzut naruszenia przepisu art. 50 ppsa w rozpatrywanej sprawie nie jest zasadny. Skarżący podnosi bowiem, że WSA nie ustalił na jakiej podstawie przyjął, że skargę wniosła Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa P. Jak wynika ze zgromadzonych akt, skarga na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2004 r. nr [...], wniósł "Zarząd SBM "P." działając w imieniu mieszkańców, występując jako właściciel budynku mieszkalnego S". WSA w Warszawie zobowiązany był przed rozpatrzeniem sprawy co do istoty, zbadać przesłanki dopuszczalności skargi m.in. legitymację procesową skarżących. Brak jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie w uzasadnieniu wyroku WSA nie musi oznaczać jednak, że sprawa została rozstrzygnięte w oparciu o skargę wniesioną przez podmiot nieuprawniony. Wręcz przeciwnie, fakt rozpoznania sprawy ze skargi Spółdzielni wskazuje, że w ocenie Sądu skarga została wniesiona przez podmiot uprawniony, i w związku z tym podlegała rozpoznaniu.
Kontrola sądowoadministracyjna powyższego ustalenia sądu pierwszej instancji nie pozwala na zakwestionowanie ustaleń WSA w Warszawie w tym zakresie.
Nie ulega bowiem wątpliwości, że Spółdzielnia jako właściciel budynku sąsiadującego z projektowaną inwestycją posiada interes prawny jeśli chodzi o kontrolę legalności udzielanego inwestorowi pozwolenia na budowę.
W tym miejscu warto wskazać, że przepisy prawa budowlanego wymagają by inwestycja budowalna na etapie projektu oraz wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę zapewniała m.in. "poszanowanie, występujących w obszarze obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej." (art. 5 ust. 1 lit 9 ustawy – Prawo budowlane).
Warto również wskazać, że art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane określa katalog podmiotów, które mogą występować w charakterze strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z tym przepisem, przymiot strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę posiadają m.in. "właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu." W związku z brzmieniem powyższego przepisu, Spółdzielnia jako właściciel budynku sąsiadującego z planowaną inwestycją posiada legitymację procesową do występowania w postępowaniu o pozwolenie na budowę jako strona.
Tym samym nieuprawnione są wywody Skarżącego kwestionujące przyznanie Spółdzielni prawa do występowania w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawie, której przedmiotem jest kontrola legalności decyzji o pozwoleniu na budowę.
Takie ustalenie wspiera ponadto rozpoznanie prowadzonego z inicjatywy Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "P." postępowania zażaleniowego w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zakończonego wydaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia z dnia 21 kwietnia 2005 r. Skoro więc w toku dwuinstancyjnego postępowania zażaleniowego Spółdzielni nie odmówiono przymiotu strony w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, uznanie Spółdzielni za stronę postępowania w sprawie zbadania legalności takiej decyzji wydaje się całkowicie uprawnione.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów naruszenia prawa materialnego Skarżący podniósł ponadto, że wprowadzone do ostatecznego projektu poprawki uwzględniały wszelkie zarzuty zawarte w decyzji Nr [...] wydanej z upoważnienia Prezydenta W. z dnia 4 maja 2004 r.
Dodatkowo skarżący wywiódł, że przedstawione przez inwestora ekspertyzy techniczne świadczą o braku zagrożeń związanych z realizacją projektowanej inwestycji, jeśli chodzi o projektowane wykopy, a także inne kwestie związane z wpływem projektowanej inwestycji na sąsiadujące obiekty.
Zdaniem składu orzekającego rozpoznającego skargę kasacyjną przedstawione przez skarżącego ekspertyzy nie wpływają na poprawność zakwestionowania przez WSA w Warszawie braku dokonania stosownej oceny przez organ stopnia wojewódzkiego. Przedłożone przez skarżącego ekspertyzy datowane są bowiem na dzień 4 czerwca 2004 r., a więc trudno zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że ekspertyzy te były znane i przedyskutowane na etapie wydawania pozwolenia na budowę, skoro zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana dnia 27 maja 2004 r. Jednocześnie fakt przedłożenia wskazanych ekspertyz na etapie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie usuwa stwierdzonych przez WSA w Warszawie uchybień organu odwoławczego, w kwestii ustalenia, czy objęta projektem inwestycja zapewnia poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Jak słusznie podniósł WSA organ zobowiązany był do takiej oceny w świetle postanowień art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane oraz przepisy § 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Podobnie należy odnieść się do podniesionych braków zaskarżonej decyzji w zakresie zbadania kwestii zacienienia budynków sąsiednich. Również w tym zakresie przedstawiona przez inwestora analiza przesłaniania budynku S. z dnia 2 września 2005 r., nie mogła być znana organowi w momencie wydania zaskarżonej decyzji, i z tego względu nie usprawiedliwia braku zbadania przez organ wojewódzki podniesionych w tym zakresie zarzutów mieszkańców budynku sąsiadującego z planowana inwestycją.
W kwestii poprawek do projektu. Skarżący podnosi, że wprowadzone do ostatecznego projektu poprawki wskazują na dostosowanie maksymalnej wysokości poszczególnych części projektowanej inwestycji, obliczanej zgodnie z postanowieniami § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 15, poz....) z maksymalną wysokością 24 m określoną w warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W tym zakresie należy podkreślić, że argumentacja skarżącego nie odnosi się do argumentacji podniesionej przez WSA w zaskarżonym wyroku. WSA w Warszawie nie kwestionował bowiem samego sposobu obliczenia dopuszczalnej wysokości inwestycji, gdyż jak słusznie podniósł ocena taka jest niemożliwa wskutek dokonania poprawek do projektu bez określenia daty, w której zostały dokonane. Tym samym trafnie WSA wskazał, że brak oznaczenia daty dokonanych poprawek uniemożliwia stwierdzenie, czy organ administracji, który wydał zaskarżoną decyzję wziął pod uwagę poprawki naniesione na ostateczny projekt przez inwestora. Brak szczegółowego odniesienia się do istniejących poprawek uniemożliwia prawidłową kontrolę poprawności ustaleń organu wojewódzkiego w tym zakresie. Wątpliwości w tym zakresie pogłębia fakt, że dokumentacja projektowa inwestycji, w tomie I/cz. I – Architektura, datowana jest na maj 2002 r., a uzupełniona w grudniu 2003 r. Tym samym trudno uznać twierdzenia inwestora, że naniesione na projekt poprawki uwzględniają wymogi wynikające z decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta. W. Inwestor bowiem w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi, że stosowne poprawki dokonane zostały przez projektanta w dniu 7 maja 2004 r.
W świetle powyższego NSA, uznając skargę kasacyjną za nieuzasadnioną, na podstawie art. 184 ustawy ppsa, orzekł jak w sentencji.