Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 281/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę E. R. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie (MWINB) z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie nie nałożenia obowiązku dokonania zmian i przeróbek.
Jak wynika z akt sprawy, na wniosek E. R. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gorlicach (PINB) w dniu [...] września 2004 r., przeprowadził oględziny, z których wynika, że na działce nr [...] znajduje się obiekt budowlany typu garażowo-gospodarczego, składający się z pomieszczenia gospodarczego i wiaty przekrytych jednym dachem, i stanowiących jedną konstrukcję, o wymiarach 5,96 m x 10,05 m x 6,40 m i wysokości 2,60 m. Budynek usytuowany jest w odległości 0,5 m od istniejącego ogrodzenia drewnianego. Konstrukcję obiektu stanowi 13 słupów stalowych O 80, przymocowanych do ceowników wystających z punktowych fundamentów betonowych zagłębionych 30 cm w gruncie. Poszycie ścian części gospodarczej oraz dachu stanowi blacha trapezowa ocynkowana.
Następnie, z uwagi na sprzeczne informacje co do przebiegu granicy pomiędzy działkami [...] i [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gorlicach postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r., znak: [...] zawiesił postępowanie i wezwał T. J. do wystąpienia do Wójta Gminy Sękowa o przeprowadzenie rozgraniczenia nieruchomości obejmujących działki [...] i [...] w R. Postanowienie to utrzymane zostało w mocy przez organ II instancji, a następnie wyrokiem z dnia 23 października 2007 r., (sygn. akt SA/Kr 156/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zarówno postanowienie PINB w Gorlicach jak i postanowienie MWINB w Krakowie.
Postanowieniem z dnia [...] października 2007 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w Gorlicach Wydział l Cywilny ustalił granicę pomiędzy działkami [...] i [...].
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gorlicach decyzją z dnia [...] lutego 2009 r.(znak: [...]) działając na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr I56, poz. 1118 ze zm.) nakazał T. J. rozbiórkę, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, budynku gospodarczego o wymiarach 5,96 m x (10,05 m x 6,40 m), na działce nr [...] położonej w R. Na skutek odwołania T. J. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją z dnia [...] paxdziernika 2009 r., (znak: [...]) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa Budowlanego z 1994 r., o nakazaniu inwestorowi – T. J. – rozbiórki, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, budynku gospodarczego o wymiarach 4,08 m x (10,05 m do 7,20 m), na działce nr [...] położonej w R. T. J., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] października 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1828/09, uchylił decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] października 2009 r. oraz poprzedzającą ją decyzję PINB z dnia [...] lutego 2009 r.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy PINB w Gorlicach decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...], na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 ze zm.), w zw. z art. 103 ust. 2, art. 80 ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane nie nałożył na Inwestora T. J. – obowiązku dokonania zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia wybudowanego, bez wymaganego pozwolenia na budowę, budynku gospodarczego o wymiarach 4,08 m x (10,5 m do 7,20 m), na działce nr [...] położonej w R., do stanu zgodnego z przepisami.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że skoro T. J. posiadał pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego, datowane na dzień 13 sierpnia 1990 r. to wiarygodnym jest, że przedmiotowy obiekt, w zamyśle inwestora budowany był w celu stworzenia zaplecza dla przyszłej budowy właśnie w latach 1991–1994. W związku z powyższym organ dał wiarę twierdzeniom inwestora i wskazanych przez niego świadków jakoby budowa obiektu została zakończona w 1994 r., odmówił zaś wiarygodności twierdzeniom E. R. i jej świadków, z uwagi na niewskazanie okoliczności i dowodów umożliwiających przyjęcie tych twierdzeń za wiarygodne. Organ uznał za udowodniony fakt zakończenia budowy przedmiotowego budynku gospodarczego w 1994 r.
Dokonując oceny prawnej organ wskazał, że przedmiotem postępowania jest samowolne wybudowanie budynku gospodarczego o wymiarach 4,08 m x (10,05 m do 7,20 m) na działce nr [...] położonej w R. Zgodnie z obowiązującym w dacie przystąpienia do budowy Prawem budowlanym z 1974 r. roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można było rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę (art. 28). W § 44 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. z 1975 r. Nr 8, poz. 48 ze zm.) ustawodawca określił, jakie roboty budowlane wymagają uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę.
W związku z tym, że budowa przedmiotowego budynku została zakończona w 1994 r., a zatem przed dniem 1 stycznia 1995 r. kiedy to weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, w przedmiotowej sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane, do czego obliguje art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Przepisem dotychczasowym, stanowiącym odpowiednik obowiązującego obecnie art. 48 był art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. Zgodnie z tym przepisem obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia".
Badając przesłankę określoną w pkt 1 ww. przepisu organ miał na uwadze pogląd prezentowany w orzecznictwie, zgodnie z którym przywrócenie porządku w zakresie zagospodarowania przestrzeni może nastąpić tylko do obecnie istniejącego stanu prawa, nie zaś do stosunków przestrzennych regulowanych przepisami i planami zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc, zaś przewidziana art. 37 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r. zgodność z przepisami budowlanymi dotyczy okresu realizacji budowy, a zgodność z przepisami o planowaniu przestrzennym dotyczy daty podejmowania zaskarżonej decyzji. W oparciu o powyższe organ ustalił, że przedmiotowy budynek, zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr XVII/112/2004 Rady Gminy Sękowa z dnia 26 listopada 2004 r. zmienionym uchwałą Nr XXIX/207/2006 Rady Gminy Sękowa z dnia 10 kwietnia 2006 r. położony jest w obszarze oznaczonym symbolem 1.4.MN – tereny podstawowej funkcji mieszkalnictwa jednorodzinnego.
Według ustaleń dodatkowych w zakresie kształtowania architektury i ładu przestrzennego obowiązujących na całym obszarze planu, linię zabudowy należy określać według przepisów odrębnych, w tym warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. z 1980 r. Nr 17, poz. 62 ze zm.), budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolno stojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych.
Przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4 m od granicy działki, odległości określone w ust. 1 mogą ulec zmniejszeniu, z tym że odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m. Ustalono, że przedmiotowy budynek nie posiada otworów okiennych i drzwiowych od strony działki nr 96 oraz, że na tej działce na wysokości budynku gospodarczego T. J. nie znajduje się żaden obiekt budowlany poza budynkiem mieszkalnym usytuowanym w odległości 8,85 m od przedmiotowego budynku i (czyli około 7,35 m – 7,10 m od ustalonej przez sąd granicy).
Wobec powyższego organ uznał, że budowa przedmiotowego budynku nie narusza ustaleń przepisów o planowaniu przestrzennym oraz obowiązujących w dacie budowy przepisów warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. W ocenie organu przedmiotowy budynek nie powoduje również niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia ani niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 Prawa budowlanego. Nie zachodzi również konieczność wykonania zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z przepisami.
Odwołanie od powyższej decyzji PINB w Gorlicach z dnia 24 sierpnia 2011 r. złożyła E. R. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. znak: [...], Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenia i ocenę prawną organu I instancji, wskazano, że PINB słusznie przyjął zmianę poszycia ścian i dachu z tworzywa sztucznego na blachę falistą jedynie jako remont budynku, a nie zakończenie robót budowlanych, gdyż nie została zmieniona konstrukcja obiektu, nie wykonano rozbudowy czy nadbudowy obiektu, a jedynie wykonano roboty polegające na zmianie poszycia ścian i dachu z zastosowaniem wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.
Organ odwoławczy wskazał przy tym że z oględzin przeprowadzonych przez pracowników PINB w trakcie prowadzonego postępowania wynika, iż przedmiotowy budynek nie posiada otworów okiennych lub drzwiowych od strony działki sąsiedniej (tj. działki nr [...]) oraz na wysokości budynku gospodarczego na działce nr [...] nie znajduje się żaden obiekt budowlany, poza budynkiem mieszkalnym w odległości 8,85 m" (protokół oględzin z dnia 14 lipca 2009 r.). Z uwagi na fakt, iż przedmiotowy budynek znajduje się w odległości 8,85 m od zabudowań na działce nr [...], zatem jego usytuowanie nie narusza warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, obowiązujące w dacie jego budowy. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż organ ł instancji nie stwierdził, aby obiekt powodował niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.
W związku powyższym nie zachodzą przesłanki wynikające z cytowanego art. 37 ustawy – Prawo budowlane z 1974 r., zatem organ I instancji nie był zobowiązany do nałożenia nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego. Z uwagi na fakt, iż przedmiotowy budynek nie narusza przepisów techniczno-budowlanych, obowiązujących w dacie jego budowy, brak jest podstaw do nakazu wykonania dodatkowych czynności na podstawie w/w art. 40, zatem w oparciu o ten przepis należało odmówić nałożenia wykonania zmian lub przeróbek. W odniesieniu do zarzutów zawartych w odwołaniu organ podał, iż WSA w Krakowie wyroku z 21 września 2010 r., II SA/Kr 1828/09 wskazał, że do prawidłowego rozstrzygnięcia niezbędne jest jednoznaczne ustalenie daty zakończenia budowy spornego budynku, a tym samym ustalenie, pod rządami której ustawy – Prawo budowlane, obecnie obowiązującej czy z 1974 r., budynek został wybudowany.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję MWINB w Krakowie z dnia [...] grudnia 2011 r. złożyła E. R..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 22 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 281/12, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. oddalił skargę E. R. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ zasadnie zastosował przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane i art.
40. Zgodnie z tym przepisem w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Z kolei art. 37 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane stanowi, że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.
Zdaniem Sądu organ zasadnie na podstawie okoliczności sprawy ustalił, że nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 i mimo że inwestor wybudował obiekt budowlany niezgodnie z przepisami, bo bez pozwolenia na budowę, to jednak brak było podstaw do nakazania inwestorowi wykonania zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami. Organ, zgodnie z zaleceniem Sądu zawartym w wyroku z dnia 21 września 2010 r., prawidłowo ustalił datę ukończenia budowy budynku gospodarczego w 1994 r., wskazał również, że inwestor w 2003 r. dokonał remontu przedmiotowego budynku gospodarczego polegającego na zmianie poszycia ścian i dachu z zastosowaniem wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym i tego rodzaju roboty budowlane nie mogą być zakwalifikowane jako ukończenie budowy budynku gospodarczego.
Okolicznością bezsporną w sprawie jest, że inwestor nie posiadał pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku gospodarczego. Organ ustalił, że budynek gospodarczy usytuowany jest w odległości 1,50 m do 1,75 m w od granicy z działką nr 96 stanowiącą własność skarżącej E. R. i jest on bez otworów okiennych i drzwiowych od strony tej granicy, a także, że budynek gospodarczy znajduje się w odległości 8,85 m od budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr 96 i jego usytuowanie nie narusza warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki obowiązujących w dacie budowy, przytaczając w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji treść stosownych przepisów prawnych. Stwierdzono również, że budynek gospodarczy nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr XVII/112/2004 Rady Gminy Sękowa z dnia 26 grudnia 2004 r. zmienionego uchwałą Nr XXIX/207/2006 Rady Gminy Sękowa z dnia 10 kwietnia 2006 r., oraz nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia ani też niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, gdyż jest to budynek gospodarczy, w którym inwestor przechowuje sprzęt rolniczy.
Zdaniem Sądu trafnie przyjęto, że inwestor T. J. posiadając decyzję Wójta Gminy Sękowej z dnia [...] sierpnia 1990 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego na przedmiotowej nieruchomości nr [...] położonej w R. zamierzał zrealizować tę inwestycję, a zatem logicznym jest, że w pierwszej kolejności musiał najpierw wybudować budynek gospodarczy, aby móc w nim przechowywać niezbędne materiały budowlane i sprzęt do tej budowy. Ponadto w decyzji o pozwoleniu na budowę zawarto warunek, że cytuję: "po zakończeniu budowy projektowanego budynku budynek oznaczony na planie realizacyjnym poz. 2 należy rozebrać w terminie 1 roku po oddaniu do użytkowania".
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie z dnia 22 maja 2012 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła E. R. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:
- 1) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie przez Sąd uchybienia, jakie popełnił organ administracji polegającego na przekroczeniu swobody oceny dowodów, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości. Sąd przyjął uzasadnienie organu oparte głównie o materiał dowodowy świadczący na niekorzyść skarżącej, a całkowicie pominął wyjaśnienia skarżącej i przedstawionych przez nią świadków poprzez tłumaczenie niedających się wyjaśnić okoliczności na niekorzyść skarżącej. W rezultacie błędne ustalenie stanu faktycznego, Sąd nie dostrzegł, iż właściwa interpretacja materiału dowodowego przez organ administracji, winna być poprzedzona weryfikacją sprzeczności pomiędzy zeznaniami wszystkich świadków oraz ustaleniem wszystkich wątpliwych okoliczności w sposób jednoznaczny;
- 2) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 8 i 11 k.p.a. wobec niedostrzeżenia przez Sąd, że zaskarżona decyzja była kolejną już decyzją organu poprzedzoną wcześniejszymi, które w swej treści i ustaleń faktycznych były takie same – decyzjami, a które uznawały zasadność roszczeń skarżącej. Nie może ujść uwadze Sądu, dająca się zauważyć niestałość poglądów prawnych tego samego organu, przy takim samym stanie faktycznym i prawnym, która nie znalazła uzasadnienia w kolejnych dodatkowych ustaleniach dowodowych. Takie postępowanie organu jest nie do zaakceptowania i narusza zasadę zaufania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym Sąd winien był, sprawując kontrolę legalności, zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.;
- 3) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a w zw. art. 107 § 3 k.p.a. przez nieprawidłowe zastosowanie a to przez niedostrzeżenie przez Sąd uchybienia, jakie popełnił organ administracji. Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, tj. uchylenia zaskarżonej decyzji, mimo iż zachodziły do tego uzasadnione podstawy. Sąd nie dostrzegł, iż organ administracji uzasadniając swoją decyzję uczynił to w sposób lakoniczny, zwięzły, niewyjaśniając wszystkich okoliczności należycie, w szczególności nie uzasadniając i nie ustosunkowując się do wszystkich zebranych w sprawie dowodów, również tych, które jego zdaniem nie zasługiwały na uwzględnienie.
Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, i przekazanie sprawy WSA w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz o zasadzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na twierdzeniu, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem przepisów postępowania, co w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wymaga jeszcze wykazania, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zadaniem sądu administracyjnego jest kontrola zaskarżonej decyzji pod względem legalności. Podstawowym elementem kontroli sądowej jest przyjęcie bądź odrzucenie ustaleń stanu faktycznego sprawy, dokonanych przez organy w trakcie postępowania administracyjnego. Istotne w niniejszej sprawie było ustalenie daty budowy i zakończenia budynku gospodarczego na działce nr ewid. [...] w R., którego inwestorem jest T. J., na co zwrócił uwagę WSA w Krakowie w wyroku z dnia 21 września 2010 r., II SA/Kr 1828/09 i czym był związany na zasadzie art. 153 p.p.s.a. Sąd wydając zaskarżony wyrok. Ustalenie dotyczy budowy przedmiotowego obiektu budowlanego, było istotne z uwagi na konieczność zastosowania właściwych przepisów Prawa budowlanego. W powyższym wyroku uchylającym zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji, wydaną na podstawie art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r., Sąd zakwestionował ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy nadzoru budowlanego, oparte głównie o zeznania świadków, wskazujących na budowę spornego budynku gospodarczego w latach 1999–2004.
Organy nadzoru budowlanego po wydaniu ww. wyroku z 21 września 2010 r., będąc związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania (art. 153 p.p.s.a.), przeprowadziły postępowanie wyjaśniające opierając się na wyjaśnieniach innych świadków, niż we wcześniejszym postępowaniu, potwierdzających, że T. J. wybudował sporny budynek w 1994 r. To ustalenie dało podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy Prawa budowlanego 1974 r.
Jak z tego wynika stan faktyczny w tej sprawie był ustalony już dwukrotnie. Pierwsze ustalenia Sąd uznał w wyroku z 21 września 2010 r. za błędne, nieprzekonujące i mało precyzyjne, tak więc przeprowadzono powtórne postępowanie dowodowe, w oparciu o inne dowody, biorąc pod uwagę ocenę prawną i wskazania Sądu co do dalszego postępowania. Nietrafne jest więc podnoszone w skardze kasacyjnej błędne ustalenie stanu faktycznego oraz naruszenie przepisów art. 7, 75, 77, 80 k.p.a., co miałoby wskazywać na naruszenie przez Sąd art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Nie wskazując konkretnych dowodów na naruszenie ww. przepisów, nie można twierdzić, że przekroczono swobodna ocenę dowodów, czy też że oparto się na dowodach świadczących na niekorzyść skarżącej. Kryterium oceny materiału dowodowego nie może być to, która ze stron postępowania z ustaleń stanu faktycznego odnosi korzyść.
Podobnie niezasadny i gołosłowny jest zarzut zamieszczony w pkt 2 skargi kasacyjnej zarzucający organom "niestałość poglądów prawnych" i naruszenie zasady zaufania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie nie można niestałości poglądów organów czy też braku zaufania do nich wiązać z dwukrotnym rozpatrywaniem sprawy i koniecznością weryfikacji materiału dowodowego, gdyż to zostało podyktowane prawomocnym wyrokiem Sądu, wiążącym organy w kwestii oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania. Odmienna ocena prawna przyjęta w sprawie była wynikiem powtórnych ustaleń stanu faktycznego sprawy, a to z kolei wiązało się z zastosowania przepisów innej ustawy.
Nie można więc w fakcie przyjęcia za podstawę prawną rozstrzygnięcia przepisów ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. i w prowadzeniu postępowania administracyjnego po wyroku Sądu, zgodnie ze wskazaniami tego Sądu, upatrywać naruszenia przepisów art. 8 i 11 k.p.a., skutkującym uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.
Odpowiadając na zarzut zamieszczony w pkt 3 skargi kasacyjnej w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej, zostało sporządzone zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a., co wyraźnie i jednoznacznie wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Tym samym nietrafny jest zarzut naruszenia art. 3 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. W uzasadnieniu decyzji organów pierwszej i drugiej instancji dokładnie opisuje się przebieg całego postępowania od 2004 r., ustalony stan faktyczny w sprawie i środki dowodowe, na podstawie których dokonano ustaleń. Rozstrzygniecie w sprawie wynikające z decyzji, koresponduje z uzasadnieniem organów przyjętego stanu faktycznego i przyjętej kwalifikacji prawnej, co dawało Sądowi podstawę do wydania orzeczenia oddalającego skargę.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania miedzy stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258–261 p.p.s.a.
Stosowanie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć w wojewódzkim sądzie administracyjnym stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.