Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 7 września 2018 r., sygn. akt II OSK 2814/16

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 17 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 348/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej jako: WSA) w Krakowie w sprawie ze skargi J. W. i A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w pkt I. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; w pkt II. zasądził od organu na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], po przeprowadzeniu postępowania w trybie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., uPb), wszczętego na wniosek z dnia 30 stycznia 2015 r. J. W. zam. w [...] przy ul. [...] oraz Z. W. (inwestorzy), zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom pozwolenia na budowę inwestycji pod nazwą: "rozbudowa, przebudowa i nadbudowa istniejącego garażu na budynek mieszkalny jednorodzinny z wewnętrznymi instalacjami: wod.-kan., c.o. i elektryczną, na działce nr [...] obr. [...] w miejscowości [...]".

Od tej decyzji, w ustawowym terminie odwołali się J. W. zam. w [...] przy ul. [...] i A. K., współwładający na zasadach samoistnego posiadania działką budowlaną nr [...] obr. [...] w [...], która to działka od zachodu bezpośrednio sąsiaduje z działką inwestorów. Odwołujący się naprowadzali, że sprawa dotycząca ww. inwestycji była już przedmiotem uwagi Wojewody [...], który decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., uchylił decyzję Starosty [...] o pozwoleniu na budowę i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Odwołujący się zarzucali w szczególności brak potwierdzenia, iż przeznaczony do przebudowy, nadbudowy i rozbudowy budynek garażowy powstał legalnie i nie jest samowolą budowlaną.

Jak dalej w wyroku wskazano, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., [...], uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. w całości i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania. Organ II instancji zauważył, iż zatwierdzony projekt zagospodarowania terenu stanowiący integralną część projektu budowlanego, nie spełniał wymagań rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. z 1995 r., Nr 25, poz. 133) oraz rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462, rozp. MTBiGM z 2012).

W ocenie Wojewody wyjaśnienia wymagała kwestia prawidłowości lokalizacji balkonów, w odniesieniu do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm., rozp. MI z 2002). Braki dotyczyły także inwentaryzacji stanu istniejącego oraz oświadczenia zarządcy drogi o możliwości połączenia inwestycji z drogą publiczną. Wyjaśniono także, iż postępowanie, na które powołują się odwołujący, wszczęte na wniosek inwestorów z dnia 1 sierpnia 2013 r., zostało zakończone przez Starostę [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę.

Z dalszych ustaleń sądu pierwszej instancji wynika, że inwestorzy w dniu 30 stycznia 2015 r. wystąpili ponownie z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. W ramach rozpatrywania sprawy Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nałożył obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym. W dniu 27 lipca 2015 r. inwestorzy przedłożyli uzupełnioną dokumentację projektową. Jednocześnie w celu wyjaśnienia legalności budynku garażowego, Starosta [...] wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) w [...] o zajęcie stanowiska w tej sprawie. PINB w [...] w piśmie z dnia 2 lipca 2015 r. wskazał, że nie ma możliwości wyjaśnienia legalności istniejącego garażu, jak również poinformował, że nie prowadzi postępowania administracyjnego w tej sprawie. Z dołączonych do powyższego stanowiska PINB w [...] uwierzytelnionych kserokopii innych pism wynikać ma, że inwestorzy oświadczali, że było wydawane pozwolenie na budowę garażu, ale zaginęło.

Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2015 r., nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę, szczegółowo określając zakres przedmiotowej inwestycji, wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 uPb, wskazując przy tym, że nie znalazł podstaw do kwestionowania legalności przedmiotowego garażu.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. W. i A. K., współwładający działką nr [...] w obr. [...] w [...], stwierdzili, że w dalszym ciągu pomijane są wyszczególnione we wcześniejszej decyzji organu odwoławczego kwestie nieprawidłowości, uchybień i braków, które nie zostały jednoznacznie wyjaśnione.

Rozpoznając powyższe odwołanie, Wojewoda [...] opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] udzielającą pozwolenia na budowę. Organ II instancji stwierdził, że projekt budowlany został uzupełniony zgodnie ze wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu jego decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. i obecnie stanowi spójną całość, spełniającą wymagania określone w uPb oraz przepisach wykonawczych. Projekt zagospodarowania terenu sporządzony został na kopii mapy do celów projektowych i zawiera oznaczenia wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w mieście Myślenice pod nazwą "Myślenice -Centrum", uchwalonego uchwałą nr 208/XXV1/2012 Rady Miejskiej w Myślenicach z 24 października 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2012 r., poz. 5566), obowiązującego na tym terenie. W części opisowej projektu zagospodarowania terenu szczegółowo odniesiono się do zgodności inwestycji z ustaleniami ww. planu miejscowego.

Z projektu budowanego wynikać ma jednoznacznie, że pozostawiona ściana "wspólna" istniejących obiektów (mieszkalnego i przeznaczonego do rozbudowy budynku garażowego), zlokalizowana na działce sąsiedniej nr [...] zostanie wzmocniona poprzez dobudowę nowej ściany, stanowiącej ścianę zachodnią projektowanego budynku mieszkalnego, a prawidłowość tego rozwiązania potwierdzać ma ekspertyza techniczna istniejących budynków. Rozwiązania projektowe dotyczące usytuowania projektowanych balkonów – w ocenie organu odwoławczego – doprowadzono do zgodności z przepisami rozp. MI z 2002. Do akt sprawy dołączono oświadczenie Naczelnika Wydziału Gospodarki Przestrzennej i Inwestycji Urzędu Miasta i Gminy [...] o możliwości przyłączenia inwestycji do drogi publicznej powiatowej (dz. nr [...] ul. [...]) poprzez istniejący zjazd z działki nr [...] (ul. [...]). Odnośnie tego, czy przeznaczony do rozbudowy budynek garażowy powstał legalnie wyjaśniono, że kwestia ta była przedmiotem analizy organu I instancji.

Skargę od decyzji Wojewody [...] złożyli uprzednio odwołujący się J. W. i A. K., podkreślając, że zarówno ta decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] zostały wydane z naruszeniem obowiązującego prawa i przepisów budowlanych, bez przeprowadzenia rzetelnego postępowania wyjaśniającego oraz z naruszeniem podstawowych zasad określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego.

Skarżący wskazali, że wedle krańcowo odmiennej oceny organu rozpoznającego sprawę zakończoną przed wszczęciem aktualnego postępowania, inwestorzy winni przedłożyć decyzję o pozwoleniu na budowę przedmiotowego garażu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie.

Wskazanym na początku tego uzasadnienia wyrokiem WSA w Krakowie uwzględnił skargę, uchylając zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzje organu I instancji.

Zdaniem sądu pierwszej instancji doszło w sprawie administracyjnej do naruszenia przez organy obu instancji przepisów art. 35 ust. 1 i 3 uPb. Uwypuklono, że spełnienie wszystkich wymogów wynikających z przywołanych przepisów, obliguje właściwy organ do wydania pozwolenia na budowę. Dokonując oceny wniosku o pozwolenie na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę obiektu budowlanego (jak w przedmiotowej sprawie), organ administracji architektoniczno – budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę dokonuje oceny projektu budowlanego. Za oczywiste orzekający sąd uznał, że projekt rozbudowy, nadbudowy i przebudowy obiektu budowlanego musi nawiązywać do obiektu już istniejącego. Ergo, ocena projektu rozbudowy, nadbudowy i przebudowy obiektu budowlanego winna zatem odnosić się także do obiektu istniejącego, który musi być obiektem o uregulowanym stanie prawnym, to jest wykonanym w oparciu o będącą w obrocie prawnym decyzję o pozwoleniu na budowę, jeżeli jego realizacja wymagała takiej decyzji.

W efekcie, badanie legalności rozbudowywanego budynku – w ocenie sądu wojewódzkiego – powinno być także przedmiotem sprawdzeń w trybie art. 35 uPb, zwłaszcza w sytuacji, gdy zostało to zakwestionowane w toku postępowania. Jeśli zaś takiej decyzji brak (tj. o pozwoleniu na budowę rozbudowywanego obiektu), to kwestia oceny legalności istniejącego obiektu budowlanego należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego, a nie do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej. W sytuacji, gdy w postępowaniu o pozwolenie na budowę lub w toku kontroli zgłoszenia budowlanego organ administracji architektoniczno – budowlanej poweźmie wątpliwości co do legalności istniejącego obiektu budowlanego, którego postępowanie dotyczy, ma obowiązek wyjaśnienia kwestii legalności przy ewentualnym skorzystaniu z instytucji art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. i wystąpieniu do organów nadzoru budowlanego w trybie art. 100 § 1 K.p.a. Rozstrzygnięcie zagadnienia w przedmiocie samowoli budowlanej jest w opisywanej sytuacji zagadnieniem wstępnym i powinno poprzedzać wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę poprzez rozbudowę i nadbudowę.

W dalszych motywach tego wyroku sąd wojewódzki przyznał rację skarżącym, że widoczna jest niekonsekwencja organów administracji architektoniczno – budowlanej w ocenach odnośnie zagadnienia legalności wybudowania garażu. Narusza to art. 8 K.p.a. statuujący zasadę, iż organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Starosta poprzestał bowiem na zwróceniu się do organów nadzoru budowlanego i uzyskaniu informacji co do tego, że nie toczy się postępowanie w tej sprawie oraz co do tego, że organ nadzoru nie ma możliwości wyjaśnienia legalności garażu. Organ II instancji zaś w zaskarżonej decyzji zaakceptował to stanowisko, jednocześnie sam dokonując oceny w przedmiocie legalności posadowienia garażu, przyjmując w sytuacji braku pozwolenia na budowę koncepcję swoistego "domniemania legalności budowy". Takie stanowisko jest nieprawidłowe, choćby w świetle konieczności zastosowania wskazanego wyżej właściwego trybu postępowania w tej sprawie, to jest zwrócenia się o wszczęcie postępowania do organów nadzoru budowlanego (lub wezwania o to stronę – art. 100 K.p.a.), czego wypowiedzi organów architektoniczno – budowlanych nie mogą zastąpić.

Zdaniem tegoż sądu również uchybienia dokumentacji projektowej wymagają wyjaśnienia i uzupełnienia, zwłaszcza, że dotyczą problemu ewentualnego wzniesienia (rozbudowania?) ściany zachodniej garażu nie po stronie działki inwestora, lecz po stronie działki skarżących, czego nie dostrzegły organy obu instancji. Co do zasady bowiem, w przypadku nie wyeliminowania tych wszystkich wątpliwości, nie będzie można postawić później inwestorowi zarzutu prowadzenia robót budowlanych niezgodnie z udzielonym pozwoleniem. Sąd wojewódzki dopatrzył się naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 uPb w związku z § 12 ust. 1 pkt 2 rozp. MTBiGM z 2012. W odniesieniu do tego zagadnienia, przytoczono wywody Wojewody [...] zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i uprzedniej decyzji kasacyjnej tego organu.

Sąd wojewódzki wywiódł dalej, że skarżący nie mają racji, o ile twierdzą, iż przedstawione rysunkowo rozwiązania konstrukcyjne nie uwzględniają faktu powiązania z będącym w ich władaniu budynkiem. Jednakże szczegółowe zbadanie załączonych rysunków inwentaryzacyjnych istniejącego obiektu i porównanie ich z projektem oraz zdjęciami obiektów prowadzić musi do wniosku o nieprzystawaniu projektu do stanu na gruncie. Przywołując szczegółowo swoje wątpliwości w tym aspekcie wyłuszczono w yroku dalej, że projekt zawiera nieścisłości i niezgodności, które są istotne, albowiem w omawianym zakresie prowadzą do wniosku, że jest to projekt nie mający odniesienia do rzeczywistości. Te uchybienia dokumentacji projektowej wymagają wyjaśnienia i uzupełnienia, zwłaszcza, że dotyczą problemu ewentualnego wzniesienia (rozbudowania?) ściany zachodniej garażu nie po stronie działki inwestora, lecz po stronie działki skarżących, czego nie dostrzegły organy obu instancji.

Co do zasady bowiem, w przypadku nie wyeliminowania tych wszystkich wątpliwości, nie będzie można postawić później inwestorowi zarzutu prowadzenia robót budowlanych niezgodnie z udzielonym pozwoleniem.

Reasumując swe wywody, WSA w Krakowie doszedł do przekonania, że w sprawie ma miejsce naruszenie prawa materialnego, a to art. 35 ust. 1 i 3 uPb oraz art. 35 ust. 1 pkt 3 uPb w związku z § 12 ust. 1 pkt 2 rozp. MTBiGM z 2012, które to naruszenie ma wpływ na wynik sprawy, skoro prawidłowe zastosowanie wskazanych przepisów mogło doprowadzić po wyczerpaniu stosownych procedur do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W kwestii rysującej się konieczności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, naruszenie przepisów postępowania (art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 100 § 1 K.p.a.) było istotne, gdyż uniemożliwiło prawidłowe zastosowanie art. 35 uPb pod kątem dokonania sprawdzeń w trybie tego przepisu odnośnie legalności budynku garażowego, co w konsekwencji również prowadzić mogło do wydania innych decyzji, niż zaskarżone.

Wobec powyższego za zasadne uznano uchylenie obu zaskarżonych decyzji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy zalecono organom uzupełnić braki projektowe oraz w odpowiednim trybie ostatecznie wyjaśnić kwestię legalności garażu, uzależniając te działania od uprzedniego uprawnienia się, że przedmiotowa inwestycja nie została jeszcze zrealizowana. W przeciwnym razie (co uznano za prawdopodobne w świetle zdjęć przedłożonych na rozprawie) dojść by musiało do innych właściwych rozstrzygnięć.

Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wnieśli Z. W. oraz W. M., zastępowani przez profesjonalnych pełnomocników.

W skardze kasacyjnej organu odwoławczego, stosownie do treści art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skardze kasacyjnej powołano nieaktualny w dniu jej wniesienia publikator tej ustawy, prawidłowo należało wskazać Dz. U. z 2016 r., poz. 718, Ppsa – uwaga Sądu), zarzucono naruszenie:

1. 1. prawa materialnego (art. 174 pkt 1 Ppsa), tj.:
2. - art. 35 ust. 1 w zw. z art. 20 ust. 4 uPb oraz § 12 ust. 1 pkt 2 rozp. MTBiGM z 2012 poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na przyjęciu, że organ winien dokonać sprawdzenia projektu budowlanego również w zakresie merytorycznych rozwiązań projektowych w nim przyjętych oraz poprawności merytorycznej opracowanych przez projektanta rysunków;
3. 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa), tj.:
4. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. polegające na przyjęciu, że w sprawie zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania w związku z wątpliwościami, co do legalności obiektu rozbudowywanego,
5. - naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7 i 77 K.p.a. oraz art. 35 ust. 1 i 3 uPb poprzez przyjęcie, że zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności w zakresie wyjaśnienia legalności rozbudowywanego garażu jest niewystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i wydania pozwolenia na budowę,
6. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w związku z art. 8 i 80 K.p.a. poprzez uznanie, że przyjęcie domniemania legalności obiektu rozbudowywanego pozostaje w sprzeczności z zasadą pogłębiania zaufania do organów administracji oraz stanowi naruszenie zasad oceny przez organ materiału dowodowego w sprawie.

W związku z powyższym pełnomocnik skarżącego kasacyjnie organu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i jego zmianę poprzez oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Krakowie do ponownego rozpoznania, w każdym przypadku o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Ponadto pełnomocnik organu oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.

W skardze kasacyjnej zaś Z. W., którą zaskarżono w całości ww. wyrok, zarzucając sądowi pierwszej instancji w trybie art. 174 pkt 1 i 2 Ppsa (w tej skardze kasacyjnej także powołano nieaktualny, na dzień jej wniesienia publikator w/w ustawy) naruszenie:

1. 1. prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:
2. - art. 35 ust. 1 i 3 uPb w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 75, 76 i 77 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w przypadku gdy wnioskodawca prowadzi postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę (nadbudowę) obligatoryjnym elementem tego postępowania jest wykazanie, że poprzednio zrealizowany obiekt jest wybudowany zgodnie z prawem poprzez uznanie za podstawę tego wyłącznie decyzji o pozwoleniu na budowę z pominięciem innych dowodów zgromadzonych w sprawie,
3. - art. 35 ust. 1 pkt 3 uPb poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu możliwości dokonywania oceny szczegółowych rozwiązań technicznych zawartych w dokumentacji projektowej sporządzonej przez uprawionego projektanta, wyłącznie w oparciu o dokumentację techniczną, przez organ orzekający, podczas gdy w świetle art. 35 ust. 1 pkt 3 organy orzekające w sprawie uprawnienia takiego nie posiadają,
4. 2. przepisów postępowania, tj. art. 106 Ppsa poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego.

Z uwagi na powyższe skarżący kasacyjnie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie, a także zasądzenie na "rzecz skarżącego" kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W odpowiedzi J. W., zam. w [...] przy ul. [...] na skargę kasacyjną organu wniesiono o jej oddalenie w całości, jako nie mającej usprawiedliwionych podstaw oraz o "utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku". Ponadto wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. Nadto strona udzielająca odpowiedzi na jedną ze skarg kasacyjnych oświadczyła, że nie żąda przeprowadzenia rozprawy.

Podczas rozprawy pełnomocnik skarżącego kasacyjnie – Z. W. – popierał jej zarzuty i wnioski, wywodząc w szczególności, że wbrew sądowi pierwszej instancji, ława fundamentowa i ściana projektowanego budynku są zlokalizowane na działce inwestorów, a ponadto brak jest podstaw do kwestionowania legalności istniejącego garażu. Pełnomocnik skarżącego – J. W. – wnosił o oddalenie obu skarg kasacyjnych oraz zmodyfikował swe żądanie zawarte w odpowiedzi na skargę kasacyjną organu, aby zasądzić koszty wyłącznie na rzecz tego skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).

W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść – w granicach określonych w skardze kasacyjnej – do ocen o charakterze prawnomaterialnym.

A. Wniosek o zasądzenie "na rzecz skarżącego kasacyjnie" kosztów postępowania, zawarty w skardze kasacyjnej Z. W., z oczywistych względów pozostaje w rozziewie z innym żądaniem skarżącego kasacyjnie, aby uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia sądowi pierwszej instancji. Gdyby Sąd Naczelny uwzględnił skargę kasacyjną, to w myśl art. 203 pkt 1 Ppsa Z. W. należałby się zwrot poniesionych przez niego kosztów postępowania kasacyjnego od "skarżącego", skoro by uchylony został wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę, a taki był charakter wyroku II SA/Kr 348/16. Skarżącymi w przedmiotowej sprawie byli J. W. zam. [...] ul. [...] oraz A. K. Oczekiwanie, aby uwzględniając skargę kasacyjną Z. W. zasądzać koszty na rzecz "skarżącego", czyli jak należy wnosić J. W. zam. [...] ul. [...] oraz A. K., ignoruje treść art. 203 pkt 1 Ppsa.

B. Zarzut naruszenia art. 106 Ppsa, zawarty w skardze kasacyjnej Z. W. nie poddaje się kontroli, sama zaś jego skarga kasacyjna dodatkowo nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia dla tak skonstruowanej i o wskazanym zakresie podstawy kasacyjnej. W judykaturze zgodnie podkreśla się, że w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607, z dnia 30 listopada 2012 r., I OSK 2001/12, LEX nr 1291371, z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882, z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809, z dnia 18 maja 2018 r., II FSK 3246/17, LEX nr 2496834).

Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy sąd kasacyjny zmuszony jest domyślać się, który konkretnie przepis prawa (ze wskazaniem jednostki redakcyjnej) – w ocenie strony – naruszono (wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2018 r., II FSK 930/16, LEX nr 2494096). W judykaturze trafnie wskazuje się, że warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest natomiast spełniony, gdy skarga kasacyjna podnosząc zarzut naruszenia oznaczonego artykułu nie uwzględnienia jego podziału na inne jeszcze jednostki redakcyjne. Powołanie się na całość oznaczonego unormowania uniemożliwia prawidłowe ustalenie granic zaskarżenia i nie wyznacza kierunku, w którym NSA powinien dokonać kontroli zaskarżonego orzeczenia (por. motywy wyroku NSA z dnia 5 marca 2018 r., II OSK 2113/17, LEX nr 2479960). Art. 106 Ppsa dzieli się na kilka paragrafów (5), zawiera ponadto odesłanie do przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Brak sprecyzowania podstawy kasacyjnej w pkt 2) skargi kasacyjnej Z. W. powoduje, że nie poddaje się ona rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny, w tej jej części.

C. Zarzuty kasacyjne Wojewody [...] odnośnie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. polegające na przyjęciu, że w sprawie zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania w związku z wątpliwościami, co do legalności obiektu rozbudowywanego, naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7 i 77 K.p.a. oraz art. 35 ust. 1 i 3 uPb poprzez przyjęcie, że zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności w zakresie wyjaśnienia legalności rozbudowywanego garażu jest niewystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i wydania pozwolenia na budowę oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w związku z art. 8 i 80 K.p.a. poprzez uznanie, że przyjęcie domniemania legalności obiektu rozbudowywanego pozostaje w sprzeczności z zasadą pogłębiania zaufania do organów administracji oraz stanowi naruszenie zasad oceny przez organ materiału dowodowego w sprawie, jak również zarzut kasacyjny Z. W. niewłaściwego zastosowania przepisów art. 35 ust. 1 i 3 uPb w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 75, 76 i 77 K.p.a. polegającego na przyjęciu, że w przypadku gdy wnioskodawca prowadzi postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę (nadbudowę) obligatoryjnym elementem tego postępowania jest wykazanie, że poprzednio zrealizowany obiekt jest wybudowany zgodnie z prawem poprzez uznanie za podstawę tego wyłącznie decyzji o pozwoleniu na budowę z pominięciem innych dowodów zgromadzonych w sprawie, podlegają łącznemu rozpoznaniu, albowiem pozostają ze sobą w integralnym związku.

WSA w Krakowie w zaskarżonym wyroku przyznając, że organy administracji architektoniczno–budowlanej – w porównaniu do postępowania zakończonego wydaniem decyzji kasacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. – dołożyły starań co do uzupełnienia braków dokumentacji projektowej oraz wymaganych pozwoleń, opinii, uzgodnień i sprawdzeń, za niewystarczające jednak uznał m. in. kwestię prawidłowości sprawdzenia projektu budowlanego w aspekcie stosowania przepisów art. 35 uPb. Zdaniem sądu a quo pozostała wątpliwość, bez wyjaśnienia której uznanie, że zachodzą warunki do zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, nie może mieć miejsca.

Sąd wojewódzki miał na uwadze, iż wymogi wynikające z art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 uPb odnoszą się do budowy od podstaw nowego obiektu budowlanego. Przywołując zaś zaczerpnięte z art. 3 pkt 6 uPb pojęcie budowy, oraz oceniając złożony w sprawie administracyjnej wniosek o pozwolenie na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę obiektu budowlanego, sąd ten za oczywiste uznał, że projekt rozbudowy, nadbudowy i przebudowy obiektu budowlanego musi nawiązywać do obiektu już istniejącego. Zatem – w przekonaniu sądu pierwszej instancji – ocena projektu rozbudowy, nadbudowy i przebudowy obiektu budowlanego winna odnosić się także do obiektu istniejącego, który musi być obiektem o uregulowanym stanie prawnym, to jest wykonanym w oparciu o będącą w obrocie prawnym decyzję o pozwoleniu na budowę, jeżeli jego realizacja wymagała takiej decyzji (tu powołano się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2012r.

II OSK 2568/10, publ. LEX/el). Do takiego wniosku doprowadziła sąd wojewódzki także wykładnia systemowa przepisów uPb. WSA w Krakowie naprowadzał, że badanie legalności rozbudowywanego budynku powinno być także przedmiotem sprawdzeń w trybie art. 35 uPb, zwłaszcza w sytuacji, gdy zostało to zakwestionowane w toku postępowania. Jeśli zaś takiej decyzji brak (tj. o pozwoleniu na budowę rozbudowywanego obiektu), to kwestia oceny legalności istniejącego obiektu budowlanego należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego, a nie do kompetencji organów administracji architektoniczno – budowlanej.

W konsekwencji, gdy w postępowaniu o pozwolenie na budowę lub w toku kontroli zgłoszenia budowlanego organ administracji architektoniczno–budowlanej poweźmie wątpliwości co do legalności istniejącego obiektu budowlanego, którego postępowanie dotyczy, ma obowiązek wyjaśnienia kwestii legalności przy ewentualnym skorzystaniu z instytucji art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. i wystąpieniu do organów nadzoru budowlanego w trybie art. 100 § 1 k.p.a. Rozstrzygnięcie zagadnienia w przedmiocie samowoli budowlanej – zdaniem wyrokującego w sprawie II SA/Kr 348/16 sądu wojewódzkiego – jest w opisywanej sytuacji zagadnieniem wstępnym i powinno poprzedzać wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę poprzez rozbudowę i nadbudowę.

D. Stanowisko sądu pierwszej instancji w aspekcie nakazu oceny dopuszczalności wydania pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego, co do którego inwestor nie legitymuje się pozwoleniem na budowę, a dodać należy że i także pozwoleniem na jego użytkowanie, oraz warunkujące udzielenie takiego pozwolenia od zakończenia odrębnego postępowania przed organem nadzoru budowlanego, co do reguły podziela skład orzekający Sądu Naczelnego w przedmiotowej sprawie. Nie jest sporne, że inwestorzy nie przedstawili żadnego dowodu, w szczególności pozwolenia na budowę przedmiotowego garażu, który ma podlegać rozbudowie, przebudowie i nadbudowie.

Skarżący konsekwentnie, tak w toku postępowania administracyjnego, jak i sądowego, zarzucali iż obiekt ten powstać miał nielegalnie. Rzecz jednak w tym, że skoro – zdaniem inwestorów, w tym skarżącego kasacyjnie Z. W. – obiekt ten zrealizowano w oparciu o pozwolenie na budowę, którego tylko nie odnaleziono w archiwach, spór między stronami w tym aspekcie może zakończyć decyzja administracyjna właściwego organu – organu nadzoru budowlanego. Konieczność wyjaśnienia kwestii samowolnej budowy obiektu przewidzianego do rozbudowy, przebudowy i nadbudowy była zresztą jedną z okoliczności wskazanych w decyzji kasacyjnej Wojewody [...] wydanej w granicach sprawy administracyjnej. Słusznie sąd pierwszej instancji zauważył, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji – Starosta [...] – w istocie zadowolił się ustaleniem, że PINB w [...] nie prowadzi postępowania w sprawie legalności przedmiotowego garażu, nadto "nie ma możliwości wyjaśnienia, czy obiekt powstał legalnie", argumentując to stanem posiadanego archiwum.

Organ II instancji zaś w zaskarżonej decyzji zaakceptował to stanowisko, jednocześnie sam dokonując oceny w przedmiocie legalności posadowienia garażu, przyjmując w sytuacji braku pozwolenia na budowę koncepcję swoistego "domniemania legalności budowy". Takie podejście organów sąd wojewódzki uznał za nieprawidłowe, a ponadto dowodzące pewnej niekonsekwencji II instancji administracyjnej w ocenach odnośnie zagadnienia legalności wybudowania spornego garażu, w efekcie sąd ten wyraził pogląd o naruszeniu zasady z art. 8 K.p.a.

Stanowisko powyższe, wyrażane przez sąd wojewódzki w zaskarżonym wyroku należy – jak to uprzednio wskazano – podzielić co do reguły. Przyznać wypadnie skarżącemu kasacyjnie Z. W., że sąd wojewódzki nieco bezkrytycznie na wsparcie swego stanowiska przywoływał orzeczenia sądów administracyjnych, które zapadły w odmiennych stanach faktyczno-prawnych. W szczególności jakby umknęło uwadze sądu a quo, że wyrok II OSK 2568/10 zapadł – niezależnie z tym, iż zgłoszono doń zdanie odrębne – to w sytuacji, w której w stosunku do objętego postępowaniem o pozwolenie na budowę obiektu, funkcjonowało w obrocie pozwolenie na jego użytkowanie. Wszystkie podnoszone w skardze kasacyjnej Z. W. okoliczności zrealizowania spornego garażu, mogą być wzięte pod rozwagę w postępowaniu dotyczącym tego obiektu, wszak prowadzonym przez właściwy do tego organ w rozumieniu uPb – organ nadzoru budowlanego.

Nie sposób jednak zgodzić się ze skarżącymi kasacyjnie, aby organ administracji architektoniczno-budowlanej miał stosować przepisy art. 35 ust. 1 i 3 w zw. z art. 7 i 77 K.p.a. w taki sposób, że w sytuacji gdy inwestor zamierza rozbudować, przebudować i nadbudować obiekt budowlany, co do którego podnoszone są zasadnicze wątpliwości odnośnie jego legalności, kwestia ta może sprowadzać się do przyjęcia domniemania legalności na podstawie oświadczenia inwestora oraz pisemnego, lecz nie decyzyjnego, stanowiska organu nadzoru budowlanego. Zważyć wypadnie, że jak wynika to z przedłożonego projektu budowlanego, części istniejącego garażu mają być wykorzystane dla zamierzonej inwestycji. Innymi słowy, udzielenie pozwolenia na budowę, nie może stanowić swoistego obejścia przepisów uPb dotyczących zarówno legalizowania obiektów wzniesionych samowolnie, jak i uwzględnienia ogólniejszej reguły dopuszczalności prowadzenia robót budowlanych na podstawie pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 uPb).

Wydanie pozwolenia na budowę w stanie, w którym projekt budowlany ujmuje do wykorzystania istniejący obiekt budowlany (lub jego części) w istocie sankcjonuje stan takiego obiektu i stanowi przyzwolenie właściwej władzy budowlanej na podjęcie oznaczonego zakresu robót budowlanych. Brak wyjaśnienia uprzednio legalności jego wykonania i zakończenia tego wątku stosowną decyzją organu nadzoru budowlanego, nie może umykać z pola widzenia organu administracji architektoniczno-budowlanej przy wydaniu w stanie obecnym rzeczonego pozwolenia na budowę.

E. Nie jest trafne imputowanie przez skarżącego kasacyjnie Z. W. sądowi wojewódzkiemu, aby sąd ten miał wyrazić pogląd, iż w przypadku gdy wnioskodawca prowadzi postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę obligatoryjnym elementem tego postępowania jest wykazanie, że poprzednio zrealizowany obiekt jest wybudowany zgodnie z prawem poprzez uznanie za podstawę tego stanowiska, wyłącznie decyzji o pozwoleniu na budowę z pominięciem innych dowodów zgromadzonych w sprawie. WSA w Krakowie tezy takiej nie wyraził, przeto zarzut ten jest chybiony.

F. Nie jest także trafne imputowanie przez skarżącego kasacyjnie Wojewodę [...] sądowi wojewódzkiemu jakoby sąd ten miał uznać, że przyjęcie domniemania legalności obiektu rozbudowywanego pozostaje w sprzeczności z zasadą pogłębiania zaufania do organów administracji oraz stanowi naruszenie zasad oceny przez organ materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji nie jest trafny zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 8 i 80 K.p.a. WSA w Krakowie wypowiadający się o braku skuteczności dla przyjęcia domniemania legalności istniejącego garażu wyraźnie wskazywał – w aspekcie uprzednio wyrażanego stanowiska przez Wojewodę [...] – iż wypowiedzi organów architektoniczno-budowlanych nie mogą zastąpić właściwego postępowania przed organem nadzoru budowlanego w tym zakresie.

Sąd wojewódzki zasadnie także na marginesie tych uwag zauważył, nie sposób było przez pryzmat zgromadzonego materiału dowodowego ocenić, czy garaż jest wybudowany legalnie, skoro brak było nawet ustaleń, kiedy był on wybudowany, w aktach administracyjnych zaś były na ten temat sprzeczne informacje. Uwypuklono, że w opisie i ogólnej charakterystyce istniejącego budynku garażowego, zawartej w projekcie budowlanym wskazano, że powstał on na przełomie lat 80 i 90-tych XX w., zaś w piśmie PINB w [...] wskazywano, że na planie realizacyjnym zagospodarowania działki nr [...] (obecnie działka inwestorów), zweryfikowanym w 1981 r., przedmiotowy garaż opisany jest jako istniejący.

W świetle tych uwag sądu pierwszej instancji za nietrafny przyjdzie ponadto uznać zarzut kasacyjny Wojewody [...] odnośnie naruszenia art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 97 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz w zw. z art. 7 i 77 K.p.a. oraz art. 35 ust. 1 i 3 uPb.

G. Zarzut kasacyjny Z. W. naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 uPb poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegający na uznaniu możliwości dokonywania oceny szczegółowych rozwiązań technicznych zawartych w dokumentacji projektowej, jak również zarzut kasacyjny Wojewody [...] poprzez błędną wykładnię art. 35 ust. 1 w zw. z art. 20 ust. 4 uPb oraz § 12 ust. 1 pkt 2 rozp. MTBiGM z 2012, polegającą na przyjęciu, że organ winien dokonać sprawdzenia projektu budowlanego również w zakresie merytorycznych rozwiązań projektowych w nim przyjętych oraz poprawności merytorycznej opracowanych przez projektanta rysunków, podlegają łącznemu rozpoznaniu, albowiem pozostają ze sobą w związku.

Wypadnie zauważyć, że sąd wojewódzki choć nie uzurpował sobie wprost prawa do oceny dokumentacji technicznej (projektu budowlanego), to w istocie takiej oceny dokonał, w motywach swego wyroku zarzucając organom architektoniczno-budowlanym brak dostrzeżenia nieścisłości i niezgodności rysunków zawartych w zatwierdzonym projekcie budowlanym, w tym stwierdził, iż projekt ten "nie ma odniesienia do rzeczywistości". W konsekwencji zarzucił organom naruszenie art. 35 ust. 1 i 3 uPb oraz art. 35 ust. 1 pkt 3 uPb w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozp. MTBiGM z 2012.

Z powoływanego przez sąd wojewódzki art. 35 ust. 1 uPb, w stanie odnoszącym się do daty podjęcia zaskarżonej decyzji, wynikało, że "Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

1. 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
2. 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
3. 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust.
4. 7. Z kolei art. 35 ust. 3 uPb określał, że "W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę". Innymi słowy, z wywodów sądu pierwszej instancji zdało się wynikać, że w jego ocenie wadliwie – bo z naruszeniem § 12 ust. 1 pkt 2 rozp. MTBiGM z 2012 – organy administracji architektoniczno-budowlanej nie dostrzegły naruszenia cyt. przepisu i nie wezwano uprzednio inwestorów o usunięcie powyższej nieprawidłowości. Rzecz w tym, że z przywoływanego przez sąd a quo przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 rozp. MTBiGM wynika, że część rysunkowa, o której mowa w § 11 ust. 1 cyt. rozporządzenia, sporządzona z uwzględnieniem § 7, powinna przedstawiać: "...rzuty wszystkich charakterystycznych poziomów obiektu budowlanego, w tym widok dachu lub przekrycia oraz przekroje, a dla obiektu liniowego - przekroje normalne i podłużne (profile), przeprowadzone w charakterystycznych miejscach obiektu budowlanego, konieczne do przedstawienia: a) układu funkcjonalno-przestrzennego obiektu budowlanego, b) rozwiązań budowlano-konstrukcyjnych obiektu budowlanego i jego powiązania z podłożem oraz przyległymi obiektami budowlanymi, c) położenia sytuacyjno-wysokościowego i skrajnych parametrów instalacji i urządzeń technologicznych, związanych lub mających wpływ na konstrukcję obiektu budowlanego, funkcjonowanie instalacji i urządzeń oraz bezpieczeństwo ich użytkowania, d) budowli przemysłowych i innych tworzących samonośną całość techniczno-użytkową, jak komin, zbiornik, kolumna rafineryjna, z uwzględnieniem niezbędnych wymiarów, w tym zewnętrznych w rzucie poziomym i pionowym - z nawiązaniem do poziomu terenu, przestrzeni wewnętrznych obiektu budowlanego, w szczególności pomieszczeń, rodzaju konstrukcji, przekrojów jego elementów, a także instalacji oraz gabarytów (obrysu) urządzeń technologicznych, o których mowa w lit. c". Skład orzekający w sprawie II SA/Kr 348/16 nie wskazał, aby w projekcie budowlanym brakować miało jakichkolwiek rzutów wszystkich charakterystycznych poziomów obiektu budowlanego, uznał natomiast iż budzą one wątpliwości co ich "przystawalności" do stanu rzeczywistego na gruncie. Trafnie Wojewoda [...] eksponuje przeto, że w świetle art. 20 ust. 4 uPb, z którego wynika, że za poprawność projektu budowlanego odpowiada projektant, organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza jedynie kompletność projektu budowlanego (art. 35 ust. 1 pkt 3 uPb). Na przepis art. 35 ust. 1 pkt 3 uPb i konieczność prawidłowej jego wykładni oraz zastosowania zasadnie wskazuje także skarżący kasacyjnie Z. W. W tym zatem aspekcie skargi kasacyjne są słuszne. Podzielić wypadnie prezentowany w judykaturze pogląd, wedle którego organ administracji architektoniczno-budowlanej zasadniczo nie ma uprawnienia do merytorycznego badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi w zakresie określonym w art. 5 uPb (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2017 r., II OSK 1323/15, LEX nr 2288746).

H. Zasadność części zarzutów zawartych w skargach kasacyjnych (por. pkt G niniejszego uzasadnienia) nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku, a to w aspekcie treści art. 184 Ppsa. Zgodnie z cyt. przepisem Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Przyjdzie uznać, że zaskarżony wyrok w odniesieniu do części wywodów sądu wojewódzkiego, z których wynikać miało naruszenie przepisów art. art. 35 ust. 1 i 3 uPb oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 uPb w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozp. MTBiGM z 2012, dotknięty jest błędnym uzasadnieniem. Zaskarżony wyrok odpowiada jednak prawu, skoro przesądzającą kwestią przemawiająca za uwzględnieniem skargi okazał się brak wyjaśnienia w stosownym trybie legalności wzniesienia przedmiotowego garażu objętego pozwoleniem na jego rozbudowę, przebudowę i nadbudowę.

1. I. Z powyższych względów orzeczono, jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 Ppsa.