Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ke Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę M. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę.
Orzeczenie to zostało wydane na tle następującego stanu faktycznego. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak [...] Wojewoda Małopolski, po rozpatrzeniu odwołania M. K. od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z [...] lipca 2012 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. P. pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego "Nadbudowa istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego o poddasze użytkowe oraz taras wraz z instalacją elektryczną przy ul. [...] w K., na dz. nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna [...]", na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej k.p.a.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Uzasadniając decyzję Wojewoda Małopolski wskazał, że wniosek inwestora wraz z wymaganymi dokumentami złożony został do organu I instancji w dniu 9 grudnia 2011 r., a zatem w okresie ważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa o ustaleniu warunków zabudowy. Zaznaczył, że organ I instancji określił obszar oddziaływania obiektu, jako teren obejmujący działki nr: [...] obręb [...]. O przebiegu toczącego się postępowania były powiadamiane, ustalone przez organ I instancji, strony postępowania. W dniu [...] marca 2012 r. wydana została decyzja Prezydenta Miasta Krakowa o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, która została uchylona w dniu [...] kwietnia 2012 r. decyzją Wojewody Małopolskiego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. P. pozwolenia na budowę dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego.
W ocenie organu odwoławczegoprojekt budowlany był zgodny z ustaleniami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, która poprzez określenie inwestycji jako nadbudowę i rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, ustalała wysokość nadbudowy - do poziomu kalenicy - do 9 m (tj. do 225,00 m npm), wysokość okapu - do 7 m. Kąty nachylenia połaci dachowych określono od 30° - 40 ° lub w nawiązaniu do budynku nr 10, tj. 15° (od strony wschodniej - frontowej) i 30° (od strony zachodniej). Warunki te zostały spełnione. Projekt budowlany zawiera opinię o możliwości nadbudowy i przebudowy budynku, wraz z orzeczeniem dotyczącym stanu technicznego konstrukcji i elementów budynku. Nadto załączono do niego informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Inwestycja nie wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.
Wojewoda Małopolski wskazał również, że w aktach sprawy znajdują się rysunki z oznaczonym przebiegiem granicy świadczącym o tym, że istniejący budynek objęty nadbudową, jak i istniejąca przy granicy ściana tego budynku znajduje się na terenie działki nr [...]. Ponadto projektowana ściana szczytowa (do nadbudowy nad istniejącą ścianą przy granicy działki), zaprojektowana została jako ściana REI 60 z cegły pełnej spełniającej warunki ochrony przeciwpożarowej.
W ocenie Wojewody Małopolskiego zarzuty dotyczące pominięcia wniosków i zarzutów skarżącego nie znajdują potwierdzenia.
2. Powyższą decyzję M. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podnosząc, że inwestor nie posiada właściwej inwentaryzacji obiektu. Zdaniem skarżącego, przedstawione przez inwestora dane w dokumentacji technicznej nie są prawdziwe, brak w nich uzasadnienia na dodatkowe obciążenia murów parteru i fundamentów, co utrudnia w znacznym stopniu możliwość prawidłowego ustosunkowania się do wprowadzenia projektowanych zmian.
Skarżący podkreślił, że ocieplona styropianem ściana budynku inwestora w granicy połączona z budynkiem nr 10 na wysokości I piętra nie jest ścianą nośną jednolitej grubości 30 cm (w tej ścianie inwestor prawdopodobnie wykonał odwierty, na podstawie których stwierdził, że posiada ścianę nośną, co - w ocenie skarżącego - jest niezgodne z rzeczywistością). Wskazał, że dokonano ponownego sprawdzenia ściany na piętrze budynku mieszkalnego przy ul. [...] w K. bezpośrednio przylegającej do budynku inwestora, z którego wynika, że ściana przynależna do tego budynku posiada grubość 52 cm (jest to ściana nośna), czego inwestor nie wykazał w projekcie technicznym.
Zarzucił, że projekt techniczny dotyczący budynku nr 8 przyjmuje, że jego ściany od zewnątrz i wewnątrz są wykonane z cegły o grubości 25 cm, natomiast na podstawie dokonanej przez skarżącego inwentaryzacji ściany zewnętrznej na wysokości I piętra wynika, że ściana od strony budynku nr 10 rozpoczyna się od cegły, a następnie przechodzi w ścianę wykonaną z pustaków żużlowych. Nadbudowa budynku sąsiedniego będzie, zatem wykonywana na przynależnej do niego ścianie nośnej.
- 3. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu 12 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., obecnie Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), dopuścił dowód z przedłożonej przez skarżącego opinii sporządzonej przez dr inż. S. K., dotyczącej technicznych warunków realizacji nadbudowy istniejącego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w K.
4. W motywach uzasadnienia wyroku Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst. jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy). Przepis art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależało by wydanie tego pozwolenia.
Badając, w kontekście wskazanych przepisów, zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Sąd pierwszej instancji stwierdził, że kwestionowane rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. W rozpoznawanej sprawie zachodziły bowiem przesłanki zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego.
W ocenie Sądu pierwszej instancji prawidłowo organy wskazały, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Zasadnie również organy uznały, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wydanej w dniu 16 czerwca 2011 r., która dla zamierzenia inwestycyjnego ustalała wysokość nadbudowy - do poziomu kalenicy - do 9 m (tj. do 225,00 m npm), wysokość okapu - do 7 m. Kąty nachylenia połaci dachowych określono od 30° - 40 ° lub w nawiązaniu do budynku nr 10, tj. 15° (od strony wschodniej - frontowej) i 30° (od strony zachodniej).
Sąd pierwszej instancji podzielił również stanowisko organów, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny i zawiera wszystkie wymagane opinie i uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt ten został sporządzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujących się aktualnym, na dzień wykonywania projektu, zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci dołączyli także do przedmiotowego projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu tego projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
Odnośnie do obowiązku dokonania sprawdzenia wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w wyniku zmiany wprowadzonej do ustawy Prawo budowlane ustawą nowelizującą z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz.718; która weszła w życie 11 lipca 2003 r.) wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowalny "projektanta" oraz "osoby sprawdzającej". Sąd Wojewódzki stwierdził, że uprawnienia kontrolne organu architektoniczno-budowlanego, prowadzącego postępowanie administracyjne w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę zostały ograniczone do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymaganiami ochrony środowiska. Sprawdzenie zgodności z przepisami w tym techniczno-budowlanymi zostało ograniczone tylko do projektu zagospodarowania działki.
Sąd pierwszej instancji zauważył, że zgodnie z art. 34 ustawy Prawo budowlane, projekt budowlany składa się z projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego, który dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego, zaś wymogi dotyczące projektu architektoniczno - budowlanego zostały określone w § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (mającego zastosowanie w rozpoznawanej sprawie z uwagi treść § 14 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r.; Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.).
Zdaniem Sądu pierwszej instancji analiza przepisów tego rozporządzenia prowadzi do wniosku, że organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno - budowlanymi lub z innymi przepisami prawa poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Wzmocnieniem tego stanowiska jest także treść art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Z kolei zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 i 4 tej ustawy obowiązkiem projektanta jest opracowanie projektu budowlanego, a następnie sprawdzenie tego projektu pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowane do projektowania bez ograniczeń, w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Projektant, a także sprawdzający do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.
Odnośnie do zarzutów dotyczących braku możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji z uwagi na podnoszony przez skarżącego brak w budynku inwestora osobnej ściany nośnej niezależnej od konstrukcji budynku nr 10 oraz brak właściwej inwentaryzacji technicznej budynku inwestora Sąd pierwszej instancji podkreślił, że bezpieczeństwa konstrukcji dotyczy § 204 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazał, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem pozwolenia na budowę nie jest wzniesienie nowego budynku, o którym mowa w § 204 ust. 5 w zw. z § 206 ust. 1 tego rozporządzenia, a nadbudowa istniejącego budynku mieszkalnego.
W ocenie Sądu pierwszej instancji miarodajne pozostało orzeczenie techniczne dotyczące stanu technicznego oraz możliwości nadbudowy budynku mieszkalnego sporządzone przez inż. J. S., posiadającego uprawnienia w zakresie m.in. projektowania w specjalności konstrukcyjno – budowlanej. W orzeczeniu tym stwierdzono, że nadbudowa jest możliwa bez wzmocnienia istniejących fundamentów (fundamenty nie wymagają podbicia) oraz, że projektowana nadbudowa nie zagraża obecnie istniejącej konstrukcji budynku objętego nadbudową oraz budynku sąsiedniego i nie będzie negatywnie wpływać na budynek sąsiedni, przylegający do nadbudowywanego. We wnioskach końcowych zawarto stwierdzenie, że nadbudowa jest możliwa bez konieczności wzmacniania istniejących elementów konstrukcyjnych budynku.
Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że projekt budowlany został uzupełniony o informację, że pomiędzy budynkami istnieje podwójna ściana nośna stanowiąca odpowiednie zabezpieczenie przeciwpożarowe, zaś w planowanej nadbudowie zaprojektowano również ścianę o parametrach przeciwpożarowych. Nie podważa tego również złożona przez skarżącego na rozprawie sądowej w dniu 12 czerwca 2014 r. opinia. Jak wynika bowiem z jej wniosków końcowych "skomplikowana i niejednoznaczna historia kolejnych przekształceń budowlanych na posesjach przy ul. [...] w K. uniemożliwia sformułowanie jednoznacznych wniosków dotyczących prawidłowości zatwierdzonego projektu rozbudowy budynku przy ul. Dolińskiego 8".
- 5. Od powyższego wyroku M. K., reprezentowany przez adwokata wniósł skargę kasacyjną. Zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości zarzucił naruszenie:
- 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie błędnego, niezgodnego z rzeczywistym, stanu faktycznego,
- 2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji, gdy sąd winien stwierdzić naruszenie podstawowych zasad kodeksu postępowania administracyjnego przy wydawaniu zaskarżonych decyzji, a to art. 7 i art. 8 k.p.a. - co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wobec podniesionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu kasacyjnym.
Zdaniem skarżącego stan dotychczasowych postępowań wskazuje na takie działanie organów, które statuuje postępowanie administracyjne, jako w pełni kontradyktoryjne - z nałożeniem ciężaru dowodowego, oraz skutków jego braków, na stronę postępowania administracyjnego. Tym samym naruszona została dyspozycja przywołanego powyżej art. 7 k.p.a. wprowadzającego zasadę prawdy obiektywnej.
Skarżący podniósł, że organ pierwszej, jak i drugiej instancji nie dokonał wszystkich czynności zmierzających do ustalenia faktycznego stanu, co - wobec podnoszonych przez skarżącego twierdzeń - winno skutkować co najmniej powołaniem biegłego w celu ustalenia rzeczywistego stanu - tak w zakresie technicznych możliwości oparcia nadbudowy na istniejących ścianach, jak i podnoszonego faktu przekroczenia granic działki przez planowaną przez wnioskodawczynię inwestycję budowlaną. Brak wyjaśnienia tych najistotniejszych kwestii, praktycznie uniemożliwiał wydanie decyzji, co winno skutkować ich uchyleniem.
Zdaniem skarżącego Sąd Wojewódzki nie wziął pod uwagę także kwestii toczącego się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego postępowania mającego m.in. na celu wykazanie, że stan nieruchomości wnioskodawczyni oraz skarżącego ujawniony w dokumentach złożonych przez wnioskodawczynię jest odmienny od rzeczywistego - w szczególności w zakresie oparcia ściany planowanej nadbudowy na istniejącej ścianie pomiędzy nieruchomościami, grubości tej ściany oraz jej budulca, a co za tym idzie - nieprawidłowości sporządzonego projektu rozbudowy i nadbudowy objętego pozwoleniem na budowę. Między innymi to postępowanie prowadzone przez PINB mogło stanowić kontrdowód, którego złożenia oczekiwał sąd orzekający. Skarżący zaznaczył, że postępowanie to obecnie toczy się przed Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Krakowie i do dnia sporządzenia niniejszej skargi kasacyjnej nie zostało zakończone.
W ocenie skarżącego dotychczasowe decyzje, a także zaskarżony niniejszą skargą kasacyjną wyrok, jawią się jako próba przeniesienia merytorycznego rozpatrzenia skonkretyzowanych i poodnoszonych konsekwentnie przez skarżącego zarzutów na kolejne przyszłe postępowania bądź nawet czas po ich zakończeniu. Takie działania naruszają kolejną zasadę ogólną postępowania administracyjnego, a to pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.
Nadto, zdaniem skarżącego, naruszona została zasada sądowej kontroli decyzji administracyjnych poprzez oparcie wyroku na braku dostarczenia przez skarżącego spodziewanej przez sąd dokumentacji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
6. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Granice te zostały określone w podstawach skargi kasacyjnej i zawartych w nich zarzutach procesowych. Odnosząc się do podstaw skargi kasacyjnej wskazać należy, że przy pierwszej z nich został powołany art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa elementy, z jakich powinno składać się uzasadnienie orzeczenia. Formalny charakter obowiązków zawartych w art. 141 § 4 p.p.s.a. sprawia, że o ich naruszeniu można mówić przede wszystkim wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego wymienionych w nim warunków. Dlatego przyjmuje się, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia z ustawowych, wyżej wymienionych warunków (por. uzasadnienie uchwały 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 9/09, ONSAiWSA 2010/3/39).
Nadto, by zarzut zasadzony na naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. był skuteczny, wady warsztatowe uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji muszą być na tyle istotne, że może to mieć istotny wpływ na wynik sprawy (wyrok NSA z dnia 13 października 2010 r., II FSK 1479/09). W szczególności chodzi o sytuację, gdy uchybienie jest na tyle poważne, że uniemożliwia kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z dnia 15 czerwca 2010 r., II OSK 986/09 oraz 28 września 2010 r., I OSK 1605/09; dostępne w bazie orzeczeń na stronie internetowej NSA).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi i standardy określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu tym przedstawiono stan faktyczny sprawy i jego ocenę, zrelacjonowano sformułowane w skardze zarzuty oraz wskazano podstawę prawną oddalenia skargi. Sąd I instancji wyczerpująco wyjaśnił motywy faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia. To zaś, że stanowisko zajęte przez Sąd Wojewódzki jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne oraz, że nie poddaje się kontroli kasacyjnej.
7. Jeśli chodzi o zarzuty kasacyjne dotyczące aprobaty przez Sąd Wojewódzki ustaleń poczynionych przez organy administracyjne oraz niedostrzeżenia naruszenia przez te organy zasad postępowania są one również nieusprawiedliwione.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wskazać należy, że naruszenie tego przepisu w związku z powołanymi w związku art. 7 i art. 8 k.p.a. mieć miejsce wtedy, gdy Sąd I instancji nie dostrzeże uchybień proceduralnych albo uznając, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, błędnie oceni ich wpływ na wynik postępowania.
Wyjaśnić należy, iż zgodnie ze statuowaną przepisem art. 7 k.p.a. zasadą praworządności, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z tego przepisu wyprowadza się, rozwiniętą w art. 77 § 1 k.p.a., regułę nakazującą organowi administracji publicznej zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy w sposób zupełny i wyczerpujący.
Badając ten kluczowy dla wyników postępowania dowodowego aspekt Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach prawidłowo ocenił, że w toku postępowania przed organami administracji publicznej nie doszło do uchybienia przepisom dowodowym. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela ocenę Sądu Wojewódzkiego, że materiał dowodowy zebrany w sprawie był kompletny, a sporne okoliczności (dotyczące w szczególności prawnych i technicznych możliwości wykonania nadbudowy) zostały klarownie i trafnie wyjaśnione.
Sąd Wojewódzki trafnie wskazał, że w świetle art. 34 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 20 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane obowiązkiem organów administracyjnych było sprawdzenie czy przedłożony projekt jest kompletny i posiada wymagane oświadczenia i zaświadczenie o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane oraz czy zostało wykonane sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia i legitymującą się aktualnym na dzień sprawdzenia zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, co w sprawie zostało zrobione.
W sprawie zostało też wyjaśnione, że nie toczy się żadne inne postępowanie którego ustalenia lub końcowe rozstrzygnięcie mogłyby mieć wpływ na wynik prowadzonej sprawy.
8. Wbrew temu co twierdzi skarżący kasacyjnie rozstrzygnięcie organu nie zostało oparte na "niedozwolonej" regule rozkładu ciężaru dowodu (bo tak należałoby rozumieć zarzut odnoszący się do "braku dostarczenia przez skarżącego spodziewanej przez sąd dokumentacji". Postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie miało charakter oficjalny, a obowiązki procesowe były adresowane wyłącznie do inwestora.
Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej organ drugiej instancji i Sąd Wojewódzki odniosły się do wszystkich zastrzeżeń i zarzutów skarżącego akcentując i wyjaśniając sporne kwestie, przede wszystkim techniczno-budowlany "status" ściany nośnej. W tej mierze podstawą ustaleń była analiza techniczna sporządzona w sprawie przez inż. J. S. Prawidłowo Sąd I instancji uznał tę analizę za dowód potwierdzający konstatację organów. Wskazał przy tym trafnie, że złożony na rozprawie przeciwdowód złożony przez M. K. (opinia dr inż. S. K.) nie potwierdza zarzutu przeciwko wskazanej ocenie. Treść tej opinii przedłożonej przez skarżącego sprowadzała się bowiem do powielenia ustaleń poczynionych przez organy w postępowaniu administracyjnym zaś jej podsumowanie nie zawierało żadnego wniosku przeciwnego konkluzjom oceny technicznej. W takiej sytuacji brak było podstaw by nakazywać organom prowadzenie dalszych ustaleń lub sporządzenie kolejnej oceny.
W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 8 k.p.a. Zarzut w tym zakresie jest bardzo ogólnikowy i nie poddaje się w gruncie rzeczy kontroli. Jeśli jednak zarzut ten rozumieć w kontekście wpływu naruszenia "zasady zaufania" na prawidłowość ustaleń faktycznych, nie znajduje on żadnego zaczepienia w materiale kontrolowanej sprawy.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, nie znajdując usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, na podstawie art. art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.