Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lipca 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 279/20 uwzględnił skargę U. T. H. (dalej powoływanej jako skarżąca) i uchylił decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2019 r., nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], wydane w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, orzekając o kosztach postępowania.
Wyrok wydano w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy:
Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] odmówił skarżącej udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarżąca złożyła od tej decyzji odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, który jednak utrzymał ją w mocy powołaną decyzją z dnia [...] października 2019 r. Organ podkreślił, że skarżąca przekroczyła granicę strefy Schengen w Republice Francuskiej w dniu 24 grudnia 2017 r. na podstawie wizy typu C wielokrotnego wjazdu, wydanej w dniu 27 września 2017 r. przez konsula Republiki Francuskiej w Tokio z terminem ważności od 20 grudnia 2017 r. do 27 stycznia 2018 r. na czas pobytu 23 dni. Następnie skarżąca w dniu 25 grudnia 2017 r. wjechała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a już w dniu 5 stycznia 2018 r. wystąpiła z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, wskazując podjęcie pracy jako okoliczność uzasadniającą jej pobyt w Polsce.
Organ podniósł, że skarżąca powinna zrealizować zamierzony cel w głównym, zadeklarowanym i docelowym miejscu pobytu w strefie Schengen, tj. złożyć wizyty u rodziny lub przyjaciół w Republice Francuskiej. W konsekwencji jego zdaniem podjęła ona próbę obejścia przepisów dotyczących udzielania zezwolenia na pobyt czasowy, poprzez deklarowanie innego celu pobytu niż rzeczywisty. Okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o zezwolenie na pobyt czasowy, nie uzasadnia zamieszkiwania cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące, co obliguje organ do wydania decyzji odmownej na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2018 r. poz. 2094, ze zm., obecnie Dz. U. z 2020 r. poz. 35, ze zm., dalej powoływanej jako ustawa), gdyż nie są spełnione wymogi, o których mowa w art. 98 ust. 1 ustawy.
Jednocześnie organ odwoławczy odstąpił od dalszego badania, czy skarżąca spełnia wymogi wymienione w art. 114 ust. 1 ustawy, ponieważ w jego ocenie ustalenia te nie miałyby wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.
Skarżąca wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia.
Organ, którego działanie zaskarżono, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 lipca 2020 r. najpierw wskazał, że spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do sposobu interpretacji art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy. Nawiązał następnie do art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy i wyjaśnił, że przepisy dotyczące udzielania zgody na pobyt czasowy i pracę nie zawierały unormowania, które zakazywałoby zmiany celu pobytu (innego niż ten wynikający z art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy) na cel zarobkowy. Jego zdaniem potwierdzeniem tego jest treść art. 116 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie rozstrzygania przez organy administracyjne, który nie przewidywał jako przesłanki odmowy wszczęcia postępowania okoliczności, że w dniu składania wniosku cudzoziemiec przebywał na terytorium Polski na podstawie wizy wydanej w celu turystycznym, odwiedzin u rodziny czy też załatwienia spraw służbowych. Dopiero ustawa z dnia 22 lutego 2019 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 577, dalej powoływanej jako ustawa z 22 lutego 2019 r.) wprowadziła zakaz składania wniosku o pobyt czasowy i pracę w takiej sytuacji.
Sąd przyjął zatem, że organy nie wypełniły obowiązków wynikających z treści art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.–Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm., obecnie Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej powoływanej jako K.p.a.), zaniechując wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz ustalenia, czy cudzoziemiec spełnia przesłanki umożliwiające udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy i wykonywanie pracy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Powołując się wyrok na Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 4050/19 (LEX nr 3027102), stwierdził, że art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy nie daje podstaw do dokonywania wykładni zakładającej potrzebę i obowiązek uwzględniania deklarowanego celu wjazdu cudzoziemca na terytorium Polski przy ocenie okoliczności uzasadniających jego pobyt przez okres dłuższy niż 3 miesiące ani też nie upoważnia organu do przypisania sobie kompetencji, które zgodnie z obowiązującymi przepisami należą do organów właściwych do prowadzenia postępowania w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu.
Uznał więc, że organy w sprawie postąpiły w tego rodzaju sposób i odmówiły udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na okoliczności nieprzewidziane przez art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy, nie wykonując zarazem obowiązku należytego ustalenia stanu faktycznego.
Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm., obecnie Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej powoływanej jako P.p.s.a.).
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł skargę kasacyjną od wyroku z dnia 13 lipca 2020 r., zaskarżając to orzeczenie w całości. Skarga kasacyjna zawiera zarówno zarzuty procesowe, jak i zarzut materialnoprawny.
W pierwszej kolejności pełnomocnik podniósł naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy, polegające na przypisaniu organowi błędu w wykładni tego ostatniego przepisu, podczas gdy wykładnia była prawidłowa, a skargi składane w podobnych sprawach były już w przeszłości oddalane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Kolejny zarzut odniesiono do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Pełnomocnik stwierdził, że Sąd pierwszej instancji bezpodstawnie wytknął organowi niedopełnienie obowiązków wynikających z powołanych przepisów postępowania administracyjnego, sprowadzające się do niedokonania czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy i zaniechania wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Jego zdaniem z uwagi na konieczność zastosowania w sprawie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy dalsze prowadzenie czynności wyjaśniających w sprawie nie było konieczne.
Z kolei zarzut materialnoprawny - jak zastrzeżono, sformułowany z ostrożności procesowej - podnosił błędną wykładnię art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy, polegającą na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że treść tego przepisu nie przemawia na rzecz potrzeby i obowiązku uwzględniania deklarowanego celu wjazdu cudzoziemca na terytorium Polski przy ocenie okoliczności uzasadniających jego pobyt przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Pełnomocnik zaakcentował, że wykładnia ta nie powinna być dokonywana w oderwaniu od innych przepisów regulujących zasady wjazdu i pobytu cudzoziemców w Polsce, a deklarowany cel pobytu, o którym mowa w art. 98 i art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy, to cel zgodny z obowiązującymi przepisami prawa, akceptowany przez ustawodawcę.
W oparciu o powołane podstawy kasacyjne pełnomocnik organu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Pełnomocnik oświadczył, że zrzeka się rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor na wstępie omówił stan faktyczny sprawy i przypomniał stanowisko Sądu wyrażone w zaskarżonym wyroku. Następnie wskazał, że deklarowany cel pobytu, o którym mowa w art. 98 i art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy, to cel zgodny z obowiązującymi przepisami prawa, akceptowany przez ustawodawcę, i to nie tylko na płaszczyźnie abstrakcyjnej (jako generalnie dopuszczalny), ale również w konkretnym przypadku. Zwrócił uwagę, że z reguły wykonywanie pracy będzie stanowiło tego rodzaju cel. W sytuacji jednak, gdy cudzoziemiec wjeżdża do Polski na podstawie wizy wydanej np. w celu odwiedzin, w celu turystycznym bądź innym celu o charakterze wybitnie nietrwałym, natomiast w rzeczywistości ma zamiar wykonywania pracy, to udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy prowadziłoby do obejścia przepisów regulujących zasady wjazdu i pobytu cudzoziemców w Polsce i w całym obszarze Schengen i stanowiłoby w istocie nadużycie prawa. W skardze kasacyjnej powołano szereg orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w których miano podzielić to stanowisko.
Pełnomocnik przyznał, że obecnie obowiązujący art. 100 ust. 1 ustawy nie zawiera odpowiednika art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573, ze zm.), ale wyraził pogląd, że również w myśl obecnie obowiązujących przepisów nie jest dopuszczalna sytuacja, w której cudzoziemiec uzyskuje wizę, aby wjechać do Polski w określonym w niej celu, lecz jego wjazd następuje już z zupełnie innych przyczyn niż podane podczas ubiegania się o jej wydanie. Podkreślił, że wynikające z art. 60 ust. 1 ustawy cele, w jakich wydaje się wizy Schengen lub wizy krajowe, zostały określone jako okoliczności zgeneralizowane i zasadniczo odbiegające od siebie. W efekcie pewien obszar aktywności cudzoziemców, mieszczący się w zakresie pojęcia celu wyznaczonego przez wizę, można odróżnić od pozostałych form aktywności. Tymczasem podjęcie w dniu wjazdu działań bezpośrednio zmierzających do uzyskania możliwości zatrudnienia wprost wskazuje na zmianę celu pobytu aplikującego w Polsce i działania takiego nie można uznać za aspekt poboczny sprawy, nieistotny z punktu widzenia celu wynikającego z wizy.
Pełnomocnik nie zgodził się zarazem z Sądem pierwszej instancji, że zmiana stanu prawnego, jaka nastąpiła z dniem 27 kwietnia 2019 r. za sprawą wejścia w życie ustawy z dnia 22 lutego 2019 r., miałaby stanowić dodatkowy argument za słusznością twierdzenia, iż w stanie prawnym relewantnym dla zaskarżonej decyzji miały nie istnieć jakiekolwiek ograniczenia w udzielaniu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę w związku z celem i podstawą prawną pobytu cudzoziemki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nie można bowiem wyprowadzić wniosku, że w oparciu o tę zmianę można zdekodować poprzedni stan prawny w taki sposób, iż organy administracji publicznej nie miały kompetencji do oceny charakteru i celu pobytu cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Uwadze Sądu uszło wszak, że art. 116 ustawy wprowadza podstawy odmowy wszczęcia postępowania, nie zaś podstawy odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Koncentruje się ona wokół jednego problemu, sprowadzającego się w istocie do wykładni i zastosowania art. 101 ust. 1 pkt 1 ustawy. Przywołany przepis stanowi, że udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy nie spełnia on wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu. Pełnomocnik organu podtrzymał zapatrywanie wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a wcześniej w utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody Mazowieckiego, że cel ten nie może być oceniany w oderwaniu od celu wskazanego w wizie, na podstawie której cudzoziemiec wjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W konsekwencji polemizuje z Sądem pierwszej instancji, który zaskarżonym wyrokiem obie te decyzje uchylił, uznając cel wjazdu za okoliczność pozbawioną znaczenia w rozpatrywanym zakresie. Uszło jednak jego uwadze, że wyrok ten wpisuje się w utrwaloną już linię orzeczniczą, reprezentowaną przez przywołany w nim wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 4050/19 (zob. również, poza orzeczeniami powołanymi niżej, wyroki wydane w ostatnim czasie, m.in. z dnia 11 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 2867/20 i II OSK 2887/20, opublikowane w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Pełnomocnik zdaje się tej linii w ogóle nie dostrzegać, w rozwinięciu pierwszego zarzutu kasacyjnego stwierdził nawet wręcz, że Sąd pierwszej instancji odstąpił od wypracowanego i trafnego stanowiska orzeczniczego, o czym niżej. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym, tak jak Sąd pierwszej instancji, w pełni podziela poglądy wypowiedziane w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 lutego 2020 r. i odwoła się do zawartej tam argumentacji, którą przyjmuje za własną.
W pierwszej kolejności odnotowania wymaga, że art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy w ogóle nie odnosi się do celu deklarowanego przez cudzoziemca na potrzeby wjazdu na terytorium Polski, ponieważ w jego treści mowa wyłącznie o deklarowanym celu pobytu. Jednocześnie przepisy ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji co do zasady nie zakazywały zmiany celu pobytu na cel zarobkowy na etapie składania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Jedyny wyjątek w tej materii przewidziano w art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy, w myśl którego cudzoziemcowi odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia tego zezwolenia, gdy w dniu złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen upoważniającej tylko do wjazdu, wydanej w celu przyjazdu ze względów humanitarnych, z uwagi na interes państwa lub zobowiązania międzynarodowe.
Żaden inny rodzaj wizy Schengen, w tym ten, którym dysponowała skarżąca, nie uniemożliwiał wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, a co za tym idzie nie wykluczał ubiegania się o ten pobyt w celu innym niż ten, jaki został w tej wizie podany.
Potwierdza to fakt, że dopiero na mocy ustawy z 22 lutego 2019 r., czyli po wydaniu decyzji organu pierwszej instancji, wprowadzono art. 116 pkt 6 ustawy, ustanawiający zakaz wszczęcia omawianego postępowania w przypadku, gdy cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu turystycznym lub w celu odwiedzin u rodziny lub przyjaciół, na podstawie wizy wydanej przez inne państwo obszaru Schengen. Stosownie przy tym do normy intertemporalnej zawartej w art. 12 ustawy z 22 lutego 2019 r. do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że rozstrzygnięcie odmawiające cudzoziemcowi pozwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel polegający na świadczeniu pracy tylko z tego powodu, iż dysponował on wizą wydaną w celu turystycznym, nie znajdowało podstaw prawnych w stanie prawnym, jaki znajdował w sprawie zastosowanie.
Dalszą kwestią pozostaje, że w art. 116 pkt 6 ustawy mowa nie o odmowie wydania pozwolenia, lecz o jeszcze dalej idącym negatywnym następstwie zmiany celu w postaci odmowy wszczęcia postępowania w analizowanym przedmiocie.
Wbrew twierdzeniom pełnomocnika organu zmiana wynikająca z nowelizacji przeprowadzonej ustawą z 22 lutego 2019 r. nie miała charakteru doprecyzowującego w tym sensie, by miała jednoznacznie artykułować wspomniane następstwa, które można byłoby wyprowadzić z wykładni wykraczającej poza literalną treść art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy i uwzględniającej szerszy kontekst normatywny. Wynika to wprost z uzasadnienia projektu tej ustawy. Zauważono w nim, że we wcześniej obowiązującym stanie prawnym, a zatem tym, jaki należy w sprawie zastosować, zasadą było, by o udzielenie zezwolenia na pobyt stały mógł ubiegać się cudzoziemiec, jeżeli jego pobyt w Polsce był legalny. Przyznano, że doprowadziło to do licznych nadużyć, określanych jako tzw. turystyka wizowa, sprowadzających się do składania wniosków o udzielenie zezwolenia na pobyt stały przez obywateli państw trzecich (najczęściej nieeuropejskich), przebywających na terytorium Polski bardzo krótko, zazwyczaj w oparciu o wizę Schengen wydaną przez inne państwo tego obszaru.
Dlatego właśnie zaproponowano zmianę normatywną, pozwalającą odmówić wszczęcia postępowania o wydanie takiego zezwolenia w tego rodzaju przypadkach, w tym gdy cudzoziemiec, tak jak skarżąca, dysponował wizą wydaną w celu turystycznym. Skoro więc nowelizacja miała przeciwdziałać obejściu prawa opisanemu w skardze kasacyjnej poprzez stworzenie instrumentów prawnych, z których organy właściwe do udzielenia zezwolenia mogłyby skorzystać, to organy orzekające w sprawie były tego instrumentarium pozbawione, jeżeli musiały stosować przepisy dotychczasowe.
W efekcie podzielić można spostrzeżenie poczynione w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1594/20 (LEX nr 3116688) i z dnia 6 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 2828/19 (LEX nr 3114105), że przywołane przez organy argumenty nie korespondują ze wskazanymi przez nie podstawami prawnymi odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. To, że skarżąca podczas ubiegania się o wizę najprawdopodobniej podała nieprawdziwe informacje, po pierwsze nie oznacza, iż jej wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy również takie informacje zawierał, i po drugie może być powodem cofnięcia wizy, nie zaś odmownego załatwienia wniosku.
Myśl tę rozwinięto w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2587/19 (LEX nr 3027034). Sąd trafnie zwrócił mianowicie uwagę, że odmowa wydania wizy, jej cofnięcie, a także zobowiązanie cudzoziemca do powrotu, w tym z przyczyny określonej w art. 302 ust. 1 pkt 15 ustawy, tj. w sytuacji gdy cel i warunki jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są niezgodne z deklarowanymi, następuje w odrębnych postępowaniach administracyjnych niż postępowanie w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy.
Tym samym analiza celu deklarowanego przez cudzoziemca na potrzeby wjazdu na to terytorium wykracza poza ramy zakreślone przez przesłanki wynikające z art. 101 ust. 1 pkt 1 ustawy, który nie upoważnia organów stosujących ten przepis do przypisywania sobie kompetencji, jakie przysługują organom podczas prowadzenia tych innych postępowań.
Przywołany wyrok dowodzi zarazem, że nietrafnie pełnomocnik zarzucił w skardze kasacyjnej Sądowi pierwszej instancji odstąpienie od własnego stanowiska orzeczniczego. Przekonanie o wykształceniu się tego stanowiska i o jego trwałości musi być skądinąd uznane za co najmniej dyskusyjne. Większość wyroków powołanych przez pełnomocnika nie zawiera uzasadnienia, wobec czego strony nie złożyły też od tych wyroków skarg kasacyjnych. W konsekwencji nie można zapoznać się ani ze stanami faktycznymi spraw, w których te orzeczenia wydano (i porównać ich z okolicznościami rozpatrywanej sprawy), ani z motywami, jakie legły u podstaw podjętych nimi rozstrzygnięć.
Nie można tracić z pola widzenia, że w efekcie motywy te nie zostały zweryfikowane w toku kontroli instancyjnej. Kontrolę tę przeprowadzono jedynie w przypadku dwóch spośród wyroków wyliczonych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, tj. wyroków z dnia 25 kwietnia 2019 r., sygn. akt
IV SA/Wa 176/19 i z dnia 1 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1765/19 i kontrola ta doprowadziła do uchylenia obu zaskarżonych orzeczeń. Przyznać wypada, że jedynie odnośnie do drugiego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną merytorycznie, wyrokiem z dnia 9 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 284/20, gdyż pierwszy wyrok został uchylony postanowieniem z dnia 27 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 2461/19, którym jednocześnie odrzucono skargę. Niemniej nie zmienia to faktu, że wyliczenie dokonane przez pełnomocnika obejmuje tylko jeden wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 9 maja 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 326/19, który zawiera uzasadnienie i jest prawomocny.
Nie zasługują zatem na uwzględnienie zarzuty kasacyjne, które zostały odniesione do art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy, tj. zarzut materialnoprawny i jeden z zarzutów procesowych. U ich podstaw leżało bowiem błędne przekonanie o konieczności wzięcia pod uwagę, i to jako okoliczności przesądzającej dla rozstrzygnięcia, celu wskazanego w wizie, na podstawie której skarżąca wjechała na terytorium Polski. Jak zauważono w powołanym już wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1594/20, tego rodzaju błąd dotyczy przy tym w istocie procesu ustalenia stanu faktycznego sprawy, regulowanego przez powołane w skardze kasacyjnej art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., Zarzut podnoszący naruszenie tych przepisów (w ramach naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.) jest więc chybiony, ponieważ Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że organy nie ustaliły tych faktów, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia.
Przedmiot prowadzonego przez nie postępowania i granice sprawy administracyjnej wyznaczał wniosek skarżącej i zadeklarowany w nim cel pobytu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2020 r., sygn. akt II OSK 492/20, LEX nr 3096420). Tymczasem organy poprzestały na zestawieniu tego celu z celem podanym w wizie, podczas gdy byłoby to uzasadnione o tyle, o ile prowadziłoby to do podania deklarowanego celu zarobkowego w wątpliwość poprzez wykazanie, że on również był celem pozornym, nie rzeczywistym celem pobytu. Trafnie w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1594/20 stwierdzono, że organy są uprawnione do weryfikacji celu pobytu, polegającej w szczególności na ocenie w oparciu o zasady doświadczenia życiowego warunków pracy, jaką cudzoziemiec zamierza wykonywać, w tym rodzaju pracy, stopnia jej skomplikowania, wysokości wynagrodzenia itp., i skonfrontowania ich np. z kwalifikacjami cudzoziemca oraz kosztami, jakie musiał ponieść, by to zatrudnienie podjąć. W rozpatrywanej sprawie organy zaniechały jednak takich czynności, a pełnomocnik w skardze kasacyjnej utrzymuje, że nie są one konieczne.
Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił na podstawie art. 184 P.p.s.a.
W myśl art. 182 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.