Uzasadnienie
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 10 listopada 2005 r., sygn. akt II SA/Gd oddalił skargę D. P. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2003 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał następujący stan sprawy:
Po ustaleniu, że na nieruchomości nr 25/50 w G. został usytuowany obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej, nietrwale związany z gruntem o wymiarach 7,50 m x 2.40 m, pełniący funkcję gospodarczą, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. nakazał D. P. rozbiórkę tego obiektu. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że inwestor D. P. nie posiadała wymaganej przepisami art. 28 Prawa budowlanego decyzji o pozwoleniu na budowę, jak również nie zgłosiła zamiaru dokonania zabudowy.
Odwołanie od tej decyzji wniosła D. P. podnosząc, że przedmiotowy obiekt spełnia przesłanki wynikające z art. 29 ust.1 pkt 1 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa Budowlanego, zatem jego wzniesienie nie wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. D. P. stwierdziła, że dokonała zamiaru zgłoszenia budowy przedmiotowego obiektu, dowodem na co jest wielokrotne występowanie przez nią z wnioskami do Wójta Gminy S., w wyniku czego została wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę linii kablowej na działce nr 25/50 w G. Powyższe w opinii odwołującej się potwierdza okoliczność, że Wójt Gminy S. został poinformowany o zamiarze postawienia parterowego budynku na działce. Od zgłoszenia tego organ nie wniósł sprzeciwu.
Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wskazując, że działka nr 25/50 w G. nie jest siedliskiem rolnym, a zatem przedmiotowy obiekt nie stanowi obiektu gospodarczego związanego z produkcją rolną i uzupełniającego zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa Budowlanego. Na budowę tego obiektu konieczne jest uzyskania pozwolenia. Organ stwierdził, że decyzja o warunkach zabudowy oraz decyzja o pozwoleniu na budowę przyłącza energetycznego na powyższej działce dotyczy wyłącznie budowy tego przyłącza i nie może jednocześnie stanowić zgłoszenia zamiaru wykonania innego obiektu. Stwierdzenie samowoli budowlanej stanowi przesłankę do zastosowania art. 48 Prawa budowlanego.
W skardze do sądu administracyjnego D. P. zarzuciła:
- - naruszenie prawa materialnego ar. 29 ust. 1 pkt 1 lit a i art. 48 ustawy Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, że na posadowienie na działce rolnej parterowego budynku gospodarczego, nietrwale związanego z gruntem wymagane jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę,
- - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż nie nastąpiło zgłoszenie budynku właściwemu organowi w trybie art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane,
- - naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że zgłoszenie budowy winno nastąpić według ścisłego wzorca określonego w rozporządzeniu Ministra do spraw architektury i budownictwa,
- - naruszenie przepisów postępowania: art. 7, 9 kpa przez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, nienależyte i niewyczerpujące informowanie o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargę wyrokiem z dnia 10 listopada 2005 r. ocenił, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a podniesione w skardze zarzuty nie są słuszne. Sad wskazał, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, iż na terenie działki nr 25/50 w G. znajduje się wybudowany w 2002 r. obiekt pełniący funkcję gospodarczą o konstrukcji drewnianej nie związany trwale z gruntem o wymiarach 7,50 m x 2.40 m. Obiekt ten nie spełnia przesłanek z art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a, bowiem działka na której się znajduje nie jest działką siedliskową. Obiekt nietrwale połączony z gruntem jest tymczasowym obiektem budowlanym niezależnie od tego czy jest przeznaczony do użytkowania w czasie krótszym od jego trwałości czy też przewiduje się jego przeniesienie czy rozbiórkę. Realizacja tymczasowego obiektu na okres powyżej 120 dni wymaga pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego.
Z ustaleń dokonanych przez organy administracji bezspornie wynika, że D. P. w 2002 r., bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę wybudowała tymczasowy obiekt budowlany. Niedopełnienie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę skutkuje wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane.
Powyższy wyrok zaskarżyła w całości D. P. zrzucając:
- - naruszenie prawa materialnego- art.48 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że realizacja obiektu gospodarczego, nietrwale związanego z gruntem na działce 25/50 stanowi przejaw samowoli budowlanej w sytuacji, gdy zgłoszenie budowy nastąpiło w trybie art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w przewidzianym prawem terminie,
- - naruszenie przepisów postępowania – art. 113 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy polegające na tym, że zarówno w zaskarżonym wyroku, jak i poprzedzających go decyzjach organów obu instancji nie ustalono dokładnie w jakiej dacie został wykonany sporny obiekt, co ma istotne znaczenie dla określenia daty upływu 120 dniowego terminu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 5 lit c, a co w konsekwencji mogło powodować przedwczesność decyzji organu pierwszej instancji, wydanej w dniu 4 kwietnia 2002 r.,
- - naruszenie przepisów postępowania- art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez pominięcie w zaskarżonym wyroku oraz brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów skarżącej dotyczących zgłoszenia budowy obiektu właściwemu organowi w przewidzianym prawem terminie oraz kwestii istnienia lub nieistnienia wymogów formalnych zgłoszenia o których mowa w art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku, przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skargę kasacyjną należało oddalić.
Zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153 poz. 1270 ze zm.)- zwanej dalej p.p.s.a.-, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) na naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Ponadto art. 184 p.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny oddali skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Rozpatrując skargę kasacyjną w niniejszej sprawie stwierdzić należy, iż zaskarżony przez stronę wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku odpowiada prawu.
Ustalenia stanu faktycznego sprawy, dokonane w toku postępowania administracyjnego, są bezsporne. Faktu istnienia budynku gospodarczego wzniesionego w 2002 r., bez pozwolenia na budowę nie kwestionuje strona skarżąca, chociaż polemizuje z dokonaną oceną prawną dokonaną przez Sąd i organy. Nie można się zgodzić z argumentacją skarżącej, która twierdzi, że tego typu obiekt budowlany, jak budynek gospodarczy nie związany trwale z gruntem, nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia. Fakt trwałego związania obiektu z gruntem bądź brak takiego trwałego połączenia obiektu z gruntem nie przesądza o tym, czy wymagane jest pozwolenie na budowę czy też nie, O tym czy wymagane jest pozwolenie na budowę, czy też zgłoszenie właściwemu organowi wynika z brzmienia art. 29 i 30 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 5 lit. a pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż w okresie 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu (...).
Definicję tymczasowego obiektu budowlanego zawierał art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji zgodnie z którym przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki, a także obiekt budowlany nie połączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, pokrycia namiotowe, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Sporny budynek gospodarczy pomimo, że nie jest trwale związany z gruntem nie spełnia wymogów określonych w art. 3 pkt 5 oraz w art. 29 ust. pkt 5 lit a ustawy.
Należy więc przyjąć, że budynek gospodarczy nie stanowi żadnej z kategorii wyliczonych w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego, tym samym zgodnie z art.. 28 ust. 1 Prawa budowlanego na budowę tego obiektu wymagane jest pozwolenie na budowę. Z tych względów budowa obiektu stanowiła samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego w brzmieniu tego przepisu w dniu wydania zaskarżonej decyzji.
Prowadzi to do wniosku, że podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 48 Prawa budowlanego okazał się bezpodstawny.
Z powyższych względów za niezasadne należy uznać zarzut naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a. Ustalenie dokładnej daty w jakiej wybudowany został sporny obiekt byłoby niezbędne tylko w sytuacji, gdyby obiekt ten podlegałby obowiązkowi zgłoszenia.
Nie ma usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz postawą prawą. Z tego względu Sąd nie musi, aczkolwiek jest to pożądane z uwagi na potrzebę wszechstronnego informowania strony o jej sytuacji procesowej, odnosić się do wszelkich zagadnień podniesionych w skardze, jeżeli nie mają one istotnego znaczenia dla końcowego wyniku kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Brak szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze, czy też skoncentrowanie się tylko na kwestiach, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a pominięcie wątków, które mają charakter uboczny i na rozstrzygnięcie nie rzutują, nie stanowi uchybień, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 § 2 p.p.s.a.).
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku oddalający skargę D. P. mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, co na podstawie art.184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej.