Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 listopada 2004 r., sygn. akt SA/Rz 2254/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę T. K. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] września 2002 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Przedstawiając stan faktyczny rozpoznanej sprawy, Sąd I instancji wskazał, iż decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. Wójt Gminy Ż. zatwierdził projekt budowlany i wydał M. C. pozwolenie na budowę budynku gospodarczo-garażowego na działce Nr [...] w miejscowości B. W uzasadnieniu stwierdził, iż przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Ż., zatwierdzonego uchwałą Nr XIII/94/93 Rady Gminy w Ż. z dnia 28 maja 1993 r., oraz ostateczną decyzją Wójta Gminy Ż. z dnia [...] sierpnia 2001 r., ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji. Zauważył, iż projekt zagospodarowania działki, opracowany przez osobę uprawnioną, jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, inwestor przedstawił dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a projektowana inwestycja nie narusza interesów osób trzecich.
Odwołanie od przedmiotowej decyzji wniosła T. K. – właścicielka działki Nr [...], sąsiadującej z nieruchomością inwestorki. Zarzucając organowi I instancji wydanie decyzji z naruszeniem art. 7, 77 i 107 kpa, wskazała, iż nie wynika z niej na podstawie jakich dowodów organ stwierdził, że projektowana inwestycja nie narusza interesu odwołującej się, np. w kwestii dopływu światła, czy zanieczyszczenia powietrza i gleby. Odwołująca się zauważyła ponadto, iż sporny budynek projektowany jest w granicy działek i wysunięty jest o 2 m przed jej budynek mieszkalny, co pozbawi ją dopływu światła i wpłynie na cyrkulację powietrza.
W wyniku rozpatrzenia odwołania, Wojewoda Podkarpacki, decyzją z dnia [...] września 2002 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, iż inwestorka dopełniła wszystkich formalności wynikających z przepisu art. 33 ustawy - Prawo budowlane. Zauważył, że planowana inwestycja zlokalizowana została na terenie oznaczonym w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego, przeznaczonym dla istniejącej zabudowy mieszkaniowo-zagrodowej. Budynek zaprojektowany został przy granicy działki ze ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, a takie usytuowanie nie narusza § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 140) oraz przepisów zawartych w rozdziale 10 Działu III i rozdziale 8 Działu IV tego rozporządzenia.
Organ zauważył ponadto, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia interesów odwołującej się bowiem przy sytuowaniu obiektów, wymogi co do odległości pomiędzy budynkami dotyczą wyłącznie pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. W budynku mieszkalnym odwołującej się od strony inwestycji znajduje się natomiast otwór okienny od pomieszczeń sanitarnych. Organ dodał, że projektowany budynek o wysokości 5 m jest 1-kondygnacyjny. Wysunięcie go o 2 m w kierunku południowym w stosunku do budynku odwołującej się nie ma zatem wpływu na ograniczenie światła do pomieszczeń mieszkalnych. Organ odwoławczy podniósł ponadto, iż nie mogą być uwzględnione zarzuty odwołania dotyczące uciążliwości spornego obiektu, bowiem przedmiotowa inwestycja nie została zaliczona do szczególnie szkodliwych.
W skardze na decyzję Wojewody Podkarpackiego, wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie, T. K. podniosła, że w 1999 r. sprawa usytuowania budynku gospodarczo-garażowego była rozpatrywana przez Wojewodę Podkarpackiego (postanowienie z dnia [...] lipca 1999 r., znak: [...]), który stwierdził, że usytuowanie tego budynku w granicy działek Nr [...] i [...], jest możliwe tylko za jej zgodą. Zauważyła ponadto, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zawiera zapis, zgodnie z którym projekt budowlany ma być zgodny z § 12 ust. 6 i 8 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazała, iż przepis § 12 ust. 6 tego rozporządzenia dopuszcza usytuowanie budynku przy granicy, jeśli projektowany obiekt posiada od strony granicy ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o określonej odporności ogniowej. Podniosła natomiast, że w niniejszej sprawie projekt budowlany nie posiada uzgodnienia przeciwpożarowego.
W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie. Odpowiadając na zarzuty skargi wyjaśnił, iż wbrew twierdzeniom skarżącej, ściana z materiałów niepalnych o grubości 24 cm i wyprowadzona nad pokrycie dachu ponad 30 cm została zaprojektowana przez inwestorkę, co spełnia wymogi przeciwpożarowe oraz Polskie Normy. Zauważył również, iż w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 1 marca 1999 r. (Dz. U. Nr 22, poz. 206) przedmiotowy obiekt nie wymaga uzgodnienia w zakresie ochrony przeciwpożarowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, uznając zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem, skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku wyjaśnił, iż w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlegała ona rozpoznaniu przez ten Sąd na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie podniósł, iż złożony przez inwestorkę wniosek o pozwolenie na budowę spełnia wszystkie wymogi, wynikające z art. 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Zauważył, że wszystkie zastrzeżenia odnoszące się do spornej inwestycji, a dotyczące głównie naruszenia interesu osób trzecich, w tym odwołującej się, zgłoszone w odwołaniu od decyzji organu I instancji zostały rozpatrzone przez organ II instancji, co znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji tego organu. Sąd wskazał, iż na podniesiony zarzut pozbawienia odwołującej się dopływu światła do okien w jej budynku mieszkalnym, organ odpowiedział, że zgodnie z przepisami określającymi warunki techniczne obowiązujące przy sytuowaniu obiektów, zachowanie odległości pomiędzy obiektem istniejącym, a projektowanym ze względu na oświetlenie naturalne dotyczy pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Sąd podniósł, iż podziela stanowisko organu w tej kwestii, jak również stanowisko, zgodnie z którym usytuowanie projektowanego budynku zgodne jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Za nietrafny uznał ponadto zarzut skargi dotyczący obowiązku wyrażenia przez skarżącą zgody na zabudowę w granicy działek. Wskazał, iż postanowienie Wojewody Podkarpackiego, na które powołuje się skarżąca, jest nieaktualne z uwagi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r., sygn. akt P l1/2001, w którym orzeczono, że § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej jest niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Wskazując, iż nietrafny jest zarówno zarzut skargi odnoszący się do § 270 ust. 2 wskazanego rozporządzenia, jak i dotyczący braku uzgodnienia dokonanego przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, Sąd I instancji wyjaśnił, iż przepis § 274 tego rozporządzenia w ust. 4 stanowi, że jednokondygnacyjny garaż o powierzchni użytkowej do 100 m2 powinien mieć ściany i dach nie rozprzestrzeniający ognia.
Zauważył natomiast, że z akt sprawy wynika, iż powierzchnia projektowanego budynku wynosi 68 m2, a jego ściana od strony granicy z działką skarżącej została zaprojektowana z materiałów niepalnych i wyprowadzona nad pokrycie dachu na wysokość 30 cm, co spełnia wymogi ochrony przeciwpożarowej. Z kolei rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 1 marca 1999 r. w sprawie zakresu, trybu i zasad uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, nie przewiduje konieczności uzyskania takiego uzgodnienia dla obiektów, jak ten, którego dotyczy niniejsza sprawa.
Sąd stwierdził ponadto, że nie może ustosunkować się do zarzutów dotyczących ewentualnych następstw usytuowania budynku M. C. w granicy z działką skarżącej. Wskazał, iż projektowany budynek ma spełniać funkcję gospodarczo-garażową i na takie jego przeznaczenie organ wyraził zgodę, zatwierdzając projekt i wydając pozwolenie na budowę. Jeżeli zatem w przyszłości miałby on być użytkowany niezgodnie z przeznaczeniem, to można zastosować odpowiednie środki prawne, by do tego nie dopuścić. Na obecnym etapie sprawy takie obawy skarżącej są jednak przedwczesne.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę kasacyjną złożyła, reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, T. K. Zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości, skarżąca zgłosiła zarzuty:
- 1) naruszenia prawa materialnego, tj. art. 5 ust 2 ustawy Prawo budowlane przez niewłaściwe zastosowanie – przyjęcie, że nie zostały naruszone interesy skarżącej w sytuacji, gdy do budynku skarżącej brak jest dopływu światła nie tylko do pomieszczenia sanitarnego, z którego otwór wychodzi na ścianę projektowanego budynku, ale na skutek wysunięcia projektowanego budynku o 2 m przed budynkiem skarżącej także do innych pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz w sytuacji, gdy nie jest chroniona przed hałasem, zanieczyszczeniem gleby i powietrza na skutek użytkowania projektowanego obiektu gospodarczo-garażowego,
- 2) naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 kpa poprzez brak uzasadnienia faktycznego decyzji organu I instancji w kwestii dopływu światła oraz zanieczyszczenia powietrza i gleby oraz art. 7 i 77 kpa poprzez nie dopełnienie obowiązku zgromadzenia materiału dowodowego pozwalającego na obiektywną ocenę prawidłowości udzielenia pozwolenia na budowę.
Na tych też podstawach skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości. W uzasadnieniu skargi podniosła, iż w toku postępowania administracyjnego podnoszone były zarzuty zbyt bliskiego usytuowania projektowanego budynku w stosunku do jej budynku mieszkalnego oraz naruszenia jej istotnych interesów. Wskazała, iż organy administracyjne I i II instancji podchodziły do tych zarzutów ogólnikowo, nie próbując wniknąć w ich istotę. Zauważyła, iż kwestia nienależytego dopływu światła do budynku mieszkalnego skarżącej została sprowadzona jedynie do stwierdzenia, że skoro w ścianie równoległej do granicy w budynku mieszkalnym znajduje się jedynie okno od pomieszczenia sanitarnego to nie staje to na przeszkodzie wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, ponieważ okno nie znajduje się w pomieszczeniu przeznaczonym na stały pobyt ludzi. Zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak również przed Sądem nie rozważono natomiast zarzutu skarżącej, że projektowany budynek poprzez jego wysunięcie spowoduje także braki w oświetleniu i dopływie powietrza do innych pomieszczeń w budynku mieszkalnym.
Przed organami administracyjnymi nie przedstawiono żadnego dowodu, oprócz twierdzeń nie opartych na żadnych wyliczeniach i materiale fotograficznym, że zarzuty skarżącej nie zasługują na uwzględnione. Podobny sposób rozumowania przyjął w tej sprawie Sąd, który powtórzył jedynie nie posiadające żadnego merytorycznego uzasadnienia ustalenia organów I i II instancji. Skarżąca zauważyła ponadto, iż podobne postępowanie dotyczy zarzutu dotyczącego zanieczyszczenia powietrza i gleby przez użytkowanie projektowanego budynku. Wskazała, iż brak jest w niniejszej sprawie opinii stwierdzającej, że użytkowanie projektowanego budynku nie jest uciążliwe pod wskazanymi względami dla nieruchomości sąsiednich. Zauważyła, że Sąd I instancji skwitował ten zarzut odesłaniem skarżącej do środków prawnych w przyszłości w razie użytkowania budynku niezgodnie z przeznaczeniem, lecz w jej ocenie, nie stanowi to rzeczowego wyjaśnienia i odparcia meritum zarzutu. Do skargi kasacyjnej skarżąca załączyła artykuł prasowy z gazety lokalnej na temat przedmiotowej sprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, uczestnicy postępowania - D. S., M. K., S. S. oraz S. S. wyrazili swoje poparcie dla skargi, wniesionej przez T. K. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 tej ustawy, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem.
W świetle art. 174 powołanej ustawy, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a ponadto 2) naruszenie przepisów postępowania jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zauważyć należy, iż samo odwołanie się do podstaw skargi kasacyjnej, przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 powołanej ustawy, nie stanowi przytoczenia podstaw kasacyjnych. W podstawach skargi kasacyjnej wnoszący skargę musi bowiem wyraźnie wskazać konkretną normę prawa materialnego, naruszoną przez Sąd przez błędną jej wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ze wskazaniem na czym ta błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie polegało i jaka, według skarżącego, powinna być wykładnia właściwa. W odniesieniu do naruszenia przepisów postępowania skarżący powinien natomiast, poza wskazaniem konkretnych przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez Sąd, wykazać, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju, czy skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia.
W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany w sprawie przepis prawa materialnego.
W niniejszej sprawie, skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach ustawowych, określonych w art. 174 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Żadna z podniesionych podstaw kasacyjnych nie może być jednak uznana za usprawiedliwioną.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, zauważyć należy, że skarga kasacyjna, zgodnie z art. 173 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest środkiem odwoławczym wnoszonym od orzeczeń wojewódzkiego sądu administracyjnego. W konsekwencji zarzucenie w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania powinno łączyć się ze wskazaniem w jej podstawie konkretnych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, którym sąd uchybił. Zarzut naruszenia przepisów art. 7, 77 i 107 kpa uznać należy tym samym za chybiony. Badając zaskarżoną decyzję w zakresie jej legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie nie stosował bowiem przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, lecz przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dodatkowo, zauważyć należy, że treść uzasadnienia wskazanej podstawy kasacyjnej przemawia za uznaniem, iż podniesione w jej ramach zarzuty skierowane są w istocie nie pod adresem sądu administracyjnego, lecz organów administracji publicznej ("brak uzasadnienia faktycznego decyzji organu I instancji w kwestii dopływu światła oraz zanieczyszczenia powietrza i gleby (...) nie dopełnienie obowiązku zgromadzenia materiału dowodowego pozwalającego na obiektywną oceną prawidłowości udzielenia pozwolenia na budowę"). Wskazać należy, że ustalenie stanu faktycznego w drodze zebrania i oceny materiału dowodowego jest funkcją postępowania administracyjnego.
Sąd administracyjny kontroluje natomiast, czy proces ten odbył się zgodnie z prawem. W konsekwencji stwierdzić należy, że w podstawach skargi kasacyjnej nie została skutecznie zakwestionowana prawidłowość zrealizowania przez Sąd I instancji jego funkcji badania legalności decyzji administracyjnej, poprzez podważenie sposobu stosowania przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, regulujących jego obowiązki odnoszące się do tej kontroli.
W dalszej kolejności, za chybiony uznać należy również zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) przez niewłaściwe jego zastosowanie, polegające na przyjęciu, że nie zostały naruszone interesy skarżącej, w sytuacji, gdy do jej budynku mieszkalnego brak jest dopływu światła, a ponadto gdy nie jest ona chroniona przed hałasem oraz zanieczyszczeniem gleby i powietrza na skutek użytkowania projektowanego obiektu gospodarczo-garażowego.
Po pierwsze, zauważyć należy, że podstawowe wymagania zapewniające prawidłowe zaprojektowanie, budowę i utrzymanie obiektu budowlanego określa art. 5 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. W ust. 2 tego przepisu ustawodawca wskazuje natomiast jedynie przykładowo co należy rozumieć pod pojęciem ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, do której zapewnienia w toku procesu inwestycyjnego zobowiązuje w ust.
1. W tym też kontekście można stwierdzić, iż powołany w podstawie kasacyjnej przepis sam w sobie nie tworzy po stronie organu lub strony postępowania żadnych uprawnień lub obowiązków. Już zatem tylko z tej przyczyny, przepis ten nie mógłby stanowić sam w sobie podstawy do podważenia zaskarżonego wyroku.
Po drugie, wskazać należy, że uzasadnienie wskazanej podstawy kasacyjnej sprowadza się w istocie do polemiki z przyjętymi w niniejszej sprawie ustaleniami faktycznymi. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być natomiast skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, próba taka mogłaby bowiem odnieść ewentualnie zamierzony skutek wyłącznie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej. Brak skutecznego podważenia tych ustaleń w skardze kasacyjnej, oznacza natomiast, że Naczelny Sąd Administracyjny, któremu nie wolno dokonywać własnych ustaleń, związany jest w tym zakresie ustaleniami Sądu I instancji. W rozpoznawanej natomiast sprawie Sąd I instancji, opierając się na ustaleniach faktycznych dokonanych przez organy administracji publicznej, podzielił ich stanowisko, zgodnie z którym w warunkach niniejszej sprawy interesy skarżącej m.in. w zakresie ochrony dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz ochrony przed uciążliwościami spowodowanymi użytkowaniem przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego, nie zostały naruszone.
Uzasadnienie tego stanowiska znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny odniósł się w nim bowiem do każdego z zarzutów skarżącej. Wykazał, że zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja organu administracji zawierała wyjaśnienia zarówno w zakresie stanu faktycznego sprawy, jak i wyjaśnienie podstawy prawnej oraz przepisów mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Sąd I instancji uwzględnił również to, że organ którego decyzja została zaskarżona odniósł się do kwestii wymogów z zakresu ochrony środowiska wyjaśniając, iż projektowane przedsięwzięcie - budynek gospodarczo-garażowy, przeznaczony zgodnie z projektem, w części gospodarczej na składowanie narzędzi rolniczych, natomiast w części garażowej na parkowanie samochodu osobowego i traktora - nie jest zaliczane do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska.
Użytkowany w sposób zgodny z jego przeznaczeniem, nie powinien zatem stwarzać uciążliwych dla otoczenia hałasów lub drgań, czy też prowadzić do zanieczyszczenia gleby i powietrza. Sąd I instancji podzielił ponadto stanowisko organów administracji, zgodnie z którym w niniejszej sprawie nie zostały naruszone interesy skarżącej także w zakresie ochrony dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Mając również na uwadze lokalizację budynku gospodarczo-garażowego od strony północno-wschodniej stwierdzić należy, iż nie może on ograniczać światła dziennego.
W tych warunkach, trudno jest tym samym zarzucić, iż przedmiotem oceny Sądu I instancji nie było to, czy w toku postępowania administracyjnego zapewniono ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. Skoro natomiast skarżąca nie zakwestionowała prawidłowości dokonanej przez Sąd w tym zakresie kontroli legalności działalności organów administracji publicznej, to tym samym Naczelny Sąd Administracyjny, związany granicami skargi kasacyjnej, nie może przeprowadzić tej oceny z urzędu. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza bowiem brak możliwości wykroczenia poza ramy wyznaczone jej podstawami.
W konsekwencji, tylko na marginesie zauważyć należy, iż z akt niniejszej sprawy wynika ponadto, że średnia odległość między budynkiem skarżącej, a spornym garażem wynosi 3,70 m, a pomiędzy tym budynkiem i granicą działki inwestorki, na działce skarżącej, znajdują się zbiorniki na ścieki sanitarne. Z powyższego wynika natomiast, że również skarżąca nie zachowała przewidzianych prawem odległości zabudowy w stosunku do granicy działki. W takiej zaś sytuacji, organ administracji publicznej, uwzględniając konstytucyjny obowiązek równego traktowania stron (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP), mógł dopuścić usytuowanie przedmiotowego garażu w bliższej od wymaganej odległości od granicy działki, tym bardziej, że jak wynika z akt administracyjnych wielkość działki inwestorki oraz znajdująca się na niej zabudowa nie daje praktycznie innej możliwości lokalizacji projektowanego budynku gospodarczo-garażowego. Sąd I instancji przychylił się zatem do stanowiska organów, zgodnie z którym pozwolenie na takie usytuowanie budynku gospodarczo-garażowego wymusiły także warunkami terenowe.
Wobec powyższego, uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.