Uzasadnienie
Uzasadnianie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 25 maja 2005 r. po rozpoznaniu skargi Z. G. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...] marca 2002 r. udzielił inwestorowi E. S.A. pozwolenia na budowę linii kablowej niskiego napięcia dla zasilania działek nr 27/74-27/77 w drodze dz. 27/81 wsi B., gm. S. W decyzji określono szczegółowe warunki zabezpieczenia terenu budowy, prowadzenia robót budowlanych związane z dojazdem do placu budowy, obowiązkiem uporządkowania terenu po zakończeniu inwestycji. Wskazano, że projekt został sporządzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia i jest integralną częścią decyzji. Podkreślono, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla powyższej inwestycji, wydanej przez Wójta Gminy S. z dnia 23 listopada 2001 r. Organ wskazał też, iż w toku postępowania zastrzeżenia wnosił Z. G., lecz projektowana linia energetyczna nie narusza nieruchomości stanowiącej jego własność, bowiem cała linia przebiega przez teren stanowiący własność Gminy a inwestor dysponuje prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Odwołanie od decyzji wniósł Z. G., B. G.i J. G. Skarżący zarzucali, że decyzja jest niezgodna z wcześniejszą decyzją, w której stwierdzono, że projektowana linia ma zasilać teren zaznaczony na załączniku graficznym nr 1, a projektu linii zaznaczającej teren nie przedstawiono. Zdaniem skarżących nie może być realizowana linia bez projektu. Zarzucili, że inwestycja narusza ponadto ich prawo własności, bo realizacja linii opiera się na instalacji, która znajduje się na ich działce.
Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda Pomorski utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Podkreślił, że inwestor złożył projekt budowlany z wymaganymi załącznikami i uzgodnieniami. Inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt odpowiada wymogom prawnym. Brak podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżących gdyż linia energetyczna objęta pozwoleniem na budowę mieści się w granicach terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nieruchomość ta jest własnością gminy i inwestycja w żaden sposób nie narusza prawa własności skarżących.
W skardze wniesionej do Sądu Z. G. domagał się uchylenia decyzji obu instancji, zakazu wykonywania prac budowlanych, podania wyroku do publicznej wiadomości i zasądzenia na jego rzecz odszkodowania w kwocie 1 000 000 zł za naruszenie prawa własności chronionej Konstytucją. Skarżący podniósł, iż na jego działce nr 27/78 stoi słup energetyczny - bez jego zgody a żądanie usunięcia nie jest zrealizowane od 1996 r.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, którego właściwość wynika z treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 135, poz. 1271) nie podzielił zarzutów skargi uznając, że kwestionowana decyzja jest zgodna z prawem. Przepisy prawa budowlanego w art. 33 określają wymogi formalne jakie należy spełnić ubiegając się o pozwolenie na budowę. Wszystkie warunki niezbędne do uzyskania pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na wykonaniu linii energetycznej inwestor spełnił. Przedstawił projekt budowlany wykonany przez osobę uprawnioną, który posiadał też uzgodnienia wymagane i odpowiadał wymogom z art. 34 prawa budowlanego, przedstawił decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, wykazał prawo do dysponowania gruntem na cele budowlane a organ stwierdził zgodność projektu zagospodarowania działki z planem - to brak podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.
Zarzuty skargi nie dotyczą w istocie rozstrzygnięcia decyzji i wykraczają poza przedmiot postępowania. Decyzja w żaden sposób nie narusza interesu prawnego skarżącego, jest bowiem realizowana na terenie stanowiącym własność gminy. Problem usytuowania słupa energetycznego na działce skarżącego nie jest przedmiotem niniejszego postępowania - co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Z. G. reprezentowany przez pełnomocnika adw. M. U., który powołując się na treść art. 176 w zw. z art. 185 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o:
- 1) uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania
Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku,
- 1) zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej,
- 2) przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2, 21, 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP przez uznanie, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa własności Z. G. oraz naruszenie art. 33, 34 i 35 prawa budowlanego przez uznanie, że inwestor spełnił wymagania do uzyskania pozwolenia na budowę.
Ponadto skarga zarzuca naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 91 § 2, art. 106 § 2, 3, 5 i art. 65 p.p.s.a. przez ograniczenie stronie składania wyjaśnień, żądań i wniosków z powodu niewłaściwego zawiadomienia strony o terminie rozprawy. Przesłano skarżącemu zawiadomienie o terminie rozprawy na adres dla doręczeń wskazany przez skarżącego - skrytkę pocztową - zamiast na adres zamieszkania. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych nie przewiduje doręczania na skrytkę pocztową. Jest to oczywiste naruszenie prawa strony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, zwanej dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny związany jest zarzutami skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie przesłanki nieważności określone art. 183 § 2 p.p.s.a. Po stwierdzeniu, iż w sprawie niniejszej nie zachodzi nieważność postępowania Sąd dokonał oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Skarga została oparta na obu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a., tj. zarzucie naruszenia prawa materialnego i zarzucie naruszenia prawa procesowego, które to naruszenie miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. Należy jednak mieć na względzie, że skuteczne postawienie takich zarzutów wymaga wykazania, że to Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżanego wyroku dopuścił się tych naruszeń prawa.
Przedmiotem kontroli sądowej w sprawie rozpoznawanej była decyzja Wojewody Pomorskiego z dnia [...] maja 2002 r. znak [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] marca 2002 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi E. S.A. w G. pozwolenia na budowę linii kablowej niskiego napięcia dla działek nr 27/74-27/77 na działce 27/81 (droga) we wsi B. gm. S. Kontrolę legalności tej decyzji, czyli jej zgodności z prawem obowiązującym w dacie wydawania rozstrzygnięcia prawidłowo przeprowadził Sąd Wojewódzki mając na względzie treść wskazanych w niej przepisów art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Tylko te przepisy prawa materialnego miały zastosowanie do inwestycji budowlanej objętej postępowaniem administracyjnym I sądowym.
Ani organy, ani też Sąd Wojewódzki nie stosowały a więc i nie naruszyły zarzucanych skargą kasacyjną przepisów Konstytucji RP.
Zgodnie z podstawowym wymogiem przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego w brzmieniu na datę wydawania decyzji, inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomością - działką nr 27/81 (droga) na cele budowlane. Linia energetyczna niskiego napięcia doprowadzona była do działek 27/74-27/77. Nie obejmowała działki skarżącego Z. G. nr 27/78. Nie naruszała więc własności działki skarżącego, a tym samym interes prawny skarżącego nie był zagrożony.
W pełni niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów Konstytucji RP art. 2, 21, 64 ust. 2 i 3 wobec braku podstaw do ich stosowania w przedstawionym stanie faktycznym sprawy.
Rozważania skargi kasacyjnej na temat niespełnienia przez inwestora wymogów z art. 33, 34 i 35 ustawy prawo budowlane stanowiły li tylko niezasadną polemikę z prawidłową oceną sądu pierwszej instancji, który to dokonując kontroli decyzji stanowisko swoje wyczerpująco uzasadnił. Z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika jednoznacznie, że pretensje zgłaszane przez skarżącego dotyczą usytuowania na jego działce słupa energetycznego w zupełnie innym, wcześniejszym okresie. Usunięcia tego słupa domagał się skarżący od inwestora w prowadzonej korespondencji. Zważywszy na fakt, że decyzja zaskarżana nie dotyczyła ani nie obejmowała spornego słupa na działce skarżącego, nie może być kwestia ta przedmiotem niniejszej skargi.
Sam autor skargi kasacyjnej stan ten określił jako "spór o zapobieżenie naruszenia własności". Ta kwestia nie mieści się zaś w granicach przedmiotowej sprawy.
Również chybiony jest zarzut skargi kasacyjnej oparty na art. 174 ust. 2 p.p.s.a. przez ograniczenie stronie składania wyjaśnień z powodu niewłaściwego zawiadomienia o terminie rozprawy. W uzasadnieniu tego zarzutu autor skargi kasacyjnej ograniczył się do krytycznej uwagi wysłania skarżącemu zawiadomienia o terminie rozprawy na skrytkę pocztową - co nie spełnia wymogów ustawy p.p.s.a. ani rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym, które zgodnie z art. 65 § 2 ustawy p.p.s.a. mają zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Można zgodzić się ze stanowiskiem, iż skrytka pocztowa, to nie adres dla doręczeń, tylko sposób doręczania nieprzewidziany prawem dla doręczeń pism sądowych. Podnieść jednocześnie należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodził się na taki sposób doręczeń uwzględniając wyłącznie wielokrotnie powtórzoną prośbę skarżącego, który zgłaszał zastrzeżenia i skargi do pracy Poczty (vide k. 26 akt) a w pismach procesowych do Sądu podawał zawsze swoją skrytkę pocztową Nr 32 UP G. (vide k. 35, 55).
Autor skargi kasacyjnej pominął w skardze fakt nader istotny, że zawiadomienia o terminie rozprawy na dzień 25 maja 2005 r. godz. 10.50 zostały wysłane do skarżącego zarówno na skrytkę pocztową Nr 32 w G. (k.
- 60) jak i na adres zamieszkania: G. ul. P. (k. 77).
Ta przesyłka była dwukrotnie awizowana w dniu 6 maja 2005 r. oraz 16 maja 2005 r. z upływem terminu do odbioru 24 maja 2005 r. (k. 77).
Ponieważ nie podjęto przesyłki mimo prawidłowego awiza - spełnione zostały przesłanki z art. 73 zdanie ostatnie p.p.s.a. do uznania za skuteczne doręczenie przesyłki pocztowej stanowiącej zawiadomienie o terminie rozprawy.
W postanowieniu z dnia 6 lipca 2000 r. Sąd Najwyższy zajął stanowisko, że po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz.U. Nr 62, poz. 697) zachowała aktualność uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 1971 r. stwierdzająca, że datą doręczenia pisma sądowego w sposób określony w art. 139 § 1 k.p.c. jest data, w której upłynął termin do odbioru złożonego pisma w oddawczej placówce pocztowej, jeżeli przed upływem tego terminu adresat nie zgłosił się po jego odbiór.
Skoro w myśl powyższej zasady skuteczność doręczenia zawiadomienia o rozprawie miała miejsce przed wyznaczonym terminem rozprawy z zachowaniem wymogu dwukrotnego awiza - nie można podnieść zarzutu w skardze kasacyjnej o niewłaściwym zawiadomieniu strony o terminie rozprawy jak to czynił skarżący. Zastosowana procedura, co podnosił w uzasadnieniu postanowienia Sąd Najwyższy, ma umożliwić odbiór przesyłki przez adresata a jednocześnie zapewnić sprawność postępowania sądowego. Taki sposób doręczenia jest procesowo skuteczny (SN V CKN 1159/00, OSNC 2001, nr 1, poz. 12).
W podsumowaniu powyższych rozważań stwierdzić należy, iż zarzuty skargi kasacyjnej w całości pozbawione są usprawiedliwionych podstaw. Z tej przyczyny na zasadzie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny skargę oddalił.