Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Go 686/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę W. S. na decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, iż decyzją z dnia [...] marca 2008 r. znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Świebodzinie, na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.), nakazał W. S. rozbiórkę budynku gospodarczego o konstrukcji drewnianej, powierzchni zabudowy 36,48 m2, usytuowanego w południowo-wschodniej części działki nr [...] w miejscowości N. gmina S., wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Organ I instancji wskazał, że z pisma Urzędu Gminy S. z dnia [...] września 2006 r. wynika, że budowa obiektu jest prowadzona niezgodnie z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Wsi N. i Terenów Przyległych, uchwalonego uchwałą Rady Gminy w S. Nr [...] z dnia [...] marca 2005 r. Przeprowadzone w dniu 13 listopada 2006 r. oględziny wykazały niezgodność lokalizacyjną budynku gospodarczego z załączonym do złożonego w Starostwie Ś. zgłoszeniem.
Budynek został usytuowany w obrębie 8 metrowego pasa działki przeznaczonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na drogę. Z uwagi na powierzchnię zabudowy wynoszącą 36,48 m2 wzniesienie budynku wymagało pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane). W. S. nie wystąpił o wydanie pozwolenia na budowę, a zgłosił jedynie zamiar rozpoczęcia robót budowlanych w oparciu o art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego. Z uwagi na powyższe organ nakazał zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy rozbiórkę wzniesionego obiektu, stwierdzając brak możliwości zastosowania procedury legalizacyjnej (art. 48 ust. 2 ustawy).
W odwołaniu od powyższej decyzji organu W. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Radę Gminy S. w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie lokalizacji drogi na działce nr [...]. Skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na stwierdzeniu, że skarżący stawiając budynek gospodarczy w miejscu planowanej drogi naruszył ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy z załączonych do odwołania dokumentów wynika, iż takie stwierdzenia nie są uprawnione. Podniósł, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie dotyczącym usytuowania drogi publicznej przez działkę nr [...] zdezaktualizowały się w całości. W toku postępowania administracyjnego w przedmiocie podziału sąsiedniej działki nr [...] okazało się, iż przez nieruchomość skarżącego nie będzie przeprowadzona droga do nowo wytyczonych działek. Dojazd do tych działek będzie odbywał się z drogi wydzielonej z działki oznaczonej nr [...].
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r. Lubuski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił zawieszenia postępowania ustalając uprzednio, iż Gmina nie prowadziła dla terenu obejmującego teren działki nr [...] postępowania mającego na celu zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi N..
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] Lubuski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, że z uwagi na powierzchnię zabudowy obiektu wynoszącą 36,48 m2, przed rozpoczęciem robót konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę. Lokalizacja obiektu jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co uniemożliwia zastosowanie procedury legalizacyjnej z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy nie zgodził się z argumentacją skarżącego, że w wyniku urządzenia drogi bez konieczności zajmowania części nieruchomości skarżącego uległy dezaktualizacji zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w kwestii przeznaczenia części działki skarżącego na cele planowanej drogi publicznej.
W skardze na powyższą decyzję W. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów postępowania zgodnie z normami przepisanym. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie wystąpiły okoliczności objęte jego hipotezą, a także błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na ustaleniu, iż lokalizacja budynku gospodarczego stoi w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy ustalenia te zdezaktualizowały się w wyniku przeprowadzenia inwestycji publicznych na działkach sąsiednich.
Skarżący podniósł, że przy planowaniu i budowie przedmiotowego obiektu korzystał z pomocy pracownika Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego, który wcześniej nadzorował budowę domu na tej samej działce. Mając zaufanie do jego kompetencji skarżący nie wystąpił o wydanie pozwolenia na budowę, lecz dokonał jedynie zgłoszenia budowy odpowiednim władzom. Pracownik ten stwierdził również, że skarżący może usadowić budynek w dowolnym miejscu na swoim gruncie. Skarżący nie sporządzał również mapki znajdującej się w aktach sprawy, wskazującej inną lokalizację budynku niż w rzeczywistości - uczynił to ten pracownik, gdy zorientował się, że stajnia została posadowiona niezgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego.
Skarżący nadto stwierdził, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. nie zostaną zrealizowane w stosunku do nieruchomości objętej niniejszym postępowaniem, gdyż droga publiczna nie będzie przeprowadzona przez działkę skarżącego. Droga publiczna została poprowadzona przez inną nieruchomość.
W odpowiedzi na skargę Lubuski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gorzowie Wlkp. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za bezzasadną. Przytaczając treść art. 28 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 pkt 1a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, Sąd stwierdził, że budynek wzniesiony na działce skarżącego nie spełnia wymogów wynikających z art. 29 ust. 1 pkt 1a) ustawy - z uwagi na powierzchnię zabudowy wynoszącą 36,48 m2. Przed rozpoczęciem budowy przedmiotowego obiektu konieczne zatem było uzyskanie pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, jeżeli obiekt budowlany został wzniesiony bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, organ nadzoru budowlanego nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę tego obiektu. Przepisy ustawy przewidują możliwość zastosowania tzw. procedury legalizacyjnej stosownie do art. 48 ust. 2 i następnych Prawa budowlanego, jednak podstawowym warunkiem wdrożenia tej procedury jest zgodność lokalizacji obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 48 ust. 2 pkt 1a) Prawa budowlanego).
Sąd stwierdził, że w odniesieniu do przedmiotowego budynku warunek ten nie jest spełniony. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wsi N. i terenów przyległych, uchwalonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy w S. z dnia [...] marca 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Lubuskiego z 2005 r. Nr [...], poz. [...]) teren, na którym położona jest działka nr [...], stanowiąca własność skarżącego, został oznaczony symbolem [...] (§ 15 ust. 53 planu). Z działki skarżącego wydzielono w planie 8-metrowy pas gruntu przy granicy działki z przeznaczeniem na gminną publiczną drogę dojazdową (§ 2 ust. 1 pkt 17 planu). Sytuacyjne określenie przedmiotowej drogi określa mapka - wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która znajduje się w aktach administracyjnych sprawy (k. 82 akt organu I instancji). Ustalenia faktyczne organów, m.in. oględziny przeprowadzone w dniu 13 listopada 2006 r., z których sporządzony został protokół (k. 40 - 42 akt organu I instancji) wskazują, że przedmiotowy budynek został posadowiony w obrębie pasa gruntu przeznaczonego w planie na drogę.
Sąd nie podzielił argumentacji skarżącego, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zdezaktualizowały się w odniesieniu do jego działki w wyniku przeprowadzenia drogi publicznej przez sąsiednie nieruchomości. Zgodnie bowiem z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP akty prawa miejscowego są źródłami prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego. Oznacza to, iż każdy ma obowiązek stosować się do norm prawnych wynikających z tego planu od dnia opublikowania planu w wojewódzkim dzienniku urzędowym do momentu utraty mocy obowiązującej przez te normy. Nauka prawa wyodrębnia różne sposoby utraty mocy obowiązującej przez normy prawne (np. uchylenie wyraźne, uchylenie dorozumiane poprzez ustanowienie nowej normy tego samego lub wyższego rzędu regulującej ten sam zakres spraw, w przypadku aktów prawa miejscowego stwierdzenie nieważności uchwały przez sąd administracyjny), jednak nie zna sposobu polegającego na "zdezaktualizowaniu się" normy prawnej w wyniku jakiejś zmiany stanu faktycznego w otaczającej rzeczywistości.
Skoro zatem zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dotyczący działki skarżącego nie został uchylony ani zmieniony, to zachował moc obowiązującą i skarżący obowiązany był go przestrzegać. Sąd nie zgodził się także z argumentacją skarżącego, iż wybudowanie obiektu bez pozwolenia na budowę zostało spowodowane zaniedbaniem pracownika organu nadzoru budowlanego, nadzorującego budowę. Ustawa Prawo budowlane nie zna instytucji przeniesienia odpowiedzialności wynikającej z tej ustawy na osobę trzecią, której zachowanie spowodowało naruszenie przez inwestora przepisów budowlanych. Nie przewiduje również możliwości uwolnienia inwestora od skutków prawnych tego naruszenia z powodu błędu, czy zaniedbania osoby trzeciej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W. S., reprezentowany przez adwokata W. S.. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 48 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane poprzez zaaprobowanie wadliwego stanowiska organu, wyrażającego się przyjęciem, że zachodzą przesłanki do wydania decyzji o rozbiórce budynku postawionego przez stronę, a brak jest przesłanek do zalegalizowania rzekomej samowoli budowlanej z powodu niezgodności lokalizacji budynku z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;
- 2) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a w związku z art. 9 k.p.a. i art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że strona próbuje przenieść odpowiedzialność za naruszenie przepisów Prawa budowlanego na osoby trzecie, w sytuacji kiedy działanie strony w sprawie wynikało z naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego oraz przepisów Prawa budowlanego przez właściwe organy administracji publicznej.
W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne W. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Nadto skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 sierpnia 2008 r.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej W. S. podniósł, że Sąd odrzucił argument o dezaktualizacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. w odniesieniu do działki skarżącego. Tymczasem w przypadku działki skarżącego dezaktualizacja przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nastąpiła wskutek decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] maja 2008 r., która pod publiczną drogę dojazdową gminną przeznaczyła działkę [...], sąsiadującą z działką skarżącego. Wytyczenie drogi na działce [...], wyklucza jej przeprowadzenie przez działkę skarżącego, co stanowi de facto dezaktualizację przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w omawianym zakresie. Skarżący zaznaczył, że wnioskował o wszczęcie postępowania mającego na celu zmianę ustaleń planu, jednakże Wójt Gminy S. odmówił wszczęcia takiego postępowania.
Skarżący stwierdził, że Sąd nie wziął pod uwagę argumentów dotyczących działań pracownika powiatowego nadzoru budowlanego, który wprowadził w błąd skarżącego, co do zgodności z przepisami realizowanej przez skarżącego inwestycji, a następnie sporządził post factum mapkę wskazującą na inną lokalizację stajni. Fakt sporządzenia mapki z inną lokalizacją w późniejszym okresie wskazuje, że Starosta Ś. nie wiedział o niezgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co w toku postępowania zgłoszeniowego powinien był ustalić. Skarżący podkreślił, że wbrew twierdzeniu Sądu, nie zmierzał do przeniesienia odpowiedzialności wynikającej z przepisów Prawa budowlanego na osobę trzecią, a jedynie wskazywał, że nie orientował się w procedurze zgłoszenia budowy określonej w art. 30 Prawa budowlanego. To Starosta winien wnieść sprzeciw w stosunku do zgłoszenia budowy przez skarżącego, a nie uczynił tego zarówno w odniesieniu niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jak i w odniesieniu do obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.
Niezgłoszenie przez organ sprzeciwu jest zgodą na realizację zamierzeń inwestycyjnych, określonych w zgłoszeniu oraz oznacza rozstrzygnięcie sprawy co do istoty i zakończenie jej w danej instancji. Nie ma jednak możliwości wzruszenia tej formy rozstrzygnięcia, gdyż nie jest ona decyzją administracyjną ani też postanowieniem (wyrok NSA z dnia 17 maja 1999 r., IV SA 747/97, LEX nr 47285; wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 stycznia 2006 r., VII SA/Wa 1166/05, LEX nr 196308). Zdaniem skarżącego posadowienie budynku niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest efektem niezgodnych z prawem działań właściwych organów administracji, a nie naruszenia prawa przez skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze.
Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia, a to z poniższych względów.
Po pierwsze, strona nie zakwestionowała - poprzez postawienie odpowiednich zarzutów kasacyjnych - ustaleń stanu faktycznego przyjętych przez Sąd pierwszej instancji, które legły u podstaw wydania zaskarżonego wyroku. Sąd pierwszej instancji podzielił ustalony przez organy administracji publicznej stan faktyczny sprawy, który stanowił podstawę do zastosowania przepisów prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.). Brak skutecznego zarzutu kasacyjnego naruszenia przepisów postępowania oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany tymi ustaleniami. A zatem, przyjęty w zaskarżonym wyroku stan faktyczny musi być uwzględniony przy dokonywaniu oceny zasadności zarzutów, odnoszących się do naruszenia norm prawa materialnego. W rozważanej sprawie teren, na którym położona jest działka nr [...], stanowiąca własność W. S., oznaczony jest w obowiązującym Miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wsi N. i terenów przyległych, uchwalonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy w S. z dnia [..]. marca 2005 r. (Dz. Urz.
Woj. Lubuskiego z 2005 r. Nr [...], poz. [...]), symbolem [...] (§ 15 ust. 53 planu). Według tego planu z działki skarżącego wydzielono przy granicy działki 8 - metrowy pas gruntu z przeznaczeniem na drogę publiczną - drogę gminną (§ 2 ust. 1 pkt 17 planu). Przebieg tej drogi określa wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowy budynek został posadowiony w obrębie pasa gruntu przeznaczonego w miejscowym planie na drogę gminną. Jak stanowi przepis art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.) właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Ustawodawca zezwala na zalegalizowanie obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, jednak pod warunkiem spełnienia wymogów określonych w przepisie art. 48 ust. 2 tej ustawy.
A zatem, legalizacja wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę obiektu budowlanego jest dopuszczalna, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1 art. 48 Prawa budowlanego, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. a (albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b) i jednocześnie nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem – art. 48 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Przepis art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustanawia jedną z koniecznych przesłanek legalizacji samowoli budowlanej, tj. określa, kiedy możliwe jest odstąpienie przez organ nadzoru budowlanego od wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Według tego przepisu nakaz rozbiórki nie ma zastosowania jedynie wówczas, gdy zostanie wykazane, że samowolna budowa jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym nie jest możliwe zalegalizowanie samowoli budowlanej niezgodnej z ustaleniami planu miejscowego.
Jak wyżej wskazano W. S. nie postawił w skardze kasacyjnej zarzutów błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co oznacza, że nie zakwestionował ustaleń stanu faktycznego przyjętego przez Sąd pierwszej instancji za organami nadzoru budowlanego. Podkreślić należy, iż zarzuty naruszenia prawa materialnego nie mogą służyć do kwestionowania ustaleń stanu faktycznego sprawy. Podzielić zatem należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż skoro zapis w Miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wsi N. i terenów przyległych, dotyczący działki skarżącego, nie został uchylony ani zmieniony, to tym samym zachował moc obowiązującą i pas gruntu na tej działce przeznaczony jest według postanowień obowiązującego planu miejscowego na urządzenie drogi gminnej. Powyższa uchwała, będąc aktem prawotwórczym występującym w obrocie prawnym, jest częścią systemu prawnego od dnia jej wejścia w życie. Jak trafnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim akty prawa miejscowego są źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły – art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Tego stanu rzeczy nie może zmienić decyzja Wójta Gminy S. z dnia 27 maja 2008 r.
Nadmienić należy, iż skarżący z faktu podziału działki i wydzielenia dojazdu do wytyczonych działek nr [...] i nr [...] przez działkę [...] wyciąga mylny wniosek dotyczący projektowanej drogi gminnej. Przebieg projektowanej drogi gminnej w projektowanym planie nie uległ zmianie.
Z powyższych względów chybiony jest zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a w związku z art. 48 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Nie może również odnieść zamierzonego skutku zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a w związku z art. 9 k.p.a. i art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego. Ustawodawca zdecydował się zwolnić ściśle określone budowy (art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego) i roboty budowlane (art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego) z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Jednocześnie w przepisie art. 30 ust. 1 postanowił, które z tych budów i robót budowlanych wymagają zgłoszenia właściwemu organowi. W niniejszej sprawie nie zostało zakwestionowane, iż przedmiotowy budynek gospodarczy posiada powierzchnię zabudowy 36,48 m2, a więc – jak zasadnie wskazał Sąd pierwszej instancji - powierzchnia zabudowy przekracza 35 m2, o jakiej mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a) Prawa budowlanego. Okoliczności podnoszone przez skarżącego, a dotyczące osoby nadzorującej budowę, nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy.
Organy nadzoru budowlanego, a następnie Sąd pierwszej instancji opierały się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w tym dokumentach i pismach nadesłanych przez Starostę Ś., w tym zgłoszeniu z dnia 22 lipca 2005 r. dotyczącym "budowy trzech pomieszczeń gospodarczych o powierzchni 10,5 m2 każde" i planu sytuacyjnego działki [...] w N.. Według powyższego zgłoszenia zespół trzech budynków gospodarczych miał mieć powierzchnię 31,5 m2 (10,5 m2 x 3 budynki), a więc powierzchnię nie przekraczającą 35 m2.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.