Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny na wniosek I. S. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. w przedmiocie nakazu rozbiórki dwóch samodzielnych konstrukcyjnie obiektów budowlanych.
Pismem z dnia [...] r. M. G., A. G. i A. G., reprezentowani przez r. pr. E. G., wnieśli o dokonanie wykładni i uzupełnienie postanowienia (sygn. akt II OSK 49/15). Zdaniem wnioskodawców wywody Naczelnego Sądu Administracyjnego są niejasne i koniecznym jest dokonanie wykładni pojęcia "powrotu do stanu poprzedniego". Nadto wnioskodawcy wskazali na niekompletność ww. postanowienia, niewyjaśnienie dlaczego wykonanie nakazu rozbiórki wiąże się z poniesieniem znacznych nakładów finansowych oraz przemilczenie zagadnienia znacznej szkody. Sąd poza jedną informacją dotyczącą wartości altan nie podjął żadnego innego wysiłku niezbędnego do przekonywującego scharakteryzowania stanu rzeczy wywołanego aktem bezprawia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o uzupełnienie postanowienia oraz jego wykładnię nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie, od dnia ogłoszenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W myśl art. 166 P.p.s.a. regulacja ta znajduje odpowiednie zastosowanie do postanowień, o ile ustawa nie stanowi inaczej.
Zgodnie z kolei z treścią art. 158 P.p.s.a. sąd może wydać postanowienie, w którym rozstrzygnie o wątpliwościach, co do treści wydanego orzeczenia, jednakże, jedynie w przypadku, kiedy strona we wniosku sprecyzuje te wątpliwości poprzez wskazanie niezrozumiałego fragmentu orzeczenia (por. J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006, str. 344). Podkreślić przy tym trzeba, iż wykładnia orzeczenia nie może zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzeniu o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy.
W warunkach rozpoznawanej sprawy, w postanowieniu z dnia 30 stycznia 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o całości wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, którą nałożono na skarżącą obowiązek dokonania rozbiórki dwóch samodzielnych konstrukcyjnie obiektów budowlanych. Również z uzasadnienia tego postanowienia wynika, z jakich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał za konieczne udzielenie stronie skarżącej ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania ww/ obowiązku do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego.
Skierowany zatem wraz z skargą kasacyjną wniosek został rozpoznany w całości, w zakresie określonym przez skarżącą. Treść przedmiotowego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2015 r. została przy tym sformułowana jest w sposób niejasny i niebudzący wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. W rozpoznawanym wniosku uczestnicy postępowania skupili się z kolei na polemice z prawidłowością podjętego rozstrzygnięcia, co w ramach wniosku o uzupełnienie orzeczenia lub jego wykładnię jest niedopuszczalne. Postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego są bowiem prawomocne i nie przysługuje od nich żaden środek odwoławczy w toku instancyjnym. Kwestia zasadności udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej nie podlegała zatem dalszej ocenie.
Tym samym, skoro nie było podstaw uzasadniających uzupełnienie postanowienia z dnia 30 stycznia 2015 r. ani nie pojawiły się wątpliwości co do jego treści, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 166 i art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji, zaś na podstawie art. 158 w związku z art. 166 i art. 193 P.p.s.a. jak w punkcie 2.