Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 24 stycznia 2005 r. oddalił skargę S. W. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] grudnia 2000 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Kielce nakazującą skarżącemu rozbiórkę samowolnie wykonanego zadaszenia (wiat) przy budynku mieszkalnym na posesji przy ul. [...] w Kielcach.
W uzasadnieniu wyroku wskazano, że w latach 1998 – 1999 skarżący nie posiadając pozwolenia na budowę przebudował istniejącą szklarnię, wzniesioną w 1981 r. także bez pozwolenia na budowę. Wykonane w wyniku przebudowy wiaty konstrukcji stalowej oparte zostały na ogrodzeniu działki oraz na ścianie budynku mieszkalnego i wykorzystywane są do przechowywania opon samochodowych, desek, trocin i innych, różnego rodzaju materiałów. Ustalenia te dokonane zostały w oparciu o protokolarne oględziny, dokonane w obecności skarżącego oraz w oparciu o oświadczenia, złożone do protokołu tych oględzin przez skarżącego. W świetle tych ustaleń wydanie nakazu rozbiórki wiaty znajdowało pełne oparcie w art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zmianami).
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł S. W. reprezentowany przez radcę prawnego, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. W skardze podniesiony został zarzut:
- - naruszenia przez organ I instancji art. 77 kpa przez wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę wiat bez uwzględnienia istotnych dowodów w sprawie, w szczególności zaś - bez uwzględnienia decyzji Prezydenta Miasta Kielce z dnia [...] września 2000 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu,
- - naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art. 29 i 30 ustawy Prawo budowlane polegającą na przyjęciu "że w treści ww. przepisów zabronione jest wznoszenie bez pozwolenia na budowę budynków gospodarczych, wiat i altan opartych na istniejącym budynku i istniejącym ogrodzeniu",
- - naruszenia przez organ I instancji art. 28 kpa przez przyznanie byłej żonie skarżącego statusu strony postępowania, legitymowanej do złożenia wniosku w sprawie zarzuconej skarżącemu samowoli budowlanej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podnosi m.in., że w dniu 26 maja 2000 r. skarżący złożył do Prezydenta Miasta Kielce wniosek o ustalenie warunków rozbudowy i zagospodarowania terenu, a następnie w dniu 6 grudnia 2001 r. wniosek o pozwolenie na budowę i w obu przypadkach otrzymał pozytywne decyzje zatwierdzające plan zagospodarowania działki, na którym ujawniono fakt wybudowania na przedmiotowej nieruchomości kwestionowanych wiat. W tej sytuacji, zdaniem autora skargi, należy uznać, że skarżący dopełnił, choć ze zwłoką, ciążący na nim obowiązek powiadomienia właściwego organu o wzniesieniu kwestionowanych wiat "co dyskwalifikuje zarzut samowoli budowlanej wg stanu na dzień 30 października 2000 r., kiedy to wydano decyzję pierwszej instancji". Do skargi dołączone został powołane decyzje, które dotyczą rozbudowy budynku mieszkalnego o dwa pokoje w kondygnacjach parteru i piętra oraz pomieszczeń piwnicy i strychu wraz z przyłączami.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim należy wyjaśnić, że – poza przypadkiem nieważności postępowania – Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Zważywszy zaś treść zarzutów wskazać należy, że przedmiotem kontroli dokonywanej przez ten Sąd jest wyrok Sądu I instancji, a nie decyzja administracyjna, która była przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ani też decyzja administracyjna wydana przez organ I instancji. Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej powinny zmierzać do wykazania jakie błędy – w granicach określonych w art. 174 pow. ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi popełnił Sąd I instancji.
Zarzuty skargi kasacyjnej wniesionej w sprawie niniejszej nie odnoszą się do wyroku Sądu I instancji, tylko do orzeczenia wydanego przez organ administracyjny I instancji co jednoznacznie zaznaczono w skardze. Jedynie przy zarzucie naruszenia art. 29 i 30 ustawy Prawo budowlane przez błędną wykładnię autor skargi nie zastrzegł, że zarzut ten dotyczy decyzji organu I instancji. Zakładając jednak nawet, że intencją autora skargi było skierowanie tego zarzutu pod adresem Sądu I instancji, to zarzut ten musiałby być uznany za bezzasadny, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w wydanym wyroku nie stosował, a tym bardziej nie wykładał wskazanych przepisów Prawa budowlanego, nie mógł więc ich naruszyć przez błędną wykładnię.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 pow. ustawy o postępowaniu prze sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.