Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 11 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 805/09

Uzasadnienie

Uzasadnienie:

Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2008r. sygn. akt II SA/Rz 522/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzję w przedmiocie nakazu rozbiórki garażu.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lesku z dnia [...] maja 2008 r. nakazującą Z. Ś. rozbiórkę garażu o konstrukcji stalowej i wymiarach zewnętrznych 5,00mx 3,00m wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr [...] położonej w Baligrodzie.

W podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.).

Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, iż na skutek interwencji Katarzyny H. (obecnie B.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lesku przeprowadził kontrolę legalności garaży wybudowanych na działkach nr 643 i [...] położonych w Baligrodzie, będących własnością Gminy Baligród. Organ ten ustalił, że na działce nr [...] zlokalizowanych jest osiem garaży wolnostojących oraz budynek składu opału. Dzierżawcą części działki nr [...] i właścicielem jednego z garaży jest Z. Ś.. Garaż ten został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W tej sytuacji wspomnianą decyzją z [...] maja 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lesku nakazał Z. Ś. rozbiórkę garażu o konstrukcji stalowej i wymiarach zewnętrznych 5,00 m x 3,00 m wybudowanego na działce nr [...] w Baligrodzie. W jej uzasadnieniu wskazał, że garaż ten jest obiektem wolnostojącym, niepodpiwniczonym o konstrukcji stalowej, bez trwałych fundamentów. Ściany obudowane blachą trapezową, dach jednospadowy pokryty blachą trapezową. Usytuowany jest w odległości 0,5 m od sąsiedniego garażu należącego do B. K. oraz około 11 m od budynku mieszkalno- gospodarczego o konstrukcji drewnianej usytuowanego na sąsiedniej działce nr [...], własności K. H. (obecnie B.). Zgodnie z oświadczeniem Z. Ś. garaż wybudowany został w 2005r. bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z nadesłanego w toku postępowania pisma Wójta Gminy Baligród z 21.03.2008 r. wynika, iż dla działki nr [...] brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie była także wydana decyzja o warunkach zabudowy.

Organ podniósł, iż garaż, jak wynika z wyrysu mapy sytuacyjno - wysokościowej gminy Baligród, posadowiony jest od granicy z działką nr [...] w odległości około 1 m, a zatem jego usytuowanie narusza przepisy techniczno - budowlane tj. § 12 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690). Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę w przypadku gdy w/w budowa jest niezgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub narusza przepisy techniczno - budowlane w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem.

Wobec faktu, iż usytuowanie garażu narusza przepisy techniczno -budowlane niemożliwym jest podjęcie.kroków mających na celu doprowadzenie wybudowanego garażu do stanu zgodnego z prawem i zalegalizowanie samowoli budowlanej.

W odwołaniu od powyższej decyzji Z. Ś. wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania, względnie o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Przyznał, że na dzierżawionej od Gminy Baligród działce usadowił przenośny garaż blaszany, jednakże zarówno miejsce posadowienia jak i wymiary garażu uzgodnił wcześniej z Gminą (właścicielem działki nr [...]) jak i z właścicielem działki sąsiadującej nr [...] tj. J. K.. Wskazał, iż przedmiotowy garaż nie jest trwale związany z gruntem, nie jest koniecznym uzyskanie pozwolenia na budowę.

Wymienioną na wstępie decyzją z [...] czerwca 2008 r. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie utrzymał w mocy decyzję organu l instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że budowę przedmiotowego garażu o konstrukcji stalowej i wymiarach zewnętrznych 5,00 m x. 3,00 m, nie połączonego trwale z gruntem należy zakwalifikować do robót budowlanych polegających na budowie obiektu budowlanego, na które wymagane jest pozwolenie na budowę. Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Odstępstwa od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę określono w art. 29 - 30 i są to jedyne wyjątki od tej zasady. Fakt iż garaż blaszany nie jest trwale związany z gruntem powoduje, iż jest to tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. "Tymczasowość" obiektu budowlanego nie ma znaczenia dla wymagań prawnych związanych z jego budową. Skoro art. 29 i 30 Prawa budowlanego nie wymienia wśród wyjątków od zasady uzyskania pozwolenia na budowę garażu, zatem budowa takiego tymczasowego obiektu budowlanego wymagała uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę.

Realizacja przedmiotowego garażu spowodowała, iż odwołujący się dopuścił się samowoli budowlanej, a jej konsekwencją jest rozbiórka obiektu budowlanego. Organ II instancji cytując art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego wskazał na przypadki kiedy istnieje możliwość zalegalizowania samowolnej budowy obiektu budowlanego. Wskazał również, iż niespełnienie któregokolwiek z warunków wskazanych w tym przepisie wyklucza możliwość legalizacji a tym samym rodzi konieczność orzeczenia rozbiórki. W rozpatrywanej sprawie usytuowanie garażu narusza § 12 ust. 1 rozporządzenia z 12.04.2002 r., zgodnie z którym budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy (pkt 1); 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy (pkt 2).

Według § 12 ust. 3 cyt. rozporządzenia sytuowanie ściany budynku dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną łub bezpośrednio przy granicy, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki. Ponadto dla działki nr ewid. [...] w Baligrodzie brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie była wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Skoro budynek garażu nie spełnia wymogów określonych art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego (co wyklucza procedurę legalizacyjną) to organ I instancji zasadnie wydał na podstawie art. 48 ust. 1 ww. ustawy decyzję nakazującą jego rozbiórkę. Organ wskazał również, iż roboty budowlane związane z wykonaniem obiektu budowlanego tj. garażu można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, którą na wniosek inwestora wydaje właściwy organ administracji architektoniczno - budowlanej (z zasady starosta). Zgoda właściciela działki (Wójta Gminy Baligród) czy sąsiada nie upoważnia inwestora do budowy obiektu budowlanego.

Skargę na tę decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Z. Ś., wnosząc o jej uchylenie, umorzenie postępowania, względnie zwrócenie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił, iż decyzja wydana została na podstawie błędnej oceny stanu faktycznego oraz błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego. Skarżący wywodzi, że za zgodą właściciela posadowił na dzierżawionej działce garaż blaszany przenośny. Tego rodzaju obiekt nie powinien być zaliczony do kategorii obiektu budowlanego w myśl art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, a zatem nie było konieczne uzyskanie zezwolenia na budowę. Tym samym garaż nie stanowi samowoli budowlanej.

Ocena, iż garaż usytuowany jest z naruszeniem warunków zawartych w przepisach techniczno - budowlanych jest błędna, bowiem odległość garażu od budyniu mieszkalno - gospodarczego znajdującego się na sąsiedniej działce nr [...] wynosi ok. 11 m, co potwierdza dokumentacja zawarta w sprawy, a więc jest zgodna z § 12 rozporządzenia z dnia 12.04.2002 r.

W odpowiedzi na skargę Podkarpacki Wojewódzki. Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd I instancji stwierdził naruszenia prawa i uwzględnił skargę, jednakże z innych przyczyn niż w niej podniesione.

Bezsporny w niniejszej sprawie jest fakt wybudowania w 2005 r. garażu na działce dzierżawionej od Gminy Baligród przez skarżącego.

Organy orzekające w sprawie prawidłowo dokonały kwalifikacji tego obiektu budowlanego jako wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, który to przepis uzależnia wykonywanie wszelkich robót budowlanych od uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Obiekt tego rodzaju nie został też zaliczony przez ustawodawcę do kategorii obiektów zwolnionych z uzyskania takiego pozwolenia, wymienionych w art. 29 cyt. ustawy.

Fakt braku trwałego związania garażu z gruntem, podnoszony konsekwentnie przez skarżącego, nie ma znaczenia dla konieczności uzyskania pozwolenia na budowę, wskazuje jedynie, że wzniesiony obiekt nie jest po myśli art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane budynkiem, a jest innym obiektem budowlanym

Na budowę przedmiotowego garażu nie została wydana przez właściwy organ decyzja o pozwoleniu na budowę, czego nie kwestionuje skarżący. Wskazuje on natomiast, że obiekt posadowił za zgodą dzierżawcy tj. Gminy Baligród, wynikającą z umowy dzierżawy. W trakcie rozprawy przez Sądem okazał również pismo Wójta Gminy Baligród z 31.08.2005 r., w którym Wójt zezwala na posadowienie blaszanego garażu na działce nr [...] w Baligrodzie.

W świetle tych okoliczności stwierdzić należy jednoznacznie, że przepisy ustawy Prawo budowlane nie przewidują możliwości zastąpienia decyzji o pozwoleniu na budowę zgodą jakiegokolwiek podmiotu czy organu. Zupełnie inną kwestią, o charakterze cywilnoprawnym, jest też zgoda wydzierżawiającego na wybudowanie obiektu na dzierżawionej nieruchomości.

Konsekwencją ustalenia, że na realizację przedmiotowego garażu konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę jest konieczność zastosowania w sprawie art. 48 ustawy Prawo budowlane. W ust. 1 tego przepisu wskazano, że obiekt budowlany lub jego część, będący w budowie albo wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, podlega rozbiórce. Od zasady tej ustawodawca przewidział wyjątek, sformułowany w ust. 2, dopuszczając możliwość legalizacji samowoli budowlanej, jeżeli budowa:

1. 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności:
2. a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo
3. b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
4. 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem.

Przy czym dla możliwości legalizacji oba warunki muszą zaistnieć łącznie.

Organy nadzoru budowlanego orzekające w niniejszej sprawie przyjęły, że istniejący garaż narusza przepisy techniczno-budowlane w stopniu uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Za takie naruszenie uznały sprzeczne z § 12 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690, ze zm.) usytuowanie garażu względem granicy z sąsiednią działką budowlaną.

Wskazany przez organy przepis rozporządzenia zamieszczony został w powołanym rozporządzeniu w jego Dziale II "Zabudowa i zagospodarowanie działki budowlanej", rozdziale 1 "Usytuowanie budynków" i dotyczy wymagań odległościowych budynków na działce względem granicy z sąsiednią działką budowlaną. Skoro zaś organy uznały, że przedmiotowy garaż nie jest budynkiem, ale innym obiektem budowlanym, a Sąd pogląd ten zaaprobował, przepis § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. nie może mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Analizując treść powołanego rozporządzenia rozważenia wymagało czy w ogóle i jeśli tak, to które z jego przepisów mogą znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie.

Zgodnie z § 2 ust. 1 przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu i budowie, w tym odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 § 2,

W omawianym rozporządzeniu ustawodawca przewidział też stosowną regulację dotyczącą garaży. Chodzi m. in. o przepisy zawarte w Dziale III "Budynki i pomieszczenia", rozdziale 10 "Garaże dla samochodów osobowych" i Dziale VI "Bezpieczeństwo pożarowe", rozdziale 8 "Bezpieczeństwo przeciwpożarowe dla garaży".

Organ nie dokonał w ogóle oceny zgodności z tymi przepisami spornego obiektu, zgodnie z art. 48 ust. 2 pkt 2, co czyni zaskarżoną decyzję wadliwą.

Należy również zwrócić uwagę na drugą z przesłanek legalizacji obiektu, dotyczącą zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wynikającą z art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

Konstytucyjność tego przepisu, w brzmieniu zastosowanym przez organ, została zakwestionowana przez Trybunał Konstytucyjny, który wyrokiem z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt P 37/06, uznał art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b i art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. w częściach obejmujących wyrażenie "w dniu wszczęcia postępowania" za niezgodne z wynikającą z art. 2 Konstytucji.Rzeczypospolitej Polskiej zasadą sprawiedliwości społecznej oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji.

Trybunał przyjął, że decydujące znaczenie w procesie legalizacji samowoli (również legalizacji prowadzonej w związku z wszczęciem postępowania rozbiórkowego) winno mieć ustalenie, że obiekt wybudowany bez pozwolenia na budowę nie narusza przepisów prawa - w tym regulujących kwestie planowania i zagospodarowania przestrzennego. Powinna zatem istnieć możliwość dokonania takiego ustalenia również po wszczęciu postępowania rozbiórkowego, co de facto oznacza możliwość uzyskania decyzji o warunkach zabudowy także w trakcie postępowania legalizacyjnego.

Stosownie do treści art. 145 a § 1 k.p.a. orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją stanowi podstawę do żądania wznowienia postępowania, która z kolei jest podstawą do uchylenia decyzji administracyjnej, w której przepis ten zastosowano.

W postępowaniu ponownym organ będzie zobowiązany zastosować przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane z uwzględnieniem zmiany stanu prawnego wynikającej z powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, W praktyce będzie to oznaczać ustalenie czy dla terenu obejmującego działkę nr [...] w Baligrodzie brak jest nadal miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli tak, to czy skarżący nie wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i czy taka ostateczna decyzja nie została wydana. W dalszej kolejności organ dokona badania zgodności garażu z przepisami technicznymi, w szczególności wskazywanymi przez Sąd przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Stwierdzone w sprawie naruszenie prawa materialnego poprzez zastosowanie § 12 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r., które Sąd uznał za mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, zadecydowały o uwzględnieniu skargi i uchyleniu zaskarżonej decyzji, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej od tego wyroku organ wskazał następujące podstawy kasacyjne:

I: art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) tj. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1. 1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145a § 1 kpa poprzez uznanie, że postępowanie administracyjne, w wyniku którego została wydana decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] czerwca 2008r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lesku z dnia [...] maja 2008r. znak: [...] dotknięte jest wadą dającą podstawę do wznowienia postępowania, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji,

II: art. 174 pkt l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. 1.naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 3 pkt 3 w zw. z art. 3 pkt 5 oraz art. 3 pkt 1 lit. a lit. b i lit. c ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) poprzez uznanie, że tymczasowy obiekt budowlany użytkowany jako garaż nie stanowi zarazem budowli, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i to budowli spełniającej funkcję użytkową budynku do której zastosowanie mają warunki techniczne określone w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690, ze zm.) dotyczące usytuowania budynku względem granicy z sąsiednią działką budowlaną, 2.naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 12 ust. 1 i 3 w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690, ze zm.) poprzez uznanie, że warunki techniczne określone w § 12 powołanego rozporządzenia dotyczące usytuowania budynku względem granicy z sąsiednią działką budowlaną mają zastosowanie wyłącznie do budynków (art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane Dz. U. z 2006r.

Nr 156 poz. 1118 ze zm.) oraz budowli (art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane) nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a nie mają zastosowania do tymczasowych obiektów budowlanych tj. obiektu budowlanego niepołączonego trwale z gruntem (art.3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane).

W związku ze wskazanymi podstawami kasacyjnym, na podstawie art. 176 zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a wniósł o:

1. 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie,
2. 2) zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu od skarżącego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przypisanych, w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie przez Wojewódzki Sad Administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 a §1 kpa polega na uznaniu, że postępowanie administracyjne dotknięte jest wadą dającą podstawę do wznowienia postępowania. Podstawa do wznowienia postępowania wynika, zdaniem Sądu, z art. 145a § 1 kpa tj. ze względu na to, że Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, na podstawie którego została wydana decyzja. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną twierdzenie to jest pozbawione podstaw.

Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt P 37/06, stwierdził niekonstytucyjność art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b i art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w częściach obejmujących wyrażenie "w dniu wszczęcia postępowania", ale przepisy uznane przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą sprawiedliwości społecznej oraz z art. 32 ust, 1 Konstytucji, nie były podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji. Decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie nie była wydana na podstawie o art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b ani art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2006. Nr 156 poz. 1118), tj. przepisów, które Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodne z Konstytucją. Przedmiotową sprawę - sprawę legalności budowy garażu organy nadzoru budowlanego rozstrzygnęły na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 48 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, czyli podstawą orzeczenia o rozbiórce było naruszenie przepisów techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem.

W postępowaniu administracyjnym organy nadzoru budowlanego nie analizowały przedmiotowej samowoli budowlanej w aspekcie art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. a i b ustawy Prawo budowlane tj. zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Warunkiem wydania decyzji legalizacyjnej jest spełnienie obu przesłanek wymienionych w art.48 ust.2 Prawa budowlanego tj. zgodność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym art. 48 ust.2 pkt 1, jak i - innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - art.48 ust.2 pkt 2 tej ustawy.

Organy nadzoru budowlanego ustaliły, że samowolnie wybudowany garaż nie może być zalegalizowany, ponieważ jego usytuowanie jest sprzeczne w regulacją zawartą w § 12 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Tego ustalenia faktycznego Sąd I instancji nie zakwestionował. Ustalenie w postępowaniu wyjaśniającym braku wypełnienia jednej z dwóch koniecznych przesłanek legalizacji określonych w art.48 ust.2 Prawa budowlanego, zwalniało organ z obowiązku badania, czy spełniony został drugi warunek legalizacji. Budowla przedmiotowego garażu nie może być zalegalizowana z powodu zrealizowania jej z naruszeniem § 12 ust.1 i 3 powołanego rozporządzenia uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Dlatego bezprzedmiotowe było i jest badanie, czy budowa garażu jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w konsekwencji - organ nie miał obowiązku zobowiązywać strony do przedstawienia dokumentów, o których mowa w art.48 ust.3 Prawa budowlanego.

Skoro ustalono w postępowaniu brak wypełnienia jednego z dwóch koniecznych warunków legalizacji określonych w art.48 ust.2 Prawa budowlanego tj. bezsporne ustalenie naruszenia przepisów techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, zwalniało to tym samym organ administracji publicznej z obowiązku badania, czy spełniony został drugi warunek legalizacji opisany w art. 48 ust. 1 pkt 1 lit a i b ustawy Prawo budowlane tj. czy budowa garażu jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stanowisko powyższe jest zgodne z orzecznictwem sądów administracyjnych - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2008r. II OSK 1461/07 oraz powołane w nim orzecznictwo - wyrok WSA z dnia 18 września 2008 r., II SA/Lu 400/08, oraz wyrok WSA z dnia 8 marca 2007 r., II SA/Rz 216/07.

Stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego, że budowa narusza przepisy, w tym techniczno-budowlane w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem prowadzi do wniosku, że prowadzenie postępowania w sprawie legalizacji obiektu, gdy legalizacja jest oczywiście niedopuszczalna ze względu na naruszenie przepisów techniczno-budowlanych wydaje się być sprzeczne z logiką i zasadą racjonalności ustawodawcy. Zasadne jest więc uzależnienie rozpoczęcia procedury legalizacyjnej od braku naruszenia przepisów techniczno-budowlanych (powołany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego 26 listopada 2008r. II OSK 1461/07 oraz powołany w nim wyrok WSA w Warszawie z dnia 24.01.2007 r. VII SA/Wa 2037/06), co zgodne jest również z wyrażoną w art. 12 kpa zasadą ekonomii procesowej w postępowaniu jurysdykcyjnym.

W postępowaniu administracyjnym organy nadzoru budowlanego nie zastosowały przepisów uznanych przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z Konstytucją. Brak analizy przedmiotowej samowoli budowlanej w aspekcie art. 48 ustawy Prawo budowlane wynikał z faktu, że legalizacja tej samowoli była oczywiście niedopuszczalna ze względu na naruszenie przepisów techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem.

Naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 3 pkt 3 w zw. z art. 3 pkt 5 oraz art. 3 pkt 1 lit. a lit. b i lit. c ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) polega na uznaniu, że tymczasowy obiekt budowlany użytkowany jako garaż nie jest zarazem budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i to budowlą pełniącą funkcję użytkową budynku do której zastosowanie mają warunki techniczne określone w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690, ze zm.) dotyczące usytuowania budynku względem granicy z sąsiednią działką budowlaną.

Stanowisko Sądu dowodzi błędnej wykładni art. 3 pkt 3 w zw. z art. 3 pkt 5 oraz art. 3 pkt 1 lit. a lit. b i lit. c ustawy Prawo budowlane.

W art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane została zawarta definicja obiektu budowlanego. Definicję tę skonstruowano przy użyciu definicji budynku, budowli i obiektu małej architektury. Zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym rozumie się przez to budynek wraz z instalacjami i urządzeniami, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekt małej architektury. Budowlą, zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Tymczasowym obiektem budowlanym, zgodnie z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, jest obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwałe z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe.

Zatem uznanie przez Sad, że garaż nie jest budynkiem, ale innym obiektem budowlanym, a poprzez brak trwałego połączenia z gruntem, tymczasowym obiektem budowlanym, uzasadniało wiec przyporządkowanie tego "innego obiektu budowlanego" do kategorii obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Stanowisko, że tymczasowy obiekt budowlany zawsze będzie obiektem budowlanym podzielane jest również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 4 stycznia 2008 r. sygn.akt: II OSK 1792/06).

Tymczasowy obiekt budowlany nie jest budynkiem ze względu na brak trwałego związania z gruntem, nie jest też obiektem małej architektury. W związku z powyższym uzasadniony jest wniosek, że tymczasowy obiekt budowlany jest budowlą, pod pojęciem której należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebedący budynkiem lub obiektem małej architektury.

Konsekwencją uznania, że przedmiotowy garaż jako tymczasowy obiekt budowlany nie jest budowlą spełniającą funkcję użytkową budynku było naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 12 ust. 1 i 3 w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690, ze zm.). Naruszenie tych przepisów polega na uznaniu, że warunki techniczne określone w § 12 powołanego rozporządzenia dotyczące usytuowania budynku względem granicy z sąsiednią działką budowlaną mają zastosowanie wyłącznie do budynków (art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane Dz. U. z 2006r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) oraz budowli (art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane) nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a nie mają zastosowania do tymczasowych obiektów budowlanych tj. obiektu budowlanego niepołączonego trwale z gruntem (art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane).

Ponieważ przedmiotowy garaż jest obiektem budowlanym - budowlą oraz spełnia funkcje użytkową budynku, zatem zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajduje § 12 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczący sytuowania budynków (budowli spełniających funkcje użytkowe budynków) w stosunku do odległości do granic sąsiedniej działki budowlanej.

Postępowanie legalizacyjne prowadzone na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane wymagało od organu zbadania, czy samowolna budowa obiektu budowlanego nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W pierwszej kolejności należało ustalić, czy samowola budowlana nie narusza ogólnych warunków technicznych dotyczących sytuowania budynków (budowli spełniających funkcje użytkowe budynków) w stosunku do granicy z sąsiednią działką budowlaną tj. zachowanie wymagań określonych w § 12 w/w rozporządzenia, a w dalszej kolejności należało zbadać szczegółowe wymagania dotyczące obiektów pełniących konkretne funkcje użytkowe budynków, czyli w tym stanie faktycznym spełnienie wymagań warunków technicznych dotyczących wyłącznie garaży. Stwierdzenie, że samowolnie wybudowany obiekt budowlany nie narusza przepisów techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem określonych w § 12 powołanych warunków technicznych, uprawniało organ do zbadania zachowania przez ten obiekt warunków technicznych zawartych w Dziale III (mylnie wskazanych przez Sąd jako dział II) "Budynki i pomieszczenia", rozdziale 10 "Garaże dla samochodów osobowych" i Dziale IV "Bezpieczeństwo pożarowe", rozdziale 8 "Bezpieczeństwo przeciwpożarowe dla garaży" w/w rozporządzenia.

Naruszenie przepisów techniczno-budowlanych określonych w § 12 ust.1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w stopniu uniemożliwiającym doprowadzenie samowolnie wybudowanego garażu do stanu zgodnego z prawem, zwalniało organ od konieczności zbadania tego obiektu w aspekcie spełnienia warunków technicznych wskazanych przez Sąd.

Na marginesie powyższych uwag uwidacznia się niekonsekwencja Sądu. Skoro w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prezentowany jest pogląd, że przepisy rozporządzenia stosuje do budynków oraz budowli spełniających funkcje użytkowe budynków, a przedmiotowy garaż jako inny obiekt budowlany, nie jest ani budynkiem ani taką budowlą, to zdaniem Sądu nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie § 12 tego rozporządzania, ale za to znajdują zastosowanie przepisy warunków technicznych tego rozporządzenia dotyczących samych garaży.

Skoro Sąd uznał, że przedmiotowy garaż nie jest ani budynkiem ani budowlą, to żadne przepisy tego rozporządzenia nie powinny mieć zastosowania w sprawie, nie tylko powoływany § 12. Skutkiem błędnego uznania, że przedmiotowy garaż jest innym niż budynek i budowla obiektem budowlanym, prowadzi do wniosku, że wskazane przez Sąd przepisy warunków technicznych dotyczące garaży mają zastosowanie wyłącznie do tych garaży, które są budynkami albo budowlami spełniającymi funkcję użytkową budynku, a nie mają zastosowania do tymczasowych obiektów budowlanych, które nie są trwale związane z gruntem.

Budowa garażu o konstrukcji stalowej o wymiarach 5,00 x 3,00 m bez pozwolenia na budowę na działce nr [...] w Baligrodzie skutkowało wdrożeniem procedury określonej w art. 48 ustawy Prawo budowlane. Ponieważ samowolnie wybudowany garaż jako tymczasowy obiekt budowlany, ze względu na brak trwałego związania z gruntem, jest budowlą spełniającą funkcję użytkową budynku, zastosowanie w postępowaniu legalizacyjnym znalazły przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690, ze zm.) dotyczące usytuowania budynku względem granicy z sąsiednią działką budowlaną. Stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego, że budowa garażu naruszyła przepisy techniczno-budowlane tj. § 12 ust. 1 i 3 w/w rozporządzenia w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem prowadził do wniosku, że legalizacja samowolnej budowy garażu jest oczywiście niedopuszczalna, a orzeczenie o rozbiórce tego obiektu na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego uzasadnione.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna zawierała usprawiedliwione podstawy.

Rozpoznając skargę kasacyjną w granicach wyznaczonych jej zarzutami i wnioskami (art. 183 §1w związku z art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 p.p.s.a), za usprawiedliwione i oparte na uzasadnionych podstawach należało uznać zawarte w niej zarzuty naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit.b p.p.s.a. w związku z art. 145 a §1 k.p.a. mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia art. 3 pkt 1,3 i 5 ustawy – Prawo budowlane wskutek błędnej wykładni i w konsekwencji niezastosowania tych przepisów w celu zakwalifikowania przedmiotowego garażu do budowli, a ponadto naruszenia §12 w związku z §2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.)przez wyrażenie błędnego poglądu, że wymagania dotyczące sytuowania na działce budowlanej odnoszą się wyłącznie do budynków, a nie ponadto do budowli spełniających funkcje użytkowe budynków.

Jak trafnie podniesiono w skardze kasacyjnej, w nin. sprawie organ nie wdrożył procedury legalizacji samowoli budowlanej wobec stwierdzenia, że przedmiotowy garaż został usytuowany na działce w odległości około 1 metra od granicy, co stanowiło nieusuwalne naruszenie §12 ust.1 powołanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, gdy jednocześnie nie zachodziły okoliczności wymienione w §12 ust.3 tego rozporządzenia (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) dotyczące dopuszczalności sytuowania budynku w odległości co najmniej 1,5 m od istniejącej granicy z działką sąsiednią. Dlatego organ nawet nie rozważał stosowania art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, którego niekonstytucyjność w określonej części stwierdził Trybunał Konstytucyjny wyrokiem omówionym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Tymczasem w zaskarżonym wyroku trafnie wskazano, że podstawa wznowienia z art. 145a k.p.a. zachodzi w przypadku stwierdzenia niekonstytucyjności przepisu, na podstawie którego została wydana decyzja.

Sąd I instancji pominął, że zmiana art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane wynikająca z opublikowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego nastąpiła z dniem 29 grudnia 2007r. (Dz.U. Nr 247, poz. 1844 z dnia 29.12.2007 r), gdy tymczasem zaskarżona decyzja wydana została w dniu [...] czerwca 2008r. W nin. sprawie nie wchodziło zatem w rachubę rozważanie wpływu wyroku Trybunału Konstytucyjnego na byt prawny decyzji i nie wchodziło w ogóle w rachubę stosowanie art. 145 §1 pkt 1b p.p.s.a. Organ bowiem w ogóle nie stosował omawianego przepisu. Decyzja wydana została po opublikowaniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Obie te okoliczności wykluczały zaistnienie podstawy wznowienia określonej w art. 145 a k.p.a. W omówionej sytuacji teoretycznie możliwe byłoby rozważenie, czy miało miejsce uchybienie procesowe organu polegające na zaniechaniu wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, bądź zawarcie w wyroku uwzględniającym skargę wskazania nakazującego wyjaśnienie okoliczności istotnych do stosowania art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy- Prawo budowlane, oczywiście w sytuacji gdyby Sąd I instancji trafnie stwierdził naruszenie §12 cyt. rozporządzenia.

Rozważania takie w nin. sprawie są zbędne, gdyż pozostając w granicach skargi kasacyjnej oraz procesowej potrzeby, wystarczające jest stwierdzenie przez sąd odwoławczy, że zaskarżony wyrok wydany został z naruszeniem art. 145 §1 pkt 1b p.p.s.a. w związku z art. 145 a §1 k.p.a. W nin. sprawie nie było bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego zawierały w części argumentację bezzasadną, związaną z nieprawidłowym odczytaniem wywodu prawnego zawartego w zaskarżonym wyroku. W uzasadnieniu tym Sąd I instancji przyjął na wstępie, że przepis §12 cyt. rozporządzenia stosuje się wyłącznie do obiektów budowlanych będących budynkami. Skoro zaś przepis stosuje się tylko do budynków, a przedmiotowy garaż z pewnością nie jest budynkiem, to niezachowanie wymogów ustanowionych w tym przepisie nie mogło wykluczać możliwości zalegalizowania tej samowoli budowlanej. Z tej racji obojętne było dla Sądu I instancji zakwalifikowanie przedmiotowego garażu do innej niż budynek kategorii obiektu budowanego i dlatego kwestii tej nie rozważał. Oczywiście, Sąd ten pominął, że garaż może być budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy- Prawo budowlane, czyli obiektem budowlanym, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty lub dach.

Garaż może również stanowić część budynku. Z kolei tymczasowy obiekt budowlany (art. 3 pkt 5 powołanej ustawy) zawsze będzie obiektem budowlanym w ogóle, czyli albo budynkiem, albo budowlą albo obiektem małej architektury (art. 3 pkt 1 ustawy). W przypadku garażu będącego jednocześnie tymczasowym obiektem budowlanym, czyli nie będącego budynkiem, uzasadnione byłoby zakwalifikowanie tego obiektu do budowli (art. 3 pkt 3 ustawy). Wbrew wywodom kasatora Sąd I instancji nie wyraził więc poglądu prawnego, kwalifikującego przedmiotowy garaż do określonej kategorii obiektu budowlanego oraz wyłączającego stosowanie §12 cyt. rozporządzenia w odniesieniu do tej kategorii. Cała zatem polemika z niewyrażonym w zaskarżonym wyroku poglądem prawnym była zbędna.

Natomiast w ocenie sądu odwoławczego naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego nastąpiło właśnie wskutek wyrażenia błędnego poglądu prawnego, że omówiony przepis §12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych stosuje się wyłącznie do budynków. Istotnie, jak wynika z tytułu tego rozporządzenia oraz brzmienia jego §1, który określa przedmiot unormowań w nim zawartych, a także z brzmienia analizowanego §12, przepisy rozporządzenia dotyczą wyłącznie budynków. Jednak zgodnie z brzmieniem delegacji ustawowej (art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane) minister miał określić warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, nie zaś jedynie budynki. W przepisie § 2 ust. 1 tego rozporządzenia nakazano stosować jego przepisy nie tylko do budynków, ale również do budowli spełniających funkcje użytkowe budynków. Z punktu widzenia wymagań odległościowych nie jest istotne, czy dany garaż jest budynkiem, czy jedynie budowlą.

W skardze kasacyjnej trafnie podkreślono brak konsekwencji w wywodzie prawnym zawartym w zaskarżonym wyroku. Według tego wywodu, niezaliczenie przedmiotowego garażu do budynku, powinno wykluczyć stosowanie w odniesieniu do niego wszystkich przepisów rozporządzenia. Przepisy dotyczące garaży byłyby stosowane wówczas jedynie w odniesieniu do garaży będących budynkami.

W skardze kasacyjnej wskazano niezgodność tego wywodu lub wynikających z niego konsekwencji, z brzmieniem przepisu §2 ust. 1 cyt. rozporządzenia. Wskazane niekonsekwentnie przez Sąd I instancji przepisy rozporządzenia dotyczące garaży mieszczą się przecież w dziale III Budynki i pomieszczenia, czyli powinny dotyczyć garaży będących budynkami. Tymczasem w zaskarżonym wyroku nakazano ich stosowanie dla oceny technicznej garażu nie będącego budynkiem.

W ocenie sądu odwoławczego rozważanie możności stosowania tych przepisów szczególnych byłoby zbędne. Wystarczające było wyrażenie poglądu prawnego o stosowaniu w odniesieniu do usytuowania przedmiotowego garażu przepisu §12 cyt rozporządzenia z uwagi na brzmienie §2 ust. 1 tego rozporządzenia, rozciągającego stosowanie wszystkich przepisów rozporządzenia na budowle spełniające funkcje użytkowe budynków. (por. podobny pogląd prawny wyrażony przez NSA w wyroku z dnia 6 października 2005r. II OSK 71/05 Lex nr 201 327).

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 §1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny będzie miał na uwadze przedstawione powyżej stanowisko prawne, w szczególności co do możności stosowania przepisu §12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r, w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm)