Uzasadnienie
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 1215/06 uchylono decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] września 2006 r. oraz decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu wyroku podniesiono, że Prezydent Miasta Krakowa zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę S. K. celem realizacji inwestycji budowlanej a mianowicie: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z instalacjami wewnętrznymi: wodną, kanalizacyjną, centralnego ogrzewania, elektryczną, oraz garażem podziemnym i wjazdem przy ul. [...] w Krakowie położonego na działkach nr: [...], [...] obr. [...], z zachowaniem warunków, zgodnie z art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane szczegółowo w tej decyzji określonych. Z kolei Wojewoda Małopolski nie uwzględnił argumentów odwołania skarżącego J. S., utrzymując decyzję organu pierwszej instancji w mocy.
Analizując materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych oraz podniesione zarzuty w skardze, Sąd pierwszej instancji przyjął, że zasadny jest zarzut (podniesiony w skardze), iż nie zostało przekonywająco wykazane jak przedstawia się wyliczenie wskaźnika zabudowy działki, na której realizowana jest zabudowa.
W ocenie Sądu Wojewódzkiego analiza materiału dowodowego dowodzi, że wskaźnik zabudowy został przekroczony i nie wynosi 40 % jak to wynika z decyzji o warunkach zabudowy. Wynika to między innymi stąd, a szczególnie z projektu przekroju A-A planowanego budynku, iż projektowana piwnica-garaż tj. miejsca postojowe plus pomieszczenia gospodarcze i schowki nie została usytuowana całkowicie w przyziemiu, ale jej część znajduje się także ponad powierzchnią gruntu, przy czym powierzchnia piwnicy-garażu nie pokrywa się z pozostałymi kondygnacjami, gdyż jest większa, na co wskazuje, poza tym przekrojem, także znajdujące się w przedmiotowym projekcie zestawienie powierzchni poszczególnych kondygnacji. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w tej sytuacji należało powierzchnię piwnicy-garażu uwzględnić do obliczenia przedmiotowego wskaźnika, a nie tylko powierzchnię całkowitą parteru. Sąd w konkluzji przyjmuje, że po dokonaniu takich obliczeń może okazać się, iż wskaźnik zabudowy przekroczy wartość wskazaną w decyzji o warunkach zabudowy.
W pozostałym zakresie Sąd pierwszej instancji uznał zarzuty skargi za nie uzasadnione wskazując, że decyzja prawa nie narusza.
W skardze kasacyjnej sporządzonej przez radcę prawnego inwestor S. K. zarzuca wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej P.p.s.a.):
- 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędne zastosowanie "art. z art. 35 ust. 1 pkt 1" ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane, polegające na uznaniu, że w przedmiotowej sprawie wskaźnik powierzchni zabudowy został błędnie wskazany;
- 2. naruszeniu prawa materialnego przez błędne zastosowanie "art. z art. 35 ust. 4" ustawy Prawo budowlane przez błędne uznanie, że inwestor nie spełnił przesłanek uzasadniających wydanie decyzji pozwolenia na budowę;
- 3. naruszeniu przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – P.p.s.a., poprzez niepełne i zbyt ogólnikowe uzasadnienie wyroku pozbawione wskazania reguł jakimi kierował się Sąd stwierdzając, że w przedmiotowej sprawie organy obu instancji źle obliczyły wskaźnik powierzchni zabudowy;
- 4. naruszeniu przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz w związku z art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez uchylenie decyzji, pomimo braku naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wskazując na powyższe zarzuty wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Pełnomocnik wnoszącego skargę kasacyjną powołując się na Polskie Normy (PN) wywodzi, że do powierzchni zabudowy nie wlicza się: "powierzchni obiektów budowlanych ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu; powierzchni elementów drugorzędnych, jak schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych, daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego; - powierzchni zajmowanej przez wydzielone obiekty pomocnicze (szklarnie, altany, szopy)".
Mając na uwadze treść powyższej normy podnosi, że do powierzchni zabudowy nie wlicza się między innymi powierzchni obiektów budowlanych lub ich części, które nie wystają ponad powierzchnię terenu. W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie do obliczenia powierzchni zabudowy, nie powinno się uwzględniać znajdującej się pod poziomem terenu piwnicy - garażu.
W nadesłanej odpowiedzi na skargę kasacyjną J. S. wnosi o jej oddalenie podnosząc, że zasadnie wskazano na niezachowanie wymogu z decyzji o warunkach zabudowy co do wskaźnika zabudowy. Skarżący J. S. przez swego pełnomocnika wskazuje na zamieszczenie w wyroku WSA wyczerpującego uzasadnienia, które podnosi wszelkie niezbędne elementy wskazujące na wadliwość decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji przedstawiono stan sprawy i wyraźnie wskazano na podstawę, która była powodem uznania, że zaskarżona do sądu decyzja organu administracji zapadła z naruszeniem prawa. Wbrew bowiem zarzutom skargi kasacyjnej Sąd Wojewódzki prawidłowo zastosował art.35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2006 r. Nr 156 poz.1118) w wersji obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę, właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a zgodnie z treścią ust. 3 tego przepisu w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
W ocenie Sądu pierwszej instancji zaskarżona decyzja nie zawiera wyczerpująco zebranego materiału dowodowego, gdyż z projektu budowlanego wynikają, w zakresie wysokości współczynnika zabudowy działki, inne ustalenia niż przyjęte przez organy administracyjne a nadto Sąd podał o jakie okoliczności chodzi.
Sąd nie przyjął – jak to niesłusznie zarzuca się w skardze kasacyjnej – niezgodnie z zebranym materiałem dowodowym ustalenia sprowadzającego się do twierdzenia, że należało uwzględnić piwnice i garaże pod budynkiem. Podniesiono bowiem w wyroku, że: "(...)projektowana piwnica-garaż tj. miejsca postojowe plus pomieszczenia gospodarcze i schowki nie została usytuowana całkowicie w przyziemiu, ale jej część znajduje się także ponad powierzchnią gruntu, przy czym powierzchnia piwnicy-garażu nie pokrywa się z pozostałymi kondygnacjami, lecz jest większa, na co zdaje się wskazywać, poza tym przekrojem, także znajdujące się w przedmiotowym projekcie zestawienie powierzchni poszczególnych kondygnacji". Na ten fragment uzasadnienia zwraca także uwagę pełnomocnik J. S. odpowiadając na skargę kasacyjną, a w samej skardze kasacyjnej także podnosi się, że jedynie część piwnicy – garażu znajduje się prawie całkowicie pod poziomem gruntu.
To właśnie jest powodem, że Sąd pierwszej instancji uznał, iż sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona i dlatego wskazał na naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Uzasadnienie wyroku jest zatem wyczerpujące i spełnia wymogi jakie nakreśla art. 141 § 4 P.p.s.a. Wprawdzie, w wyroku używa się wyrażeń typu "zdaje się wskazywać", co nie jest stanowcze, jednakże cały wyrok nie pozwala mieć wątpliwości, że Sąd Wojewódzki jasno i przekonywająco przedstawił na czym polega naruszenie prawa w zaskarżonej decyzji.
Zarzuty w zakresie niezgodnego z warunkami zabudowy wskaźnika sprecyzowano w skardze do WSA. Odpowiadając na skargę Wojewoda Małopolski bez żadnego ustosunkowania się do podniesionych zarzutów jedynie podniósł, że wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosi 40 % przy ustalonym do 40 %. Zasadnie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że ta okoliczność powinna zostać wyjaśniona w sposób, który nie budzi wątpliwości.
Z tych zatem względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.