Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 marca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 3179/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A.S.na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 12 października 2016 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.
W uzasadnieniu ww. postanowienia Sąd I instancji wskazał, że wobec uiszczenia przez skarżącego wpisu sądowego w wysokości 100 zł, a więc w wysokość mniejszej aniżeli wynikająca z § 2 ust. 3 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 9 grudnia 2016 r. wezwał skarżącego do uiszczenia brakującej wysokości wpisu sądowego (200 zł), w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Korespondencja zawierająca powyższe wezwanie została zwrócona do Sądu wobec niepodjęcia jej w terminie. Z adnotacji dokonanych przez doręczyciela na przesyłce wynikało, że z uwagi na nieobecność adresata w dniu 29 grudnia 2016 r. pod wskazanym w skardze adresem ([...]) przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej, a zawiadomienie o tym pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej.
Przesyłka została powtórnie awizowana w dniu 10 stycznia 2017 r. Sąd I instancji mając na uwadze, że wezwanie do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 12 stycznia 2017 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej p.p.s.a., przyjął, że termin do uzupełnienia brakującego wpisu upłynął bezskutecznie w 19 stycznia 2017 r., co nakazywało odrzucić nieopłaconą w całości skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Zażalenie na ww. postanowienie wniósł A.S., zarzucając Sądowi I instancji, że zawiadomienie i powtórna awizacja o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej musiały nie być umieszczone we właściwej oddawczej skrzynce pocztowej lub musiały być nieczytelnie wypełnione, gdyż skarżący nie wszedł w ich posiadanie, przez co nie miał możliwości zapoznania się z zawiadomieniem i awizacją. Skarżący zaznaczył, że przesyłka sądowa powinna zostać wysłana pod aktualny adres wraz z imieniem i nazwiskiem odbiorcy (por. uchwała SN z dnia 16 lutego 2017 r. sygn. III CZP 105/16). Wyjaśnił ponadto, że w piśmie z dnia 16 stycznia 2017 r. skierowanym do organu, a zatytułowanym "uzupełnienie skargi", zawiadomił o zmianie adresu do korespondencji ([...]), realizując obowiązek przewidziany w art. 70 § 1 i 2 p.p.s.a.
W piśmie z dnia 22 czerwca 2017 r., uzupełniając wniesione zażalenie, A.S.wskazał, że pierwszym pismem skierowanym do niego było wezwanie do uiszczenia opłaty. Pismo to powinno zatem zostać doręczone do rąk adresata (por. postanowienie NSA z dnia 5 czerwca 2007 r. sygn. II FSK 647/06). Skarżący nie został w sprawie jednocześnie pouczony o obowiązku wynikającym z treści art. 70 § 1 i 2 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie posiada usprawiedliwionej podstawy.
Stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Powyższy przepis został przez Sąd I instancji prawidłowo zastosowany w rozpoznawanej sprawie, uwzględniając, że niespornym pozostaje, iż skarżący nie uiścił brakującej kwoty wpisu sądowego.
Naczelny Sąd Administracyjny równocześnie nie uznaje, by doręczenie skarżącemu na adres podany w skardze wezwania obarczone było wadliwością, skutkującą przyjęciem, że czynność ta pozostawała bezskuteczna. Mieć na uwadze bowiem w sprawie trzeba, że - po pierwsze - adres ([...]) był adresem podanym w skardze, co obligowało Sąd I instancji do jego uwzględnienia przy kierowaniu pism procesowych do skarżącego. Po drugie, niezależnie od tego, czy wskazywany adres traktować jako adres zamieszkania czy adres do doręczeń, to nie budzi wątpliwości, że skierowaną na ten sam adres przesyłkę sądową zawierająca odpis postanowienia o odrzuceniu skargi skarżący w dniu 27 marca 2017 r. osobiście odebrał (k. 39). Musi to prowadzić do wniosku, że twierdzenie zamieszczone w treści zażalenia wskazujące na to, iż adres ([...]) przestał być adresem aktualnym w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi już w dacie kierowania do skarżącego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego (dwa miesiące wcześniej) pozostaje nieuprawnione.
Po trzecie wreszcie, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że nie podziela poglądu skarżącego, że pierwsze pismo skierowane do skarżącego, jakim w niniejszej sprawie było pismo wzywające go do uiszczenia należnej opłaty sądowej, nie mogło zostać doręczone w trybie art. 73 p.p.s.a. Wbrew odmiennemu stanowisku, pierwsze doręczenie w sprawie nie musi być dokonane do rąk adresata. Skoro przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nakładają na stronę obowiązek oznaczenia w pierwszym piśmie miejsca zamieszkania, a w jego braku – adresu do doręczeń (art. 46 § 2), to doręczenie pisma na wskazany adres, nawet w sposób zastępczy, wywołuje skutki procesowe doręczenia (por. postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2016 r. sygn. I OZ 1153/16). W aktualnym orzecznictwie przeważa jednocześnie stanowisko, zgodnie z którym pouczenie strony o treści art. 70 § 1-2 p.p.s.a. może zostać dokonane także w piśmie, które zostało jej doręczone w trybie zastępczym (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2017 r. sygn. II OSK 1452/15; postanowienie NSA z dnia 5 listopada 2015 r. sygn. I OZ 1376/15; postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. II FZ 855/11; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2009 r. sygn. II FSK 1910/07; postanowienie NSA z dnia 15 lipca 2008 r. sygn. II FSK 592/07).
W tych warunkach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.