Uzasadnienie
Pismem z dnia 27 października 2014 r. H. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bytomiu z dnia [...] r. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie realizacji robót budowlanych i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 1517/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wykazała istnienia okoliczności, które potwierdzałby zasadność jej żądania. Ogólny wywód strony Sąd uznał za niewystarczający, podkreślając, że jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła H. J. W zażaleniu skarżąca podniosła, że wprawdzie okoliczności sprawy nie wskazują na istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody materialnej, jednakże wobec tego, że przedmiotowe postępowanie wiąże się dla niej z uciążliwościami oraz rujnuje jej zdrowie, nie może ona wykluczyć trudnych do odwrócenia skutków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy zauważyć, że z konstrukcji przepisu, dopuszczającego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd wynika, że to na wnioskującym spoczywa ciężar wykazania, iż w przypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wystąpić może niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne, co potwierdza liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. w sprawach o sygn. akt II OZ 550/07, II OZ 802/06, II OZ 788/06, II OZ 166/06, II OZ 113/06, II FZ585/06, II FZ 598/06, II FZ 666/06, FZ 250/04). Co do zasady nie wystarczy zatem powołanie się na treść przepisu. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady wykonalności ostatecznej decyzji administracyjnej, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., tak więc przepisu § 3 tego artykułu nie należy interpretować w drodze wykładni rozszerzającej.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Oświadczenia strony powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej.
Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest złożenie wniosku, który musi zawierać uzasadnione podstawy i wskazywać na konieczność wstrzymania aktu lub czynności z uwagi na możliwość nastąpienia negatywnych skutków wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W przedmiotowym wniosku skarżąca nie wykazała, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji powstanie niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków w znaczeniu, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie można bowiem uznać za wystarczające wyjaśnienia strony, że zaskarżona decyzja nakłada na skarżącą dodatkowe obowiązki takie jak dalsze, kolejne korespondencje, wizje lokalne, analizy i ekspertyzy, które wiązać się będą z obciążeniami finansowymi.
Również zawarte w zażaleniu ogólnikowe twierdzenia strony, o tym, że "od dwóch lat coś się dzieje, są pisma, wizje lokalne, oświadczenia, wydawane decyzje, odwołania", a sytuacja staje się dla strony "psychicznie nie do zniesienia" nie mogą prowadzić do uznania zasadności zażalenia, w istocie niemożliwe pozostaje bowiem stwierdzenie, że rzeczywiście spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.