Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 26 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 1110/19 odrzucił skargę kasacyjną M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 12 sierpnia 2020 r. w sprawie ze skargi M. M. i K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy.
Sąd wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 listopada 2020 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez nadesłanie 18 egzemplarzy odpisu skargi kasacyjnej poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Powyższe wezwanie doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 9 grudnia 2020 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 131 akt sądowych). Termin na uzupełnienie braków formalnych skargi kasacyjnej upłynął zatem w dniu 16 grudnia 2020 r. Mimo upływu terminu, pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił braków formalnych skargi kasacyjnej.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.") odrzucił skargę kasacyjną.
Na powyższe postanowienie M. M. złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie. Skarżący podniósł, że pismo zawierające uzupełnienie braków formalnych zostało omyłkowo wysłane zwykłą przesyłką nierejestrowaną i obecnie skarżący nie jest w posiadaniu potwierdzenia jej nadania. Wskazał, że w zakreślonym terminie pełnomocnik wykonał zobowiązanie Sądu i uzupełnił braki skargi. Zwrócił uwagę, że nie istnieją przepisy nakazujące wysyłanie przesyłek w toczącym się postępowaniu sądowym poprzez przesyłki rejestrowane.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że w wypadku gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepisem szczególnym w stosunku do art. 49 § 1 p.p.s.a. jest art. 178 p.p.s.a., który w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej nakazuje sądowi jej odrzucenie.
W niniejszej sprawie pismem z dnia 23 listopada 2020 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 listopada 2020 r. wezwano pełnomocnika skarżącego kasacyjnie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez nadesłanie 18 egzemplarzy odpisu skargi kasacyjnej poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Powyższe wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 9 grudnia 2020 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 131 akt sądowych). Termin na uzupełnienie braków formalnych skargi kasacyjnej upłynął zatem w dniu 16 grudnia 2020 r. Skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi kasacyjnej.
Stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego został należycie pouczony o sposobie i terminie uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, jak również o skutkach niezastosowania się do wezwania. Wobec niewykonania wezwania Sądu i nienadesłania wymaganych odpisów skargi kasacyjnej, zasadnie Sąd I instancji odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 178 p.p.s.a.
Odnosząc się do stanowiska skarżącego, że brak jest przepisów nakazujących wysyłanie przesyłek w toczącym się postępowaniu sądowym poprzez przesyłki rejestrowane, wskazać należy, że przesyłka rejestrowana cechuje się pewnością co do daty nadania i pewnością dowodzenia tego faktu dokumentem urzędowym, natomiast przesyłka nierejestrowana nie wymaga przeprowadzania procedury nadania przesyłki, a więc nadawca przesyłki pozbawia się urzędowego dowodu w postaci potwierdzenia nadania, stwierdzającego w sposób pewny datę nadania pisma. Należy podkreślić, że ocena, czy czynność została dokonana w terminie ustawowym, nie może opierać się wyłącznie na twierdzeniach strony. Datę nadania pisma w placówce pocztowej potwierdzają przede wszystkim dwa dowody: stempel pocztowy na kopercie przesyłki (w przypadku przesyłek nierejestrowanych) albo dowód nadania (w przypadku przesyłek rejestrowanych). Nadanie pisma przesyłką zwykłą jest równie skuteczne, jak nadanie go przesyłką poleconą (rejestrowaną), jednakże tylko nadanie przesyłką rejestrowaną daje nadawcy gwarancję, że data oddania pisma w placówce pocztowej będzie datą nadania.
Nadanie pisma jako przesyłki zwykłej obarczone jest zatem pewnym ryzykiem, związanym z pozbawieniem się przez jego nadawcę urzędowego dowodu w postaci potwierdzenia nadania (zob. postanowienia NSA: z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1123/09; z dnia 9 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 281/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący wskazał, że wysłał pismo przesyłką nierejestrowaną, więc nie posiada potwierdzenia nadania przesyłki. Tym samym pozbawił się możliwości dowodzenia daty nadania w sposób pewny. Skoro zaś nie jest w stanie przedstawić dowodu uzupełnienia braków formalnych w terminie, nie może domagać się uznania tej czynności za dokonaną terminowo.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny sprostował ponadto z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zawartą w sentencji zaskarżonego postanowienia, polegającą na błędnym wpisaniu K. M. jako wnoszącego skargę kasacyjną. W świetle art. 156 § 1 p.p.s.a., Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jeżeli sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd ten może z urzędu sprostować wyrok pierwszej instancji (§ 3). Stosownie zaś do art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach. Wymienione w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Sprostowanie niedokładności może obejmować właściwe oznaczenie stron czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy (zob. postanowienia NSA: z dnia 12 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 1321/05; z dnia 10 czerwca 2011 r., sygn. akt II OZ 472/11; z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1007/10, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Oczywistość omyłki wyraża się w tym, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Oczywistość omyłki w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości. Jak wynika z akt sprawy, skargę kasacyjną wniósł jeden ze skarżących – M. M., wskazanie zatem w sentencji zaskarżonego postanowienia również drugiego skarżącego – K. M. jako wnoszącego skargę kasacyjną stanowi oczywistą omyłkę pisarską. Dodatkowo wskazać należy, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji prawidłowo wskazuje jako skarżącego kasacyjnie M. M. Z tego względu, na podstawie art. 156 § 1 i 3 w zw. z art. 166 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 2 sentencji.