Uzasadnienie
Formularz UK 2
Sygnatura akt
II AKa 294/22
Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:
1 1.
CZĘŚĆ WSTĘPNA
- 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji
Wyrok Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 31 stycznia 2022 roku sygn.. akt II K 49/21
- 1.2. Podmiot wnoszący apelację
☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ oskarżyciel posiłkowy
☐ oskarżyciel prywatny
☒ obrońca
☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ inny
- 1.3. Granice zaskarżenia
- 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐ co do winy
☐ co do kary
☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
- 1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒ art. 438 pkt 3 k.p.k.
- – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐ art. 439 k.p.k.
☐ brak zarzutów
- 1.4. Wnioski
☐ uchylenie
☒ zmiana 2.
Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy
- 2.1. Ustalenie faktów
- 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty 2.1.1.1.
- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty 2.1.2.1.
- 2.2. Ocena dowodów
- 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 2.1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3.
STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków
Lp.
Zarzut 3.1.
Zarzuty obrońcy oskarżonego:
- - obraza przepisów postępowania tj art.7 k.p.k., art.424 k.p.k.;
- - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia;
- - rażąca niewspółmierność kary
☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
- - argumenty podniesione w apelacji obrońcy oskarżonego okazały się w większości niezasadne. Na wstępie, zaznaczyć należy, iż środek zaskarżenia miał polemiczny charakter w kwestii dokonanej przez sąd I instancji oceny materiału dowodowego, zwłaszcza, że sprawa przeciwko oskarżonemu H. S. opierała się w głównej mierze na analizie zeznań świadków i wyjaśnień oskarżonego zaś załączone w jej toku dokumenty miały uwiarygodnić, bądź też zdyskredytować część z nich. Konsekwentnie, zatem, apelacja wskazując na naruszenia przepisu art. 7 k.p.k. w istocie kwestionowała ocenę tzw. dowodów osobowych, a tym samym zasadność poczynionych przez sąd ustaleń faktycznych. Te ostatnie zostały natomiast zakwestionowane przez skarżącego w odrębnym punkcie 2 apelacji
- - słusznie sąd uczynił odmawiając dania wiary wyjaśnieniom oskarżonego w przeważającej części, w których nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, uznając je za przyjętą linię obrony, która nie znajdowała oparcia w prawidłowo zebranym i ocenionym przez Sąd Okręgowy materiale dowodowym.. I tak:
- a. twierdzenia oskarżonego, w których zaprzeczył, aby groził pokrzywdzonej nożem zmuszając ją do zejścia z piętra domu po schodach oraz aby w sytuacji gdy zamierzała opuścić posesję samochodem groził, że poprzebija opony w pojeździe zmuszając ją do pozostania na terenie nieruchomości, pozostają w całkowitej sprzeczności z zeznaniami pokrzywdzonej. Tej ostatniej nie sposób odmówić konsekwencji w składanych na każdym etapie postępowania zeznaniach. P. W. zarówno w czasie śledztwa jak i postępowania przed sądem złożyła obszerne i szczegółowe zeznania. Słusznie zostały one uznane przez sąd I instancji za przekonujące i konsekwentne, a sąd odwoławczy tę ocenę podziela. Jej twierdzenia o posiadanym przez oskarżonego nożu w dniu zdarzenia, a następnie o odebraniu go od niej gdy usiłowała wyjechać z posesji zostały uwiarygodnione rezultatem przeszukania samochodu oskarżonego. Tam właśnie w czasie przeszukania ujawniono przedmiotowy nóż;
- b. prawidło również sąd meriti odmówił dania wiary tej części wyjaśnień oskarżonego, w których zaprzeczył aby przed posesją T. P. nie groził pokrzywdzonej pozbawieniem życia i aby nie rzucił w jej kierunku kamieniem. Zeznając na temat tego zdarzenia pokrzywdzona podobnie jak poprzednio, konsekwentnie, na każdym etapie postępowania opisała jego przebieg. Z jej zeznań w sposób oczywisty jawi się jego przebieg począwszy od momentu kiedy wyszła z psem na dwór, a skończywszy na powrocie do budynku z rozbitą i krwawiącą głową. W świetle jej zeznań bezspornym jest, że to oskarżony wypowiadał groźby pozbawienia życia pod jej adresem i to on rzucił w nią kamieniem. Pokrzywdzona nie miała najmniejszych wątpliwości co do rozpoznania głosu oskarżonego i zrozumienia słów, jakie wypowiadał w języku niderlandzkim. Zeznania P. W. dotyczące tego etapu zajścia zbieżne są zarówno z protokołem oględzin miejsca zdarzenia, z którego wynika umiejscowienie szklanki, która wypadła jej z ręki na skutek uderzenia jej kamieniem, kamienia, którym została uderzona czy kępki wyrwanych jej włosów. Zeznania te znajdują również poparcie w zeznaniach T. P., który nie tylko czynnie uczestniczył w zdarzeniu od momentu kiedy zakrwawiona pokrzywdzona wbiegła do domu ale był również pierwszą osobą, której pokrzywdzona bezpośrednio po uderzeniu wskazała sprawcę. Powyższe w kontekście wyjaśnień oskarżonego, który nie zaprzeczał, że przyjechał w pobliżu posesji T. P., znalezionych w jego telefonie zdjęć tej ostatniej, rękawiczek zabezpieczonych w jego aucie, na których ujawniono ślady po kontakcie z przedmiotem o barwie zgodnej z nawarstwieniami na zabezpieczonym kamieniu, zeznania pokrzywdzonej czynią wiarygodnymi. I w końcu o ich prawdziwości świadczą również wiadomości głosowe prowadzone przez komunikator Messenger. Podzielając ocenę powyższych dowodów, jaką sąd meriti wyłożył na kartach uzasadnienia w sekcji 1, sąd odwoławczy nie widzi powodów do szczegółowego ich omówienia, odsyłając obrońcę i prokuratora do pisemnych motywów zaskarżonego wyrok;
- c. słusznie również sąd I instancji odmówił oskarżonemu H. S. dania wiary, co do wyjaśnień, w których zaprzeczał, aby po zajściu nakłaniał pokrzywdzoną do złożenia fałszywych zeznań. Te jego twierdzenia w kontekście zeznań pokrzywdzonej uznanych za prawdziwe jawią się jako całkowicie niewiarygodne. W sposób oczywisty i bezsporny utwierdza sądy obu instancji treść zarówno pisemnych jak i głosowych wiadomości kierowanych do pokrzywdzonej. Powyższa kwestia zwłaszcza jeśli chodzi o prawidłowość tłumaczeń wiadomości głosowych została z należyta starannością wyjaśniona przez sąd I instancji i poprawność końcowych wniosków oraz ustaleń sądu nie budzi wątpliwości;
- - mając na uwadze powyższe ustalenia nie sposób zgodzić się z zarzutem skarżącego, że sąd I instancji dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych uznając sprawstwo oskarżonego wobec wszystkich zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów;
- - nie ma również racji skarżąca formułując pod adresem sądu zarzut obrazy przepisów postępowania art.7 k.p.k. i art.424 k.p.k. Jeżeli chodzi o obrazę art.7 k.p.k. to zwrócić należy uwagę, że wedle ugruntowanego w orzecznictwie poglądu przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art.7 k.p.k. zawsze wtedy, gdy stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego i znalazło to odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku. Nadto, wprost za Sądem Najwyższym trzeba przypomnieć, iż kontrola instancyjna oceny dowodów z natury swej nie obejmuje sfery przekonania sędziowskiego, jaka wiąże się z bezpośredniością przesłuchania, sprowadza się natomiast do sprawdzenia, czy ocena ta nie wykazuje błędów natury faktycznej (niezgodności z treścią dowodu, pominięcia pewnych dowodów) lub logicznej (błędności rozumowania i wnioskowania) albo czy nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy. Tak więc dokonanie przez sąd odwoławczy nowej, odmiennej oceny dowodów jest uzasadnione tylko wówczas, gdy w wyniku kontroli odwoławczej stwierdzona zostanie dowolność oceny poczynionej przez sąd I instancji (pomijając kwestię nowych dowodów). Jeżeli natomiast ocena dokonana przez sąd I instancji pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k., nie ma podstaw do zmieniania jej w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok SN z dnia 11 lutego 2004 roku, IV KK 323/03, Lex 84466). Odnosząc się wprost do materiału dowodowego zebranego w sprawie oskarżonego a przede wszystkim do pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia, sąd odwoławczy dostrzega, że sąd meriti w uzasadniając swoje orzeczenie wskazał, iż ustalając stan faktyczny miał na uwadze nie tylko okoliczności obciążające oskarżonego, ale także dowody mające potwierdzać jego wersję, których wydźwięk poddał analizie. Sąd I instancji, co wynika bezpośrednio z pisemnych motywów wyroku odniósł się do wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków A. S., M. C., Ł. K. i prawidłowo je ocenił. Tym samym nie sposób zarzucać sądowi naruszenia art.7 k.p.k., skoro ferując wyrok miał on na uwadze wszystkie okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Sąd nie dopuścił się także obrazy art.424 k.p.k. Przeprowadzony w uzasadnieniu wywód jest spójny i logiczny, zaś ustalenia faktyczne poprzedzone są oceną dowodów. Dodatkowo, precyzyjnie wskazano przesłanki, na których oparto kwalifikację prawną czynów przypisanych oskarżonemu H. S. oraz okoliczność, które legły u podłoża wymiaru kary, tak, iż w rezultacie możliwa stała się pełna kontrola instancyjna wyroku Sądu pierwszej instancji zarówno w sferze formalnej, jak i motywacyjnej;
- - jedynie częściowo podzielił sąd odwoławczy zarzutu skarżącego, co do orzeczenia w stosunku do oskarżonego kary rażąco surowej ale jedynie w odniesieniu do orzeczonej kary łącznej. Sąd Okręgowy należycie ocenił znaczenie i ciężar gatunkowy ustalonych okoliczności w odniesieniu do przypisanych oskarżonemu poszczególnych przestępstw, a orzeczone wobec oskarżonego kary jednostkowe uwzględniły je w stopniu należytym i żadną miarą nie mogą być uznane za rażąco surowe i ukształtowane „ponad winę sprawcy”. Należy podzielić zapatrywania i przytoczoną argumentację Sądu Okręgowego na okoliczność ukształtowania ich w znajdującej odzwierciedlenie w wyroku wysokości. Rozstrzygnięcie w tym zakresie jest niewątpliwie słuszne i sprawiedliwe. Przy ustalaniu rozmiaru społecznej szkodliwości przestępczych zachowań oskarżonego sąd uwzględnił bowiem wszystkie okoliczności z art. 115 § 2 k.k. i nadał im właściwą rangę. Uwzględnił zatem rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynów, motywację oskarżonego i postać zamiaru, z jakim działał. A zatem uwagi sądu nie uszła żadna z okoliczności wyznaczających rozmiar społecznej szkodliwości czynów oskarżonego. Kształtując kary pozbawienia wolności za poszczególne czyny oskarżonego sąd miał również w polu widzenia warunki i właściwości osobiste oskarżonego. Słusznie podkreślił sąd I instancji kształtując kary za poszczególne przestępstwa, że miał w polu widzenia zarówno okoliczności łagodzące jak i obciążające, a łączna ocena wszystkich elementów poddanych wartościowaniu spowodowała ukształtowanie kar jednostkowych w wysokości zaaprobowanej przez sąd odwoławczy. Nie podzielił natomiast sąd odwoławczy stanowiska sądu meriti w zakresie wysokości orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej. Sąd I instancji uznał, że surowość kary łącznej powinna wzrastać wraz z liczbą popełnionych przez oskarżonego przestępstw i musi być orzeczona w stopniu niezbędnym dla osiągnięcia celów indywidualnego oddziaływania, a jednocześnie nie może „utwierdzać oskarżonego w przekonaniu, że popełnienie wielu przestępstw nie pociągnie dla niego żadnych negatywnych konsekwencji bowiem dzięki tej zasadzie wymierzona za nie kara, nie będzie wyższa od najwyższej z kar wymierzonych”. Zdaniem sądu odwoławczego trudno odmówić słuszności takiemu stanowisku, niemniej nie może ono stanowić generalnej zasady mającej zastosowanie przy kształtowaniu kar łącznych w każdym przypadku. Takie postawienie sprawy byłoby nadmiernym uproszczeniem bowiem należy mieć na uwadze indywidualny charakter każdego zdarzenia podlegającego ocenie Sądu oraz towarzyszące mu okoliczności. Sąd odwoławczy zdecydował o zastosowaniu wobec oskarżonego zasady całkowitej absorbcji, którą można zastosować, gdy wszystkie czyny wykazują bardzo bliską więź podmiotową i przedmiotową albo gdy orzeczone za niektóre z czynów kary są tak minimalne, że w żadnym stopniu nie mogłyby rzutować na karę łączną, albo też istnieją jakieś inne szczególne okoliczności dotyczące osoby skazanego. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z przestępstwami popełnionymi w bardzo bliskim związku czasowym przy tożsamości osoby pokrzywdzonej w stosunku do dwóch z nich. Dwa przestępstwa zostały popełnione w odstępie około 2 godzin, a trzecie kilkanaście godzin po popełnieniu wcześniejszych. Jednocześnie nie można pominąć faktu, że ich genezą było jedno emocjonalne zdarzenie u podłoża, którego leżała zazdrość oskarżonego o pokrzywdzoną, niemożność pogodzenia się z jej decyzją o zerwaniu związku i zakończeniu wspólnego życia, co można potraktować jako szczególną okoliczność. Nie stanowi to oczywiście usprawiedliwienia dla postawy oskarżonego ale wskazuje na bliską wieź emocjonalną łączącą wszystkie zdarzenia. To w powiązaniu z postawą pokrzywdzonej nie wykazującej negatywnego nastawienia do oskarżonego i mającą pełną świadomość wyrażonej przez oskarżonego skruchy i żalu, zdaniem sądu odwoławczego orzeczoną wobec niego karę łączną w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy czyni słuszną, celową i sprawiedliwą. Kara ta według sądu odwoławczego jest orzeczona w stopniu niezbędnym dla osiągnięcia celów indywidualnego oddziaływania.
Wniosek
Zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego względnie o wymierzenie oskarżonemu kary w łagodniejszym wymiarze
☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
Wniosek jedynie częściowo zasadny z powodów wskazanych w sekcji 3.1 4.
OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1.
Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5.
ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO
- 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1.
Przedmiot utrzymania w mocy
Zwięźle o powodach utrzymania w mocy
- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1.
Przedmiot i zakres zmiany
Sąd zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
- - w punkcie 4 obniżył orzeczoną wobec oskarżonego karę łączną do 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 24 października 2020 r. godzina 15:20 do dnia 27 października 2022 r.;
- - uchylił rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 6 wyroku;
- - w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy;
Zwięźle o powodach zmiany
Powody zmiany wyroku w sekcji 3.1
- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji
- 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1.
☐ art. 439 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.1.
Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości
☐ art. 437 § 2 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.1.
Konieczność umorzenia postępowania
☐ art. 437 § 2 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.1.
☐ art. 454 § 1 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia
- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania
- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności 6.
Koszty Procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
Pkt. 3 zwolniono oskarżonego od ponoszenia wydatków postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa oraz od opłaty za dwie instancje.
7. PODPIS
SSA Małgorzata Niementowska SSA Robert KirejewSSA Mirosław Ziaja
- 1.3. Granice zaskarżenia
Kolejny numer załącznika 1
Podmiot wnoszący apelację
Obrońca oskarzonego
Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja 1,2,3,4,5,6
- 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐ co do winy
☐ co do kary
☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
- 1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐ art. 439 k.p.k.
☐ brak zarzutów
- 1.4. Wnioski
☐ uchylenie
☒ zmiana
- 1.3. Granice zaskarżenia
Kolejny numer załącznika 2
Podmiot wnoszący apelację
Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja
- 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☐ na korzyść
☐ na niekorzyść
☐ w całości
☐ w części
☐ co do winy
☐ co do kary
☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
- 1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐ art. 439 k.p.k.
☐ brak zarzutów
- 1.4. Wnioski
☐ uchylenie
☐ zmiana