Uzasadnienie
Formularz UK 2
Sygnatura akt
II AKa 534/21
Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:
1 1.
CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1.
Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji
Sąd Okręgowy w Katowicach, wyrok z dnia 1 października 2021 roku, wydany w sprawie V K 58/21 1.2.
Podmiot wnoszący apelację
☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ oskarżyciel posiłkowy
☐ oskarżyciel prywatny
☒ obrońca
☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ inny 1.3.
Granice zaskarżenia 1.1.1.
Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☐ w całości
☒ w części
☐ co do winy
☒ co do kary
☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.2.
Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☐ art. 438 pkt 3 k.p.k.
- – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐ art. 439 k.p.k.
☐ brak zarzutów 1.4.
Wnioski
☐ uchylenie
☒ zmiana 2.
Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.5.
Ustalenie faktów 1.1.3.
Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty 2.1.1.1.
- 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty 2.1.2.1.
- 1.6. Ocena dowodów 1.1.5.
Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 2.1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.6.
Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3.
STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków
Lp.
Zarzut 3.1.
Rażąca niewspółmierność orzeczonych wobec skazanego T. W. kar łącznych pozbawienia wolności oraz grzywny, jak również obraza prawa materialnego - art. 86 § 2 k.k. i art. 33 § 3 k.k., w aspekcie ustalania stawki dziennej kary grzywny.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
Apelacja obrońcy skazanego jest w oczywistym wręcz stopniu bezzasadna.
Szczegółowe rozważania związane z wymową środka zaskarżenia należy rozpocząć od stwierdzenia, że w ocenie instancji odwoławczej bezpodstawny jest główny zarzut apelacji obrońcy, opierający się na stwierdzeniu, iż orzeczona względem skazanego kara łączna w wysokości 4 lat pozbawienia wolności jest rażąco surowa. W pełni bowiem aprobując wyrok łączny wydany przez Sąd I instancji Sąd Apelacyjny podkreśla, iż orzeczenie to zarówno z materialnoprawnego punktu widzenia, jak właśnie z punktu widzenia samego wymiaru kary łącznej, jest trafne a nie surowe. Innymi słowy rzecz ujmując, orzeczenie w przedmiocie wyroku łącznego oparto na prawidłowym zastosowaniu dyrektywy wymiaru kary łącznej, wyrażonej w art. 86 § 1 k.k., kształtując wymiar kary łącznej orzekanej w ramach postępowania o wydanie wyroku łącznego w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy oraz uwzględniając wszelkie ustawowe przesłanki wymiaru kary.
Przypomnieć w tym miejscu należy, iż najwyższa z kar jednostkowych orzeczonych wobec skazanego T. W. to kara 2 lat pozbawienia wolności, zaś suma kar orzeczonych za wszystkie przestępstwa pozostające w zbiegu realnym to 4 lata i 9 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy był więc władny wymierzyć karę łączną pozbawienia wolności w granicach od lat 2 do 4 lat i 9 miesięcy.
Po przedstawieniu powyższych uwag, przechodząc do zasadniczego aspektu sprawy, czyli orzeczenia względem T. W. właśnie kary łącznej w wymiarze 4 lat pozbawienia wolności, wypada zwrócić uwagę na kwestię faktycznej dolegliwości orzeczonej kary łącznej, mając w polu widzenia konieczność respektowania zasady, iż z punktu widzenia instancji odwoławczej orzeczona w kwestionowanym wyroku kara nie może być rażąco surowa. Pamiętać przy tym trzeba, że wedle powszechnie akceptowanego w orzecznictwie stanowiska racjonalizacja kary orzekanej jako kara łączna w wyroku łącznym nie musi być rozumiana wyłącznie jako łagodzenie i mieć charakter jednokierunkowy. W niektórych bowiem wypadkach uwzględnienie okoliczności, które nie mogły być wcześniej przedmiotem oceny sądu (liczba popełnionych przestępstw, ich rodzaj i łączące je relacje przedmiotowo-podmiotowe), prowadzić może – w wyniku stosowania dyrektyw prewencji szczególnej i ogólnej – do potrzeby orzeczenia w wyroku łącznym kary łącznej nawet surowszej od tej, jaka wynikałaby z sumy wymierzonych uprzednio kar łącznych, wyliczonej z pominięciem kar jednostkowo objętych karą (karami) łączną.
Prezentując taki właśnie sposób rozumowania Sąd Apelacyjny stwierdza, iż w sprawie T. W. kara łączna w wymiarze 4 lat pozbawienia wolności nie jest rażąco surowa. Zgodzić bowiem należy się z oceną Sądu Okręgowego i stwierdzić, iż orzeczona kara łączna nie jest karą ani rażąco łagodną, ani rażąco surową i uwzględnia zarówno zachowanie skazanego po wydaniu wobec niego wyroków skazujących, w tym w czasie odbywania kar, jak i wszystkie okoliczności podmiotowo – przedmiotowe popełnionych przez niego czynów zabronionych, w tym ich ilość i rozmiar wyrządzonych szkód.
Podkreślić należy, iż wbrew tezom apelacji przestępstwa popełnione przez skazanego nie miały wyłącznie charakteru karno-skarbowego, ale także cechy bardzo wysoce społecznie szkodliwych przestępstw powszechnych, takich jak udział w zorganizowanej grupie przestępczej, pranie brudnych pieniędzy, czy też fałszowanie dla korzyści majątkowej dokumentów. Co więcej, nawet podzielenie tez obrońcy nie wskazywałoby na brak konieczności stanowczego ocenienia, z perspektywy wymiaru kar, przestępczych zachowań skazanego, bowiem przestępstwa karno-skarbowe także należy zaliczyć do grupy czynów o bardzo wysokiej społecznej szkodliwości, skoro godzą one w interesy wszystkich obywateli RP. Kontynuując, Sąd Okręgowy dostrzegł, czemu dał wyraz w uzasadnienie, iż od dłuższego czasu skazany przestępstw już nie popełniał, przy czym zdaniem instancji odwoławczej fakt ten, podobnie jak i nie stanowiące wyjątku, lecz zasadę, poprawne funkcjonowanie w warunkach izolacji więziennej, nie przemawiał za koniecznością jeszcze łagodniejszego potraktowania skazanego, z perspektywy wymiaru kary łącznej, a to wobec istnienia szeregu okoliczności świadczących na niekorzyść skazanego, za jakie uznać należy wielość popełnionych przestępstw, czy stopień demoralizacji skazanego, dla którego wejście w konflikt z prawem nie miało jednorazowego, przypadkowego charakteru.
Milczeniem pomija skarżąca bowiem okoliczności, że skazany prowadził przestępczą działalność od stycznia 2011 roku a zaprzestał jej prowadzenia w 2014 roku. Pełnią funkcję prezesa spółki prawa handlowego wystawiał fałszywe faktury, dzięki którym inne osoby unikały opodatkowania. Jego działalność tylko w jednej ze spraw dotyczyła wystawienia dokumentów w postaci faktur opiewających na łączną kwotę blisko 6 milionów złotych. W tej sytuacji orzeczona łącznie sankcja karna sięgająca 4 lat pozbawienia wolności w żadnej mierze nie razi swą surowością.
Wreszcie, eksponowana w apelacji współpraca z organami ścigania, do której skarżąca także nawiązuje, została uwzględniona w sprawie stanowiącej składnik wyroku łącznego i skutkowała orzeczeniem względem skazanego kary z nadzwyczajnym jej złagodzeniem. Nie może ona, co wydaje się oczywiste, rzutować na ponoszenie przez skazanego odpowiedzialności w innych sprawach, w których okoliczności mogące teoretycznie skutkować nadzwyczajnym złagodzeniem kary nie występowały.
Podsumowując, orzeczona względem skazanego T. W. kara łączna pozbawienia wolności, oparta o dyrektywę asperacji, jest adekwatna z punktu widzenia zasad prewencji ogólnej i prewencji szczególnej, uwzględnia zasady racjonalizacji, jako podstawowego celu wymiaru kary łącznej, oraz zasady humanitaryzmu w stosowaniu kar, jak również opiera się na przesłance pozwalającej uniknąć nieuzasadnionego premiowania sprawcy niepoprawnego, popełniającego, tak jak T. W., szereg przestępstw (mówiąc inaczej, nie pozostawia go bezkarnym w zakresie któregokolwiek z dokonanych czynów zabronionych).
Kończąc, nie sposób podzielić zarzutu, nawiązującego do treści przywołanych przepisów materialnoprawnych, iż ustalona wysokość stawki dziennej grzywny nie oddaje możliwości majątkowych i zarobkowych skazanego w czasie orzekania o karze łącznej grzywny. Możliwości zarobkowe mają być bowiem oceniane w sposób obiektywny dla danego sprawcy (zaś u skazanego są one znaczne, skoro pełnił funkcję prezesa zarządu spółki) i błędem byłoby ich ograniczenie tylko do czasu wyrokowania (kiedy to skazany odbywa karę pozbawienia wolności), a więc do możliwości zarobkowych istniejących we wskazanej chwili.
Wniosek
Orzeczenie wobec skazanego nowej kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat oraz nowej kary łącznej grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki na 200 złotych.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
Orzeczone wobec skazanego kary nie są rażąco surowe, dlatego też wniosek apelacyjny nie mógł zostać zaakceptowany.
- 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1.
Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5.
ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.7.
Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1.
Przedmiot utrzymania w mocy
Wymiar kar łącznych.
Zwięźle o powodach utrzymania w mocy
Orzeczone wobec skazanego przez Sąd pierwszej instancji kary nie były rażąco surowe.
- 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1.
Przedmiot i zakres zmiany
Zwięźle o powodach zmiany 1.9.
Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.7.
Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1.
☐ art. 439 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.1.
Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości
☐ art. 437 § 2 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.1.
Konieczność umorzenia postępowania
☐ art. 437 § 2 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.1.
☐ art. 454 § 1 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.8.
Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.10.
Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności 6.
Koszty Procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności 7.
PODPIS
SSO Adam Synakiewicz SSA Marek Charuza SSA Piotr Filipiak 1.11.
Granice zaskarżenia
Kolejny numer załącznika 1
Podmiot wnoszący apelację
Obrońca skazanego
Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wymiar kar łącznych
- 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☐ w całości
☒ w części
☐ co do winy
☒ co do kary
☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
- 1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐ art. 439 k.p.k.
☐ brak zarzutów
- 1.4. Wnioski
☐ uchylenie
☒ zmiana