Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 17

Wyrok Sądu Okręgowego w Kielcachz 16 października 2013 r., sygn. akt IX Ka 1182/13

IX Wydział Karny OdwoławczyTekst u wydawcy: SAOS

Metryka

Wydany
16 października 2013 r.
Sąd
Sąd Okręgowy w Kielcach
Wydział
IX Wydział Karny-Odwoławczy
Skład
SSO Adam Zarzycki przewodniczący
sekr.sądowy Katarzyna Komosa protokolant
Uczestnicy
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Lecha Ozierowa
Rozpoznanie
w dniu 16 października 2013 roku
Sprawa
sprawy Ł. K. oskarżonego o przestępstwo z art.178 a § 4 kk
Od orzeczenia
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Busku- Zdroju z dnia 27 maja 2013 roku sygn. akt II K 203/13

Sentencja

  1. I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchyla zawarte w punkcie II wyroku orzeczenie o warunkowym zawieszeniu wykonania kary 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego oraz o wymierzeniu mu kary grzywny i w punkcie IV wyroku o opłacie;
  2. II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa za obie instancje: tytułem opłaty kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych oraz kwotę 110 (sto dziesięć) złotych wydatków;
  3. III. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.

Uzasadnienie

Ł. K. oskarżony był o to, że:

W dniu 8 marca 2013 r. w B. w woj. (...) prowadził w ruchu lądowym samochód marki (...) o nr rej. (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości odpowiednio 0,62 mg/l i 0,60 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu będąc wcześniej skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Busku – Zdroju z dnia 22 września 2011 r. sygn. akt II K 548/11 za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości oraz w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat, tj. o przestępstwo z art. 178a § 4 kk.

Sąd Rejonowy w Busku – Zdroju wyrokiem z dnia 27 maja 2011 r. w sprawie II K 203/13 orzekł co następuje:

  1. I. oskarżonego Ł. K. uznał za winnego dokonania zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu stanowiącego przestępstwo z art. 178a § 4 kk i na podstawie tego przepisu skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,
  2. II. na podstawie art. 69 § 1, 2 i 4 kk oraz art. 70 § 1 pkt 1 kk, art. 71 § 1 kk w zw. z art. 33 § 1 i 3 kk wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 3 lata, wymierzając mu jednocześnie 100 stawek dziennych grzywny przy określeniu jednej stawki dziennej na 10 złotych,
  3. III. na podstawie art. 42 § 2 kk w zw. z art. 43 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 4 lat,
  4. IV. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 310 złotych tytułem kosztów sądowych.

Powyższy wyrok zaskarżony został przez prokuratora w całości na niekorzyść oskarżonego. Na podstawie art. 438 pkt 4 kpk zarzucił on temu wyrokowi:

  1. - rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego Ł. K., poprzez wymierzenie mu za przypisany występek z art. 178a § 4 kk kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 lata, a także orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na zbyt krótki okres czasu, bo wynoszący 4 lata, wskutek przecenienia takich okoliczności łagodzących jak przyznanie się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyrażenie skruchy, motywu kierowania pojazdem - konieczności przywiezienia żony ze szpitala (niepotwierdzonego innymi okolicznościami), a niedocenienia wymowy i znaczenia takich ustalonych przez Sąd okoliczności obciążających jak: duże i realne zagrożenie, jakie z uwagi na upośledzenie sprawności psychomotorycznej stwarzał on w ruchu lądowym dla innych użytkowników dróg, przewożenie w samochodzie pasażerki, uprzednia kilkakrotna karalność za takie same czyny - (skazanie za przestępstwo z art. 178a § 11 kk i art. 244 kk) świadczące o całkowitym lekceważeniu przez niego zarówno obowiązujących w ruchu drogowym reguł, w tym reguły ostrożności, jak i ciążącego na nim jako kierowcy obowiązku bezwzględnej trzeźwości, nagminność tego typu przestępstw, działania w zamiarze bezpośrednim popełnienia przestępstwa, a nadto brak udokumentowanych szczególnych i wyjątkowych przesłanek dotyczących osoby oskarżonego, jego sytuacji osobistej i rodzinnej, sposobu działania i motywacji mogących uzasadniać orzeczenie warunkowego zawieszenia wykonania kary, co ostatecznie doprowadziło do wymierzenia oskarżonemu kary rażąco łagodnej, nieodpowiadającej jej prewencyjnym i wychowawczym celom oraz nieuwzględniającej ustawowych dyrektyw wymiaru kary, nakazujących zwracać uwagę na sposób działania sprawcy i okoliczności jego czynu i spowodowało wymierzenie kary nieadekwatnej do wysokiego stopnia winy Ł. K. oraz znacznego stopnia szkodliwości społecznej przypisanego mu czynu.

Podnosząc ten zarzut prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie względem oskarżonego kary 6 miesięcy pozbawienia wolności i zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 lat.

Sąd Okręgowy zważył co następuje

Apelacja prokuratora w zakresie dotyczącym orzeczenia o karze pozbawienia wolności jest uzasadniona. Prokurator zarzuca wyrokowi Sądu I instancji w tym zakresie rażącą niewspółmierność kary przez wymierzenie oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lata. Zarzut ten oraz argumentację przemawiającą za jego uwzględnieniem należy uznać za słuszne. Sąd I instancji wymierzając oskarżonemu za przypisany mu czyn karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności, o których mowa w art. 53 kk, ani też nie wykazał, czy kara o charakterze wolnościowym jest wystarczająca dla osiągnięcia wobec oskarżonego celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa (art. 69 § 1 i 2 kk). Przede wszystkim jednak Sąd I instancji nie rozważył należycie czy zachodzi wobec oskarżonego szczególnie uzasadniony wypadek, w rozumieniu przepisu art. 69 § 4 kk.

Przepis art. 69 § 4 kk wyłącza bowiem możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary, chyba że zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek. O ile można podzielić stanowisko Sądu co do potrzeby wymierzenia oskarżonemu kary pozbawienia wolności w orzeczonym rozmiarze, to nie można zgodzić się z argumentacją, że zachodzą wobec oskarżonego przesłanki określone w art. 69 § 4 kk. Sąd powołał się bowiem na sytuację rodzinną oskarżonego, jego przyznanie się winy i okazaną skruchę, podkreślając że jechał po żonę do szpitala. Okoliczności te z całą pewnością nie należą do wyjątkowych.

Sąd powołał się na warunki rodzinne oskarżonego, ale w aktach sprawy brak jest szczegółowych ustaleń w tym względzie. Z informacji udzielonych przez samego oskarżonego (k. 19) wynika tylko, że ma on na utrzymaniu niepracującą żonę i dziecko w wieku 4 lat, sam natomiast pracuje jako magazynier. Są to dość typowe okoliczności i trudno zaliczyć je do nadzwyczajnych. Brak jest ustaleń, aby żona i dziecko oskarżonego wymagały szczególnej opieki, np. z uwagi na stan zdrowia. Fakt przyznania się oskarżonego do winy i okazana skrucha są niewątpliwie godne podkreślenia, ale oskarżony został zatrzymany podczas jazdy, a więc nie mógł zaprzeczyć, że prowadził pojazd. Okoliczność, że oskarżony miał jechać po chorą żonę, na co powołuje się Sąd, nie może usprawiedliwiać oskarżonego. Z akt sprawy bezspornie wynika, że po zatrzymaniu oskarżonego samochód odprowadziła żona oskarżonego. Nie było więc powodów, aby kierował on samochodem.

Jej stan zdrowia nie był na tyle poważny, aby nie mogła prowadzić pojazdu, a poza tym nie było potrzeby odbierania jej ze szpitala, oskarżony mógł to uczynić rano albo wezwać taksówkę. Słusznie apelujący także zarzuca, że Sąd I instancji nie uwzględnił należycie faktu uprzedniej karalności oskarżonego. Sąd wprawdzie odnotował, że oskarżony był już karany za przestępstwo z art. 244 kk i art. 178a § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, ale nie wyciągnął z tego faktu należytych wniosków. Uprzednia kilkakrotna karalność oskarżonego dowodzi, iż lekceważy on porządek prawny oraz wyroki sądu. Pozytywna prognoza co do zachowania oskarżonego, a zwłaszcza co do tego, że nie popełni on w przyszłości przestępstwa przyjęta przez Sąd w sprawie II K 548/11 okazała się więc chybiona. Okoliczności tej Sąd nie uwzględnił. Również zgodzić się należy z apelującym, że Sąd nie uwzględnił potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Podniesione w apelacji argumenty w tym zakresie należy podzielić.

Uzasadniona więc jest apelacja prokuratora w zakresie, w którym zarzuca rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego przez warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności w rozmiarze 6 miesięcy. Nie można natomiast podzielić argumentacji apelującego co do środka karnego. Sąd I instancji orzekając wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 4 lat należycie uwzględnił wszystkie okoliczności sprawy, a zwłaszcza stopień nietrzeźwości oskarżonego zgodnie z wymogami określonymi w art. 53 i 56 kk. Trudno zgodzić się z apelującym, że zakaz ten orzeczony w rozmiarze 4 lat jest rażąco łagodny, skoro domaga się on wymierzenia tego środka w rozmiarze 5 lat. Ubocznie tylko należy zwrócić uwagę na pomyłkę prokuratora we wnioskach apelacji co do osoby oskarżonego, ale nie ma wątpliwości, że chodzi o zaskarżenie wyroku co do oskarżonego.

Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok uchylając orzeczenie o warunkowym zawieszeniu wykonania kary 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego oraz o wymierzeniu mu kary grzywny. Jednocześnie Sąd na nowo ustalił wysokość opłaty i wydatków za obie instancje, które wynoszą - opłata: 120 zł, wydatki: 110 zł (art. 634, 627 kpk).

SSO Adam Zarzycki

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.