Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w Kielcach wyrokiem z dnia 15 marca 2013r. uznał oskarżonego D. K. za winnego tego, że w dniu 12 lipca 2012r. w G. znajdując się w stanie nietrzeźwości (0.73mg/l) prowadził samochód marki O. w ruchu lądowym, przy czym czynu tego dopuścił się będąc w dniu 30 czerwca 2011r. prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Skarżysku Kamiennej za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości tj. czynu z art. 178a§4kk i za to na podstawie art. 178a§4kk wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 42§2kk i art. 43§1kk orzekł wobec D. K. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. Na podstawie art. 49§2kk orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 200 zł. Na podstawie art. 627kpk zsądził od oskarżonego na rzecz Skarbu państwa kwotę 210 zł tytułem kosztów sądowych, w tym kwotę 120 zł tytułem opłaty od kary pozbawienia wolności.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, który zaskarżył wyrok w całości i zarzucił rozstrzygnięciu:
- 1. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczeni, a to art.5§2kpk, art.7, art. 175§1, art. 207§1, art. 410 w zw. z art. 424kpk poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz poczynienie ustaleń faktycznych w sposób sprzeczny z powołanym przepisem polegające na przecenieniu dowodu z zeznań świadka M. W., pominięciu w ustaleniach faktycznych dowodu z wyjaśnień oskarżonego, pominięciu dowodu z eksperymentu procesowego na okoliczność zdolności postrzegania przez świadka w warunkach odpowiadających warunkom panującym na miejscu i w dniu zatrzymania, niewskazaniu w uzasadnieniu Sądu jakie fakty Sąd uznał za udowodnione i na podstawie jakich dowodów, a odmówił wiarygodności dowodom przeciwnym, rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego nie dających się usunąć wątpliwości
- 2. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na dowolnym ustaleniu, że D. K. popełnił przypisany mu wyrokiem czyn, podczas, gdy w świetle zgromadzonego i ujawnionego materiału dowodowego brak podstaw do dokonania takiego ustalenia,
- 3. rażącą niewspółmierność kary 6 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemu D. K. wyrażającą się w przecenieniu przy wymiarze kary stopnia winy oskarżonego oraz stopnia społecznej szkodliwości zarzuconego mu czynu, podczas, gdy w świetle dowodów uznanych przez Sąd za wiarygodne kara odpowiadającą wymogom art.53 i69kk byłaby kara 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 4 lata.
W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu,, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy zważył co następuje
Apelację obrońcy oskarżonego D. K. należy uznać za oczywiście bezzasadną, co oznacza, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów w niej podniesionych, jak też wniosków końcowych. Sąd Okręgowy nie znalazł również podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonego wyroku z przyczyn, które należało uwzględniać z urzędu.
Na wstępie zaznaczyć należy, że Sąd Okręgowy dostrzegł niekonsekwencję Sądu Rejonowego polegająca na tym, iż w zaskarżonym wyroku przypisano oskarżonemu popełnienie przestępstwa w stanie nietrzeźwości wyrażającym się wynikiem pomiaru na poziomie 0.73mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, podczas, gdy z uzasadnienia zaskarżonego wyroku (str. 2 uzasadnienia) w części odnoszącej się do poczynionych ustaleń faktycznych Sąd Rejonowy powołał odmienne wyniki pomiaru i czas badania. Niestaranność taka nie powinna mieć miejsca, jednakże należy traktować ją jako oczywistą omyłkę pisarską. W wypadku występujących sprzeczności pomiędzy treścią wyroku, a jego uzasadnieniem rozstrzygające znaczenie mają ustalenia poczynione w wyroku, a należy zaznaczyć, że powyższe uchybienie nie miało wpływu na treść zaskarżonego orzeczenia.
Analiza dowodów przeprowadzonych przez Sąd Rejonowy oraz pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzą do wniosku, że Sąd I instancji w sposób wnikliwy i wszechstronny rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy, a na ich podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne. Wbrew argumentom obrońcy wymowa tych dowodów, w oparciu o które ustalono, iż w dniu 12 lipca 2012 r. D. K. znajdując się w stanie nietrzeźwości kierował samochodem osobowym, nie pozwalała na uznanie, iż istnieją jakiekolwiek wątpliwości co do tego faktu. Przy czym dla porządku zaznaczyć należy, że wątpliwości o jakich mówi art. 5§2kpk, to wątpliwości istniejące po stronie Sądu orzekającego, a nie strony procesowej. Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wprost wynika przekonanie Sądu Rejonowego, iż zeznania świadka M. W., w powiązaniu z protokołem badania oskarżonego na zawartość alkoholu, pozwalają na dokonanie ustaleń rzeczywistego przebiegu zdarzenia.
Sąd Rejonowy w sposób szczegółowy przeanalizował te dowody, we wzajemnym ich powiązaniu, wskazując powody dla których obdarzył przymiotem wiarygodności. Zauważyć należy, że zeznania świadka M. W. są stanowcze, konsekwentne, a przy tym jest on osobą obcą dla oskarżonego, który przestępstwo ujawnił w związku z wykonywanymi obowiązkami służbowymi. W tej sytuacji nie ma żadnych podstaw do tego, by uznać, że świadek narażałby się na odpowiedzialność karną kierując wobec D. K. postępowanie karne i to w obecności świadków – kolegów oskarżonego. Przy tym zauważyć należy, że M. W. w sposób jasny wskazał, jakie cechy wyglądu zaobserwował, kiedy oskarżony mijał go nie zatrzymując się do kontroli drogowej.
Nadto również nie bez znaczenia dla oceny wiarygodności jego zeznań ma fakt, iż udał się za pojazdem oskarżonego w bezpośredni pościg, nie tracił go z pola widzenia i zaobserwował moment, kiedy D. K. przesiadł się na miejsce pasażera.
Przeciwwagą dla tak ocenionych dowodów nie mogły być wyjaśnienia oskarżonego D. K.. Oskarżony co prawda przyznał, że rzeczywiście znajdował się w samochodzie, jednak jak wskazał podróżował nim jako pasażer. Słusznie uznał Sąd I instancji, iż zestawienie wyjaśnień oskarżonego z zeznaniami M. W. powoduje, że należy uznać je za niewiarygodne. Podawane przez oskarżonego okoliczności, iż to nie on prowadził samochód pozostawały w sprzeczności z zeznaniami M. W., który nie tylko obserwował oskarżonego prowadzącego pojazd, ale również zauważył moment, kiedy ten przesiadał się na miejsce pasażera. Co prawda wyjaśnienia oskarżonego zaprzeczające kierowaniu pojazdem zostały potwierdzone zeznaniami wspólnie z nim podróżujących kolegów, a to M. K., P. B. i R. Ż., jednakże dostrzeżone w tych dowodach wewnętrzne sprzeczności, jak też sprzeczności pomiędzy poszczególnymi relacjami świadków, szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, których nie ma potrzeby ponownie przytaczać, słusznie doprowadziły Sąd Rejonowy do wniosku, iż są niewiarygodne i nie mogą stanowić podstawy ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie.
Treść tych relacji przekonuje natomiast o tym, że swoimi zeznaniami chcieli pomóc oskarżonemu, choć nie do końca precyzyjnie ustalili między sobą wersję zdarzenia, którą następnie w toku procesu przedstawili.
Podsumowując stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy prawidłowo poczynił ustalenia faktyczne na podstawie których uznał, iż oskarżony D. K. popełnił przestępstwo z art. 178a§4kk. Podstawą tych ustaleń, co wprost wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku był całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, przy tym wbrew wywodom obrońcy Sąd Rejonowy nie pominął wyjaśnień oskarżonego, a ocenił je jako niewiarygodne. Nie jest zasadny zarzut pominięcia dowodu z eksperymentu procesowego, dowód taki nie był przeprowadzony w toku niniejszego postępowania, co więcej nawet wniosek o przeprowadzenie takiego dowodu nie był przez oskarżonego zgłoszony.
Uwzględniając wyżej wskazane argumenty, wbrew wywodom apelacji obrońcy oskarżonego wina D. K. została należycie wykazana w toku procesu. Ocena zaś dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy nie wykazuje błędów logicznych, jak też nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów zakreślonych w art. 7kpk.
Nie jest zasadny zarzut rażącej niewspółmierności wymierzonej oskarżonemu kary, którą obrońca upatruje w tym, iż nie orzeczono wobec D. K. kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Wbrew wywodom apelacji stwierdzić należy, że Sąd I instancji rozważył i uwzględnił wszystkie występujące w sprawie okoliczności wpływające na jej wymiar. Trafnie uznał, że stopień społecznej szkodliwości i stopień winy czynu przypisanego oskarżonemu jest znaczny. Oskarżony kierując pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości naruszył podstawową zasadę bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a przy tym stworzył realne zagrożenie dla innych jego uczestników. Słusznie Sąd Rejonowy uwzględnił również przy wymiarze kary stopień nietrzeźwości D. K.. Okoliczności powyższe zostały w sposób wyważony ocenione, dlatego wymierzona kara 6 miesięcy pozbawienia wolności jest karą adekwatną i sprawiedliwą.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że przedmiotem rozważań Sądu Rejonowego była kwestia prognozy kryminalistycznej, od oceny których to okoliczności zależy zastosowanie dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności, tym bardziej wobec sprawcy przestępstwa z art. 178a§4kk. Zgodnie bowiem z art. 69§4kk zastosowanie tej instytucji możliwe jest tylko w szczególnie uzasadnionym wypadku. Słusznie Sąd Rejonowy uznał, iż wobec oskarżonego brak jest podstaw do warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności. Oskarżony był w przeszłości sześciokrotnie karany, co prawda raz za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości, w pozostałych wypadkach za inne rodzajowo przestępstwa. Jednakże dotychczas orzekane kary nie odniosły żadnego rezultatu, D. K. nadal narusza obowiązujące normy prawne, w tej sytuacji jedynie kara, którą oskarżony rzeczywiście będzie musiał odbyć, wpłynie na niego wychowawczo i zapobiegnie ponownemu popełnianiu przestępstw.
Nie budzi zastrzeżeń wysokość orzeczonego wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. D. K. wykazał, iż jest kierowcą nieodpowiedzialnym, którego przynajmniej czasowo należy z ruchu drogowego wyeliminować. Orzeczone zaś świadczenie pieniężne dodatkowo wzmocni wychowawczy cel kary.
Mając na uwadze powyższe argumenty Sąd Okręgowy na podstawie art. 437§1kpk utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, uznając wywiedzioną w sprawie apelację za oczywiście bezzasadną.
O kosztach sądowych za II instancję orzeczono na podstawie art. 636§1kpk i na podstawie art. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23.06.1973r. (Dz.U. z 1983r. nr 49 poz.223 ze zmianami), na którą to kwotę złożyło się 120 zł opłaty od wymierzonej kary pozbawienia wolności i 20 zł ryczałtu za doręczenie pism sądowych w postępowaniu odwoławczym.
SSO Tomasz Nowak SSO Adam Zarzycki SSO Krzysztof Sójka