Uzasadnienie
Formularz UK 1
Sygnatura akt
III K 72/26
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.
USTALENIE FAKTÓW
Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.
S. P. w okresie od 4 lutego 2024 r. do dnia 19 maja 2025 r. przywłaszczył samochód osobowy marki I. (...) o numerze rejestracyjnym (...) i numerze VIN (...) o wartości 252.100 złotych, stanowiący mienie znacznej wartości, powierzony na podstawie umowy (...) zawartej w dniu 3 lutego 2021 r. przez (...) sp. z o.o. na okres 36 miesięcy, który zgodnie z § 8 ust 5 zobowiązany był zwrócić z dniem wygaśnięcia w/w umowy w dniu 4 lutego 2024 r., działając tym samym na szkodę (...) sp. z o.o.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione
Dowód
Numer karty
W dniu 3 lutego 2021 roku oskarżony S. P., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...), zawarł z (...) sp. z o.o. umowę leasingu nr (...) wraz z załącznikiem nr 1 - (...).
Wyjaśnienia oskarżonego S. P.
- k. 42-43, 185-190, 295-297, 386-389
Przedmiotem umowy było przekazanie oskarżonemu prawa do odpłatnego korzystania z samochodu osobowego marki I. (...) o numerze rejestracyjnym (...) i numerze VIN: (...), rok produkcji 2021 o wartości 219 569,10 zł. Podczas zawierania umowy oskarżony uiścił opłatę wstępną, która wynikała z warunków umowy leasingu. Umowa została zawarta na okres 36 miesięcy, a w ich okresie leasingobiorca był zobowiązany do uiszczania okresowych miesięcznych rat. Oskarżony S. P. złożył również oświadczenie o korzystaniu z (...) Faktur Elektronicznych, co oznaczało przyjęcie otrzymywania faktur określających bieżące raty leasingowe drogą mailową.
W styczniu 2022 r. oskarżony S. P. zaprzestał spłaty rat leasingowych wynikających z umowy. Pokrzywdzona spółka wobec powyższego kierowała do oskarżonego wezwania do zapłaty, na które jednak oskarżony nie reagował.
Z powodu powstałych zaległości w opłacaniu rat przez oskarżonego, pismem z dnia 7 kwietnia 2022 roku (...) sp. z o.o. wypowiedział umowę leasingu w trybie natychmiastowym wzywając jednocześnie do zapłaty nieuregulowanych należności w terminie 7 dni oraz wydania pojazdu w terminie 14 dni od odbioru pisma.
Pokrzywdzona spółka zleciła odzyskanie przedmiotowego pojazdu firmie (...) sp.k. W dniach 19 lipca 2022 r. oraz 9 sierpnia 2022 r. zostały skierowane do oskarżonego S. P. ostateczne przedsądowe wezwania do wydania mienia. W odpowiedzi na pierwsze wezwanie oskarżony wskazał, iż uznaje pismo za bezprzedmiotowe i nie podjął żadnych działań w celu zwrotu pojazdu bądź uregulowania zaległości.
Firma (...) sp.k. podejmowała wielokrotne próby kontaktu z oskarżonym w celu odebrania pojazdu. Działający w imieniu firmy (...) kontaktował się bezpośrednio z Kancelarią oskarżonego, a także dokonywał terenowych czynności, sprawdzając wskazane adresy należące do oskarżonego S. P..
Umowa leasingu pomiędzy stronami wygasła w dniu 3 lutego 2024 roku.
Oskarżony S. P. zwrócił pojazd pokrzywdzonej spółce w dniu 20 maja 2025 roku, po przedstawieniu i ogłoszeniu mu zarzutów. Tuż przed zwrotem pojazdu oskarżony S. P. skierował propozycję polubownego rozwiązania sprawy wraz z wykupieniem pojazdu, lecz (...) sp. z o.o. nie było zainteresowane tą propozycją.
Oskarżony nie był wcześniej karany sądownie.
Oskarżony S. P. ma (...). O. wyższe wykształcenie prawnicze, wykonuje zawód radcy prawnego, osiąga dochód miesięczny w wysokości około 10 000,00 złotych.
Zeznania świadka S. C.
- k. 27-28, 128-129, 409
Umowa leasingu (...) nr (...)
- k. 9-12
Zeznania świadka M. M. k.130-131, 414-415
Zeznania świadka L. V.
- k. 280
Pismo (...) sp. z o.o. z dnia 6 października 2025 roku
- k. 284
Umowa zlecenia z dnia 12 lipca 2022 r.
- k. 4
Wezwanie do zapłaty z dnia 25 marca 2022 roku z potwierdzeniem odbioru
- k. 81-84
Wypowiedzenie umowy generalnej nr (...) oraz nr (...)
- k. 85-86
Ostateczne przedsądowe wezwanie do zapłaty z dnia 19 lipca 2022 r. oraz z dnia 9 sierpnia 2022 r.
- k. 23-24
Zeznania świadka C. Z.
- k. 230-231, 410-411
Protokół zdawczo-odbiorczy z dnia 20 maja 2025 roku
- k. 196-197
Opinia biegłego z zakresu techniki samochodowej i wyceny ruchomości
- k. 240-258
Dane o karalności
- k. 164, 294
Dane osobopoznawcze
- k. 185
Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione
Dowód
Numer karty
OCena DOWOdów
Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
Wyjaśnienia oskarżonego S. P. Przesłuchany w toku postępowania przygotowawczego oskarżony S. P. nie przyznał się do zarzucanego mu czynu.
Składając wyjaśnienia oskarżony potwierdził, że zawarł umowę leasingu wraz z dokonaniem opłaty wstępnej w dużej kwocie, a następnie realizował on płatności rat leasingowych. Stwierdził, że miał dużo problemów związanych z obsługą jego umowy oraz wątpliwości ze strony firmy (...) sp. z o.o., a kontaktował się w swojej sprawie głównie z C. Z.. Oskarżony wskazał, że występowały problemy z doręczaniem mu faktur, które miały być wysyłane na błędny adres, bądź z dużym opóźnieniem. Kontaktował się on wtedy z firmą, która przesyłała mu mailowo faktury o które prosił. Oskarżony S. P. wskazał, że w trakcie obowiązywania umowy prowadził korespondencję z firmą, w której wskazywał na chęć wyjaśnienia wątpliwości oraz polubownego zakończenia sytuacji. Wskazał, że w pewnym momencie umowa wobec niego została wypowiedziana ze względu na zaległości, lecz on uznał tę czynność za bezzasadną.
Oskarżony twierdził, że nie mógł on wykonywać swoich obowiązków związanych z płaceniem rat, ponieważ nie otrzymywał on faktur, a także po wypowiedzeniu umowy leasingu, firma (...) sp. z o.o. nie odpowiedziała mu na wątpliwości związane z przedmiotową umową, m.in. problemów związanych z (...).
Oskarżony S. P. stwierdził, że mimo wypowiedzenia umowy wciąż przysługiwało mu uprawnienie do korzystania z pojazdu, gdyż uznał tą czynność za bezzasadną. Wskazał, że nie miał zamiaru przywłaszczenia samochodu, tylko uważa, że wciąż posiadał prawo do dysponowania nim. Oskarżony twierdził, że sprawa ta powinna zostać rozwiązana poprzez proces cywilny, a nie za pomocą organów ścigania. Oskarżony stwierdził również, że mimo wygaśnięcia umowy, wciąż przysługuje mu prawo do korzystania z pojazdu, ponieważ wyrażał on chęć wykupu przedmiotu leasingu.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego S. P. jedynie co do okoliczności związanych z zawarciem umowy leasingu, przekazaniem mu samochodu osobowego marki I., który był przedmiotem umowy, faktu zaprzestania przez niego spłaty rat leasingowych oraz nie zwrócenia firmie (...) sp. z o.o. ww. pojazdu w wyznaczonym terminie.
Zeznania świadka S. C. Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadka S. C., który wskazał, że jest pracownikiem firmy (...) sp. k., która na zlecenie (...) sp. z o.o. dokonywała windykacji związanej z umową leasingu zawartą z oskarżonym S. P.. Świadek potwierdził fakt zawarcia umowy na 36 miesięcy, której przedmiotem był samochód osobowy marki I., zaprzestania płacenia rat oraz wypowiedzenia umowy leasingu i wezwania do zwrotu pojazdu. S. C. zeznał, że zadaniem firmy, w której pracuje było zlokalizowanie ww. pojazdu. W trakcie przeprowadzania czynności świadek wskazał, że zostały ustalone i wizytowane dwa adresy: adres rejestrowy ul. (...), oraz adres siedziby działalności oskarżonego S. P. – ul. (...) D.. Świadek wskazał, że nie udało się bezpośrednio skontaktować z oskarżonym, więc były kierowane wobec niego wezwania do zwrotu mienia w formie mailowej oraz pocztą.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadka S. C., które w pełni korespondują z całokształtem zebranego materiału dowodowego w sprawie.
Umowa leasingu (...) nr (...)
Sąd uznał dowód za wiarygodny. Jest to dokument podpisany przez oskarżonego. Zeznania świadka C. Z. potwierdzają, że taka umowa została zawarta.
Zeznania świadka M. M. Sąd uwzględnił i dał wiarę zeznaniom świadka M. M., który wskazał, że ma wiedzę o zawartej umowie leasingu oraz fakcie, że oskarżony będący klientem (...) sp. z o.o. przestał płacić raty związane z umową. Świadek potwierdził, że oskarżony miał uruchomiony system otrzymywania faktur przez portal klienta. M. M. potwierdził wyjaśnienia oskarżonego, że były kierowane wobec (...) sp. z o.o. wiadomości oraz pismo dotyczące problemu z otrzymywaniem faktur. Świadek potwierdził proces działania firmy w sytuacjach, kiedy nie są opłacane prawidłowo raty leasingu oraz opisał proces wypowiedzenia umowy z wcześniejszą wysyłką wezwań do zapłaty. Jest to zgodne zarówno z dokumentacją jak i zeznaniami pozostałych świadków. M. M. potwierdził, że umowa została wypowiedziana wobec oskarżonego ze względu na brak opłaconych rat leasingu. Świadek wskazał, co jest zgodne ze stanem faktycznym i dowodami w sprawie, że sprawa została skierowana do windykacji terenowej w celu odzyskania pojazdu będącego przedmiotem leasingu.
M. M. potwierdził, że umowa leasingu wygasła w dniu 3 litego 2024 roku, a po tym momencie oskarżony wciąż nie dokonał zwrotu pojazdu, co zgodnie z umową było jego obowiązkiem. Świadek dodał też, że oskarżony S. P. nie podejmował żadnych prób kontaktu odnośnie zwrotu pojazdu.
Sąd w pełni dał wiarę zeznaniom świadka M. M., które w powiązaniu z materiałem dowodowym tworzą logiczny i spójny stan faktyczny.
Zeznania świadka L. V. Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadka L. V. złożone w trakcie postępowania przygotowawczego, który przedstawił, iż do stycznia 2022 roku realizacja umowy leasingu zawartej z oskarżonym przebiegała poprawnie, jednakże w tym okresie zaczęły występować opóźnienia w spłacie rat, czego następstwem było skierowanie wezwań do zapłaty. Jest to zgodne ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz zeznaniami pozostałych świadków. Świadek wskazał, że po wypowiedzeniu umowy leasingu, oskarżony S. P. wciąż nie uregulował zaległości oraz nie oddał pojazdu. Z tego względu firma (...) sp. z o.o. zleciła poszukiwanie samochodu specjalnej firmie windykacyjnej. L. V. potwierdził, że pojazd został zwrócony w maju 2025 roku. Świadek wskazał, że oskarżony korzystał z systemu e-faktur, które były zamieszczane w portalu klienta.
Sąd uwzględnił i dał wiarę zeznaniom świadka L. V., które były zgodne z zebranymi w sprawie dowodami w postaci dokumentów związanych z umową leasingu. Zeznania świadka były spójne z ustalonym stanem faktycznym.
Pismo (...) sp. z o.o. z dnia 6 października 2025 roku
Dokument przygotowany i wydany przez świadka L. V., zgodnie z ustaleniami wskazanymi podczas jego przesłuchania. Dokument jest zgodny z wyjaśnieniami oskarżonego S. P. w kwestii kontaktu w sprawie nieotrzymywania faktur. Pismo jest również zgodne z zeznaniami świadka M. M.. Sąd uznał, iż nie ma podstaw do kwestionowania wiarygodności tego dokumentu.
Umowa zlecenia z dnia 12 lipca 2022 r.
Dokument prawidłowo przygotowany i podpisany przez uprawnionego pracownika. Wynika z niego, iż firma (...) sp. z o.o. była prawidłowo upoważniona do wykonywania działań, których celem było odzyskanie pojazdu będącego przedmiotem umowy leasingu. Sąd nie podważa wiarygodności tego dokumentu.
Wezwanie do zapłaty z dnia 25 marca 2022 r. z potwierdzeniem odbioru
Sąd dał wiarę wiarygodności wskazanym dowodom. Dokumenty te potwierdziły działania firmy (...) sp. z o.o., które związane były z umową leasingu - najpierw skierowano do oskarżonego wezwanie do zapłaty w celu uregulowania zaległych rat umowy, zaś po braku dokonania odpowiednich czynności przez oskarżonego, zgodnie z postanowieniami przedmiotowej umowy, została ona wypowiedziana. Po nawiązaniu współpracy z firmą (...) sp. z o.o., zostały skierowane do oskarżonego pisma będące ostatecznymi wezwaniami do zapłaty. Wiarygodność dokumentów potwierdzają także zeznania świadków S. C., M. M. i L. V.. Sąd nie znalazł podstaw do odmowy nadania im waloru wiarygodności.
Wypowiedzenie umowy generalnej nr (...) oraz nr (...)
Ostateczne przedsądowe wezwanie do zapłaty z dnia 19 lipca 2022 r. oraz z dnia 9 sierpnia 2022 r.
Zeznania świadka C. Z. Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadka C. Z., który wskazał, że w imieniu firmy (...) sp. z o.o. w 2021 r. podpisywał umowę leasingu z oskarżonym S. P., której przedmiotem był samochód marki I.. Świadek potwierdził, że na początku oskarżony spłacał raty z umowy, lecz w pewnym momencie została ona wypowiedziana ze względu na niepłacenie kolejnych rat. C. Z. zeznał także, że mechanizm działania przy braku opłacania rat umowy jest następujący: najpierw wysyłany jest monit, później wezwanie do zapłaty, a na koniec przy braku reakcji leasingobiorcy, wypowiedzenie umowy. Zeznania świadka są zgodne z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w przedmiotowej sprawie i wskazuje, że (...) sp. z o.o. działała wobec oskarżonego w sposób prawidłowy. Świadek zeznał, że oskarżony S. P. wyraził zgodę na dostęp do portalu klienta firmy i tam otrzymywał faktury, nie były one doręczane mu pocztą.
Sąd w pełni dał wiarę zeznaniom świadka C. Z., które w powiązaniu z dowodami w postaci dokumentów dotyczących umowy leasingu tj. umowy leasingu, oświadczenia oskarżonego o zgodzie na otrzymywanie faktur przez portal klienta potwierdzają stan faktyczny sprawy.
Protokół zdawczo-odbiorczy z dnia 20 maja 2025 roku
Dokument potwierdzający datę, w której oskarżony S. P. oddał pojazd będący przedmiotem umowy leasingu. Dowód potwierdza, że do zwrotu samochodu osobowego doszło ponad rok po dacie wygaśnięcia umowy leasingu i oskarżony miał obowiązek zwrócić przedmiot leasingu. Sąd stwierdził, że zarówno zapisy znajdujące się na protokole, jak również część obrazowa tj. zdjęcia samochodu, są wiarygodne.
Opinia biegłego z zakresu techniki samochodowej i wyceny ruchomości
Została wydana na potrzebę postępowania przygotowawczego w celu ustalenia wartości rynkowej samochodu osobowego I. będącego przedmiotem umowy leasingu w niniejszej sprawie. Opinia była pełna i jasna, zaś zawarte w niej wnioski były jednoznaczne i niesprzeczne. Sąd stwierdził, iż nie budziła ona żadnych zastrzeżeń. Biegły sądowy z zakresu technika samochodowa, wycena ruchomości stwierdził, że wartość rynkowa ww. pojazdu określona na dzień wygaśnięcia umowy leasingu tj. 4 lutego 2024 r., wynosiła 252 100,00 zł.
Dane o karalności
Wiarygodny dowód. Jest to dokument urzędowy, który potwierdza wcześniejszą niekaralność oskarżonego. Brak jest jakichkolwiek podstaw do jego kwestionowania
Dane osobo-poznawcze
W pełni wiarygodny dowód, brak jest podstaw do jego kwestionowania. Dane te nie były także kwestionowane w toku postępowania.
Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.
Częściowo wyjaśnienia S. P. Wyjaśnienia oskarżonego S. P. w części, gdzie twierdził, że fakt, iż nie dokonywał on prawidłowego opłacenia rat leasingowych wynikał ze nienależytego działania firmy (...) sp. z o.o. oraz błędnego dostarczania mu faktur, a nie z jego działań, Sąd uznał za niewiarygodne. Z zeznań świadków L. V. oraz M. M., a także z dokumentacji związanej z umową leasingu, wynika, że oskarżony wyraził zgodę na wystawianie faktur internetowo poprzez (...) (...), więc tam były one prawidłowo generowane i jednocześnie doręczane do klienta leasingu.
Sąd nie dał również wiary zeznaniom oskarżonego w kwestii stwierdzenia, że nie miał on zamiaru zawłaszczyć pojazdu, lecz wciąż z niego korzystał, ponieważ uznał, że ma to tego prawo. Na sprzeczność tego stwierdzenia z rzeczywistością i zebranymi dowodami wskazują przede wszystkim działania i zachowania oskarżonego. Mimo wysyłki do niego wraz z doręczeniem wezwań do zapłaty jeszcze przed wypowiedzeniem umowy, nie uregulował on swoich zaległości. Przy próbach kontaktu ze strony firmy windykacyjnej w celu odzyskania pojazdu, oskarżony S. P. unikał rozmów i nie odpowiadał na korespondencję, nie wykazywał próby rozwiązania sprawy i zwrotu pojazdu. Kwestionowanie legalności działań oskarżonego uzasadnia tym bardziej fakt, że po wygaśnięciu umowy leasingu nie oddał pojazdu będącego przedmiotem tej umowy, mimo iż było to jego obowiązkiem.
Sąd uznał, że wyjaśnienia oskarżonego w tej części były nielogiczne, niewiarygodne i stanowiły jedynie wyraz przyjętej przez niego linii obrony zmierzającej do uniknięcia odpowiedzialności karnej za popełnione przestępstwo.
PODSTAWA PRAWNA WYROKU
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Oskarżony
☒Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
W opinii Sądu działanie oskarżonego S. P. wyczerpało kwalifikowaną odmianę przestępstwa przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej, to jest sprzeniewierzenia z art. 284 § 2 k.k. Oskarżony przywłaszczył rzecz powierzoną mu w ramach umowy leasingu przez jej właściciela.
Z uwagi na znaczną wartość (powyżej 200.000,00 złotych) powierzonej rzeczy czyn oskarżonego zrealizował dodatkowo kwalifikowaną postać przewidzianą w przepisach art. 294 § 1 k.k.
Sąd uznał, że oskarżony S. P. doskonale zdawał sobie sprawę, że w związku z zaprzestaniem płacenia rat leasingowych i wypowiedzeniem umowy miał obowiązek niezwłocznego zwrotu samochodu pokrzywdzonej spółce. O przyświecającym mu kierunkowym zamiarze przywłaszczenia samochodu, zachowania go dla siebie i dalszego postępowania z nimi jak właściciel (użytkowania), świadczą podjęte przez niego zachowania, a mianowicie: nie odbieranie kierowanej do niego korespondencji, z czego chciał uczynić sobie sposób na „uniknięcie odpowiedzialności", unikanie kontaktu z osobami, które w imieniu pokrzywdzonej spółki podjęły działania zmierzające do odzyskania przywłaszczonego samochodu. To, że pokrzywdzona (...) sp. z o.o. nie wytoczyła powództwa cywilnego, nie podjęła działań o charakterze cywilnoprawnym, w niczym nie zmienia oceny karnej zachowania oskarżonego. Pozostaje to poza istotą przypisanego mu przestępstwa, którego zaistnienie, w sposób obiektywny, wynika ze zgromadzonych w sprawie dowodów. W związku z wygaśnięciem umowy leasingu, obowiązkiem oskarżonego S. P. było niezwłoczne zwrócenie samochodu właścicielowi. Uwzględniając te aspekty Sąd uznał, że wymienione działania stanowiły bezpodstawne wykonanie uprawnień właścicielskich w stosunku do rzeczy, które oskarżonemu nie przysługiwały. Dokonując oceny prawnej zachowania oskarżonego na gruncie art. 284 § 2 k.k. wskazać należy, że przywłaszczenie to nic innego jak rozporządzenie cudzą rzeczą ruchomą jak swoją własnością. Jego istota sprowadza się do uzewnętrznienia zachowania sprawcy, czyli zadysponowania rzeczą poprzez włączenie jej do swojego majątku albo wykonania w stosunku do niej innych czynności właścicielskich. Powierzenie cudzej rzeczy ruchomej sprowadza się natomiast do przeniesienia władztwa nad rzeczą z uprawnionego na sprawcę bez prawa rozporządzania tą rzeczą jak swoją własnością. Przestępstwo przywłaszczenia jest typem materialnym, którego skutkiem jest utrata przez uprawnionego (właściciela, posiadacza) danej rzeczy lub prawa majątkowego w następstwie zachowania sprawcy. Do jego dokonania dochodzi w momencie uzewnętrznienia przez sprawcę woli rozporządzenia cudzą rzeczą lub prawem majątkowym jak z własnym, z wyłączeniem osoby uprawnionej (por. M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, Kodeks karny, Część szczególna, Komentarz pod red. A. Zolla). Nie zwracając pojazdu i dysponując nim jak swoją własnością oskarżony S. P. dążył do pozbawienia (...) sp. z o.o. władztwa nad pojazdem oraz do włączenia przedmiotu leasingu do swojego majątku. Oskarżony S. P. biorąc pod uwagę charakter umowy użyczenia powinien był przypuszczać, że w ten sposób trwale wyłączy przedmiotowy samochód spod władztwa pokrzywdzonej spółki. Dla zaistnienia takiego skutku wystarczające jest uniemożliwienie właścicielowi wykonywania w stosunku do rzeczy przysługujących mu praw, swobodne nią rozporządzanie, co następuje w wyniku zachowania sprawcy, który nie zwraca powierzonej mu rzeczy. Okoliczności wskazujące na brak możliwości odzyskania pojazdu prowadzą właśnie do takiego wniosku. Oskarżony S. P. działał z zamiarem przywłaszczenia pojazdu, dysponował nim pomimo obowiązku zwrotu właścicielowi, czyniąc to bez zgody właściciela pojazdu i wbrew warunkom umowy leasingu. Bezprawne rozporządzenie posiadaną rzeczą prowadzące do pozbawienia jej właściciela możliwości realizowania przysługujących mu praw wystarczająco dowodzi, że oskarżony działał z zamiarem przywłaszczenia. Okoliczność dotycząca odmiennej oceny charakteru cywilnoprawnego umowy i skuteczności jej wypowiedzenia i wygaśnięcia nie ma znaczenia dla prawno-karnej oceny zachowania oskarżonego, który zrealizował znamiona występku z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. Materiał dowodowy potwierdza, że oskarżony był świadomy braku regulowania rat leasingowych, co skutkowało wypowiedzeniem umowy i wezwaniem go do zwrotu pojazdu. Samochód ten z kolei - bez zgody pokrzywdzonego i wbrew warunkom umowy leasingu – został przez oskarżonego zatrzymany i nie został przez niego zwrócony. Ustalenie zamiaru sprawcy, nie przyznającego się do popełnienia zarzuconego czynu, następuje przez pryzmat wszystkich okoliczności występujących w danej sprawie wskazujących na nastawienie psychiczne oskarżonego i charakter podjętych działań w stosunku powierzonej mu rzeczy. Zachowanie oskarżonego S. P. wskazuje w opinii Sądu na jego działanie z bezpośrednim, kierunkowym zamiarem wyrażającym się w chęci zatrzymania mienia bez tytułu prawnego i powiększenia własnego majątku kosztem pokrzywdzonej spółki. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą,,,To że oskarżony nie mając ku temu żadnych już wówczas racjonalnych podstaw, liczył na wznowienie umów leasingu, nie skutkuje uznaniem, że nie miał zamiaru popełnienia przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. ”. (Wyrok SA w Gdańsku z 25.02.2020 r., II AKa 390/19, LEX nr 3039376).
O istnieniu po stronie oskarżonego S. P. zamiaru bezpośredniego o charakterze kierunkowym świadczy analiza całokształtu okoliczności sprawy, w tym przebiegu zdarzenia, zachowania oskarżonego przed popełnieniem czynu i po jego popełnieniu, a także treść i wiarygodność zgromadzonych dowodów - zeznań świadków i z dokumentów. W opinii Sądu zachowanie oskarżonego było ukierunkowane na bezprawne zatrzymanie pojazdu i jego użytkowanie, a w konsekwencji przywłaszczenie mienia. Zachowanie oskarżonego na kanwie orzecznictwa jest traktowane jako klasyczny przykład przywłaszczenia mienia w rozumieniu art. 284 § 2 k.k. W wyroku z dnia 8 kwietnia 2025 r., sygn. akt II AKa 286/24 Sąd Apelacyjny w Poznaniu stwierdził, że,,zachowanie oskarżonego polegające na przywłaszczeniu powierzonego mienia, pomimo obowiązku jego zwrotu po wypowiedzeniu umowy leasingowej, przy jednoczesnym unikaniu kontaktu z osobami uprawnionymi do odzyskania mienia i kategorycznej odmowie jego wydania, stanowi „książkowy” przykład przestępstwa sprzeniewierzenia”.
Zatem nawet jeśli oskarżony S. P. liczył na wznowienie umowy leasingu lub powoływał się na okoliczności związane z nieprawidłowym doręczeniem faktur, nie wyklucza to istnienia po jego stronie bezpośredniego zamiaru przywłaszczenia.
Popełnionym przestępstwem oskarżony godził w prawo własności. Działając w zamiarze kierunkowym popełnienia przestępstwa, to jest w celu powiększenia swojego majątku kosztem majątku osoby pokrzywdzonej, bezprawnie rozporządził powierzoną mu cudzą rzeczą ruchomą, czym spowodował utratę rzeczy przez jej właściciela. Wobec takich okoliczność sąd w pełni podzielił przyjętą przez oskarżyciela publicznego w akcie oskarżenia kwalifikację prawną działania oskarżonego, ustalając ostatecznie wartość pojazdu zgodnie z opinią biegłego sądowego na kwotę 252 100,00 zł. W sprawach karnych dotyczących przywłaszczenia przedmiotu leasingu (art. 284 § 2 k.k.) kluczowe jest ustalenie wartości szkody, którą stanowi rzeczywista wartość rynkowa przedmiotu na dzień popełnienia przestępstwa. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa, nie jest to wartość z dnia zawarcia umowy, lecz wartość uwzględniająca stopień zużycia w momencie przywłaszczenia.
Wartość szkody ustalono zatem na czas popełnienia przestępstwa, biorąc pod uwagę cenę rynkową takiego samego lub podobnego przedmiotu, uwzględniając jego stan techniczny i rynkowy na dany dzień. Do wyceny pojazdu powołano biegłego sądowego, który wydał jednoznaczną, nie budzącą wątpliwości i wyczerpującą opinię, określając wartość przedmiotu leasingu na dzień popełnienia przestępstwa na kwotę 252 100,00 złotych. W konsekwencji Sąd zakwalifikował czyn oskarżonego S. P. jako przestępstwo z art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k.
☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
☐Warunkowe umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania
☐Umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania
☐Uniewinnienie
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
S. P. -ski
I
I
Wymierzając oskarżonemu S. P. karę Sąd miał na względzie wszystkie dyrektywy jej wymiaru, a w szczególności te zawarte w art. 53 k.k. Kształtując wymiar kary, Sąd miał na uwadze okoliczności takie jak rozmiar wyrządzonej szkody majątkowej oraz fakt, że działanie oskarżonego było wymierzone w podstawowe dobro jakim jest prawo własności
Jako okoliczności obciążające oskarżonego przy wymiarze kary Sąd uwzględnił rażące nadużycie przez niego zaufania udzielonego mu jako stronie kontraktu przez właściciela rzeczy, świadome nieliczenie się z zawartymi przez siebie zobowiązaniami wobec partnera gospodarczego - rażący i lekceważący stosunek co do swoich obowiązków wynikających z tych zobowiązań, rodzaj i wysokość wyrządzonej szkody.
Jako okoliczność łagodzącą należało wziąć pod uwagę dotychczasową niekaralność oskarżonego, nienaganny tryb życia, stałe wykonywanie pracy zawodowej oraz fakt naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwem i ostateczny zwrot pokrzywdzonej spółce pojazdu będącego przedmiotem umowy leasingu.
Przy wymiarze kary Sąd wziął pod uwagę postawę sprawcy, który naprawił w całości szkodę wyrządzoną przypisanym mu czynem. Z tego względu, w zakresie dwóch czynów kwalifikowanych z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. Sąd zdecydował się wymierzyć karę grzywny przy zastosowaniu instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary.
W ocenie Sądu wymierzona oskarżonemu S. P. kara 150 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 50 zł jawi się jako odpowiednia i adekwatna do stopnia winy oskarżonego, uwzględnia stopień społecznej szkodliwości jego czynu, prawidłowo zrealizuje cele zapobiegawcze i wychowawcze, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa Wymierzając oskarżonemu karę za popełnione przestępstwo Sąd wziął pod uwagę stopień społecznej szkodliwości czynu, który przejawia się w naruszeniu zasad pewności obrotu. Przez swoje zachowanie oskarżony naruszył zasady prawidłowego funkcjonowania obrotu prawnego, zasadę jego pewności i bezpieczeństwa. Każdy uczestnik tego obrotu ma prawo oczekiwać, że osoba przyjmująca na siebie pewne zobowiązanie przy umowie dwustronnej jest w stanie je wykonać. Założenie, że każdy kontrahent działa z zamiarem pokrzywdzenia wierzyciela praktycznie uniemożliwiłoby prowadzenie normalnej działalności gospodarczej.
Należy jednak podkreślić, iż wielość zjawisk tego typu staje się coraz większym problemem, który oprócz szeregu utrudnień natury proceduralnej jest czynnikiem zwiększającym ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej. Sposób postępowania oskarżonego bez wątpienia potwierdza zasadność zarzutu naruszenia pewności obrotu gospodarczego.
1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
- 6. inne zagadnienia
W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę
KOszty procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
Na podstawie art. 627 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w części w kwocie 1.000 zł, w pozostałej części zwolniono oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych i na podstawie art. 3 ust. 1 Ustawy o opłatach w sprawach karnych wymierzono mu opłatę w kwocie 750 zł. Orzekając o kosztach i opłacie, Sąd wziął pod uwagę możliwości finansowe oskarżonego oraz wymiar kary grzywny. `
Podpis sędzia Magdalena Bielecka