Uzasadnienie
Sąd ustalił następujący stan faktyczny
T. S. ma 21 lat, nie ma wyuczonego zawodu. Pozostając na utrzymaniu matki, obecnie szuka pracy. Wymieniony nie ma nikogo na swoim utrzymaniu. Nie był dotychczas karany sądownie.
W dniu 26 grudnia 2013 r. w O. na ul. (...), pod lokalem (...), będący pod wpływem alkoholu T. S. uderzył ręką zaciśniętą w pięść M. D. w część skroniową głowy oraz w szczękę i nos. Wskutek uderzenia wymieniony doznał obrażeń ciała w postaci podbiegnięcia krwawego w okolicy oczodołu lewego, złamania korony zęba 37 oraz dolegliwości bólowych okolicy nosa. Spowodowało to naruszenie czynności narządów ciała M. D. na okres poniżej 7 dni.
Następnie, w tym samym czasie i miejscu T. S. uderzył w twarz K. K. ręką zaciśniętą w pięść. Wskutek uderzenia wymieniony doznał obrażeń ciała w postaci złamania kości twarzoczaszki, tj. kości nosowych, przegrody nosa i przedniej ściany zatoki szczękowej lewej, stłuczenia powłok głowy z podbiegnięciem krwawym w obrębie oczodołu lewego oraz rany tłuczonej w okolicy nasady nosa, złamania koron zębów 22, 26, 31, 32, 33, 34. Obrażenia te spowodowały naruszenie czynności narządów ciała K. K. na okres powyżej siedmiu dni.
Postanowieniem z dnia 25 lutego 2014 r., 2 Ds. 14/14, Prokurator Prokuratury Rejonowej w L. objął ściganiem z urzędu czyn prywatnoskargowy polegający na uszkodzeniu ciała M. D. w dniu 26 grudnia 2013 r. w O., w wyniku którego doznał on obrażeń ciała skutkujących naruszeniem czynności narządów ciała na okres poniżej 7 dni, tj. o czyn z art. 157 § 2 kk.
Powyższy stan faktyczny został oparty na następujących dowodach: zeznaniach świadków: K. K. – k. 12-12v, M. D. – k. 29v-30, K. F. – k. 27v-28, M. Z. – k. 39v-40, R. G. – k. 41v, D. S. – k. 43v-44, P. B. – k. 53v, I. S. – k. 49v-50, M. O. – k. 52v, K. C. – k. 60v, A. K. – k. 64v, M. S. – k. 73v-74, J. K. – k. 75v-76, J. S. – k. 79v-80, M. G. – k. 81v, A. R. (1) – k. 83v, A. R. (2) – k. 105 oraz na wyjaśnieniach T. S. – k. 70-70v, k. 106v.
Podstawę ustaleń faktycznych stanowiły również: dane osobopoznawcze oskarżonego – k. 85, karty informacyjne leczenia szpitalnego – k. 2-10, dokumentacja fotograficzna – k. 15-18, opinia sądowo-lekarska – k. 55-58, postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w L. z dnia 25 lutego 2014 r., 2 Ds. 14/14 – k. 86, zapytanie o karalność – k. 88.
Oskarżony T. S. przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów w całości. W postępowaniu przygotowawczym wyraził chęć przeproszenia pokrzywdzonych. Wyjaśnił, że tego wieczoru był pod wpływem alkoholu, i że K. K. „czepiał się” jego brata, a potem wraz z M. D. jego brata ciotecznego. Stwierdził, że najpierw uderzył dwa razy D., a potem raz K., który wskutek uderzenia przewrócił się. Wyraził wolę dobrowolnego poddania się karze.
(wyjaśnienia oskarżonego – k. 70-70v)
W postępowaniu przed Sądem oskarżony przyznając się do popełnienia zarzucanych mu czynów w całości, przeprosił obu pokrzywdzonych.
(wyjaśnienia oskarżonego – k. 106v)
Na rozprawie w dniu 27 maja 2014 r. oskarżony T. S. złożył wniosek o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego i wymierzeniu mu: za czyn I – kary 1 roku pozbawienia wolności, za czyn II – kary 8 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczenie kary łącznej 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat tytułem próby, oddanie pod dozór kuratora i zasądzenie kwoty 35.000 zł na rzecz K. K. tytułem zadośćuczynienia za doznaną przez niego krzywdę.
(wniosek oskarżonego – k. 106v)
Prokurator i oskarżyciele posiłkowi nie sprzeciwili się w/w wnioskowi oskarżonego. Pokrzywdzony K. K. oświadczył, że nie będzie domagał się od oskarżonego jednorazowej zapłaty kwoty 35.000 zł i zgodził się na rozłożenie płatności na raty uzgodnione z oskarżonym. Dodał jednocześnie, że wskazana kwota wyczerpuje wszelkie jego roszczenia z tytułu czynu popełnionego na jego szkodę. Pokrzywdzony M. D. oświadczył, że nie ma żadnych roszczeń finansowych względem oskarżonego.
(vide: k. 106-106v)
Postanowieniem z dnia 27 maja 2014 r. Sąd Rejonowy w Bartoszycach w oparciu o przepis art. 387 § 2 kpk, uwzględnił wniosek oskarżonego o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie mu kar jednostkowych i kary łącznej oraz środka karnego, wskazanych we wniosku, bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, uznając, że okoliczności popełnienia przez oskarżonego zarzucanych mu przestępstw nie budzą żadnych wątpliwości, a cele postępowania zostaną osiągnięte mimo nie przeprowadzenia rozprawy w całości (vide: k. 106v).
Sąd zważył, co następuje
W ocenie Sądu, nie ma jakichkolwiek wątpliwości, że oskarżony przedsiębrał zachowania wypełniające znamiona przestępstw z art. 157 § 1 i 2 kk.
Przede wszystkim trzeba podkreślić, że w świetle zgromadzonego i uznanego za ujawniony na rozprawie materiału dowodowego bezsporny jest fakt, że T. S. uderzył obu pokrzywdzonych, co skutkowało powstaniem u nich szeregu obrażeń.
Wyjaśnieniom oskarżonego T. S., w których przyznał się on do popełnienia zarzucanych mu czynów, dano wiarę. Jego twierdzenia w tej materii są logiczne, konsekwentne i szczere. Korespondują też z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, a uznanym za ujawniony na rozprawie w dniu 27 maja 2014 r.
Trzeba też pamiętać, że oskarżony nie tylko konsekwentnie przyznał się do popełnienia obu zarzucanych mu czynów, zarówno na etapie postępowania przygotowawczego, jak i przed Sądem, ale też precyzyjnie i ze szczegółami opisał przebieg zdarzenia, który korespondował z relacją przedstawioną przez obu pokrzywdzonych. Nadto wymieniony dwukrotnie przeprosił K. K. i M. D. za swoje naganne zachowanie.
Przyznanie się oskarżonego do popełnienia obu zarzucanych mu przestępstw pozostaje w zgodzie nie tylko z zeznaniami pokrzywdzonych, ale też z zeznaniami świadków: K. F., M. Z., R. G., D. S., P. B., I. S., M. O., K. C., A. K., M. S., J. K., J. S., M. G., A. R. (1) i A. R. (2).
Zeznaniom wyżej wymienionych osób dano wiarę, albowiem są one logiczne i szczere. Ponadto brak jest powodów, dla których wskazani świadkowie, będąc osobami postronnymi i nie pozostającymi w sporze z oskarżonym, mieliby składać tendencyjne zeznania określonej treści, narażając się na odpowiedzialność karną z tego tytułu.
Nadto wersje przedstawione przez w/w świadków korespondowały ze sobą w całej rozciągłości, a przy tym były bardzo szczegółowe. Świadkowie ci obszernie i szczegółowo, w sposób szczery i spontaniczny zrelacjonowali przebieg zdarzenia. Ich relacje współgrają z zeznaniami pokrzywdzonych i wyjaśnieniami oskarżonego, tworząc jedną, logiczną całość.
Sąd dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonych K. K. i M. D., których relacje dotyczące przebiegu zdarzenia są konsekwentne i wyjątkowo spójne, a nadto współgrają z zeznaniami pozostałych świadków zdarzenia i z wyjaśnieniami oskarżonego.
W zgodzie z wyjaśnieniami T. S. pozostają też karty informacyjne leczenia szpitalnego K. K., sporządzona dokumentacja fotograficzna z k. 15-18, a także opinia sądowo-lekarska z k. 55-58, których prawdziwość i treść nie były kwestionowane przez żadną ze stron.
Powyższe ustalenia Sąd oparł też na opinii sądowo-lekarskiej z dnia 14 lutego 2014 r. Opinia ta jest pełna i jasna, a przez to merytorycznie zasadna. Sformułowane przez biegłą wnioski końcowe są logiczne i należycie uzasadnione. Fachowość i rzetelność biegłej nie budzi żadnej wątpliwości. Poza tym, treść opinii, jak i zawarte w niej konkluzje nie zostały podważone przez żadną ze stron na żadnym etapie postępowania.
Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, wina oskarżonego T. S. została w pełni wykazana przeprowadzonymi na rozprawie dowodami, a polega na tym, że w dniu w dniu 26 grudnia 2013 r. w O. na ul. (...) pod lokalem (...), uderzając K. K. ręką zaciśniętą w pięść prosto w twarz, spowodował u niego obrażenia ciała w postaci złamania kości twarzoczaszki, tj. kości nosowych, przegrody nosa i przedniej ściany zatoki szczękowej lewej, stłuczenia powłok głowy z podbiegnięciem krwawym w obrębie oczodołu lewego oraz rany tłuczonej w okolicy nasady nosa, złamania koron zębów 22, 26, 31, 32, 33, 34, co skutkowało naruszeniem czynności narządów ciała na okres powyżej siedmiu dni, czym wypełnił znamiona przestępstwa z art. 157 § 1 kk.
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadniał też przypisanie oskarżonemu T. S. winy za to, że w tym samym miejscu i czasie uderzając ręką zaciśniętą w pięść M. D. w część skroniową głowy oraz w szczękę i nos, spowodował u niego obrażenia ciała w postaci podbiegnięcia krwawego w okolicy oczodołu lewego, złamania korony zęba 37 oraz dolegliwości bólowych okolicy nosa, co skutkowało naruszeniem czynności narządów ciała na okres poniżej 7 dni, czym wypełnił znamiona przestępstwa z art. 157 § 2 kk.
Analizując kwestię wymiaru kary Sąd miał na względzie następujące okoliczności.
Przestępstwa tego rodzaju, jak przypisane oskarżonemu, wzbudzają poczucie zagrożenia w społeczeństwie, rodząc (uzasadnione poniekąd okolicznościami niniejszej sprawy) przekonanie, że każdy może bez powodu stać się obiektem brutalnego i bezmyślnego ataku ze strony nietrzeźwego sprawcy. Wzgląd na wymogi prewencji ogólnej i szczególnej wymaga więc orzekania w przypadku omawianych przestępstw surowych kar.
Przeciwko oskarżonemu przemawia niewątpliwie fakt dopuszczania się karalnych zachowań pod wpływem alkoholu i w obecności wielu osób. Takie zachowanie świadczy o lekceważeniu przez oskarżonego podstawowych norm społecznych. Również motywację T. S. należy uznać za naganną, skoro czynu swego dopuścił się z zemsty, jak to określił, za „czepianie się” jego braci przez pokrzywdzonych.
Jako okoliczność łagodzącą potraktowano dotychczasową niekaralność oskarżonego, przyznanie się w całości do popełnienia zarzucanych mu czynów, przeproszenie pokrzywdzonych i szczere wyrażenie skruchy.
W tym stanie rzeczy uznano, że zaproponowane przez oskarżonego, zaakceptowane przez oskarżycieli: publicznego i posiłkowych kary jednostkowe w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności – za czyn I oraz 8 miesięcy pozbawienia wolności – za czyn II, orzeczenie kary łącznej 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat tytułem próby, oddanie go w tym czasie pod dozór kuratora i orzeczenie środka karnego w postaci zadośćuczynienia za krzywdę poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego K. K. kwoty 35.000 zł, są w pełni adekwatne do stopnia zawinienia oskarżonego, jak i stopnia społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów, który to stopień, z uwagi na okoliczności czynu, a także rodzaj i charakter naruszonych dóbr uznać należy za znaczny.
Wymierzając na podstawie art. 85 kk i 86 § 1 kk karę łączną 1 roku i 4 lat pozbawienia wolności Sąd zastosował zasadę zbliżoną do absorpcji z uwagi na ścisły związek sytuacyjny i czasowy zachodzący między poszczególnymi czynami.
Ze względu na wskazane okoliczności łagodzące, Sąd doszedł do przekonania, że sam fakt skazania wpłynie na oskarżonego wychowawczo i pomimo niewykonania orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności, będzie on w przyszłości przestrzegał porządku prawnego. Wobec powyższego, Sąd uznał za zasadne wykonanie orzeczonej kary łącznej warunkowo zawiesić na okres 3 lat tytułem próby.
Potrzeba zapewnienia kontroli postępowania oskarżonego w okresie próby, a także dyspozycja art. 73 § 2 kk, uzasadniały oddanie go pod dozór kuratora.
Na podstawie art. 46 § 1 kk, w oparciu o wniosek złożony, a następnie zmodyfikowany przez pokrzywdzonego (k. 21, k. 106), Sąd orzekł środek karny w postaci zadośćuczynienia za krzywdę przez zapłatę na rzecz K. K. kwoty 35.000 zł, dostosowując jej wysokość do rodzaju i rozmiaru obrażeń odniesionych przez pokrzywdzonego w wyniku zdarzenia.
Uwzględniając wniosek oskarżonego złożony trybie art. 387 kpk, w zakresie zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez oskarżyciela posiłkowego K. K., Sąd wziął pod uwagę nie tylko zgodną wolę obu stron w materii ustalenia wysokości zadośćuczynienia, ale także charakter i rozmiary obrażeń doznanych przez pokrzywdzonego. Wprawdzie, jak zauważa Sąd Najwyższy, „funkcja art. 387 kpk nie polega bynajmniej na uzgadnianiu treści orzeczenia przez oskarżonego i pokrzywdzonego”, jakkolwiek może ona rzutować na wysokość zadośćuczynienia za krzywdę tudzież inne roszczenia pokrzywdzonego wobec oskarżonego. Pokrzywdzony może mieć bowiem nie tylko interes faktyczny (satysfakcję moralną), ale także i prawny (uzyskanie rozstrzygnięcia obejmującego jego cywilnoprawne „roszczenia”) w sprzeciwieniu się zastosowaniu tego trybu, w szczególności, gdy wniosek oskarżonego, np. w zakresie zadośćuczynienia za krzywdę nie będzie uwzględniał w należyty sposób jego interesów (vide: wyrok SN z dnia 22 lipca 2009 r., I UK 52/09, Lex nr 529677).
Nadto w judykaturze dominuje trafny pogląd, zgodnie z którym „pojęcie szkody z art. 46 § 1 kk należy traktować szeroko. Sens tego przepisu, nawet ograniczonego tylko do wyrządzonej szkody, należy odczytywać w kontekście zapewnienia w procesie karnym takiej ochrony pokrzywdzonemu, aby w zakresie szkody nie musiał wytaczać odrębnego powództwa cywilnego (…)” (vide: wyrok SA w Katowicach z dnia 13 marca 2013 r., II AKa 486/12, Lex nr 1369516).
Wprawdzie wysokość orzeczonego in casu zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez K. K. może wydawać się znaczna, zwłaszcza z perspektywy oskarżonego, który obecnie jest na etapie poszukiwania pracy, to jednak zestawiając tę kwotę 35.000 zł z rozmiarami krzywdy doznanej przez pokrzywdzonego, nie wydaje się ona wygórowana. Trzeba przy tym pamiętać, że niniejsza kwota wyczerpuje wszelkie roszczenia pokrzywdzonego wynikające z popełnionego na jego szkodę czynu zabronionego i zwalnia oskarżonego z ryzyka wytoczenia przeciwko niemu odrębnego powództwa cywilnego w tym zakresie. Ponadto, pokrzywdzony zadeklarował, że nie będzie dochodził jednorazowej zapłaty niniejszej sumy i wyraził zgodę na rozłożenia tej kwoty na raty uzgodnione z oskarżonym.
Kierując się aktualną sytuacją materialną oskarżonego, na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych Sąd zwolnił go od kosztów sądowych, w tym opłaty.
/SSR Maciej Rzewuski/