Wyrok SN z 13 listopada 1997 r., I PKN 343/97

Wydany

13 listopada 1997 r.

Rozpoznanie

w dniu 13 listopada 1997 r.

Sprawa

sprawy z po- wództwa Józefa F. przeciwko Zespołowi Szkół Rolniczych w Kl. o przywrócenie do pracy Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie z dnia 15 maja 1997 r. [...] o d d a l i ł kasację.

Skład

Przewodniczący SSN: Walerian Sanetra, Sędziowie SN: Kazimierz

Od orzeczenia

na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i

Sentencja

r.

I PKN 343/97

Wielokrotne nieusprawiedliwione nieobecności pracownika oraz używanie alkoholu w pracy mogą, w razie niewłaściwego podania przez pracodawcę przyczyny rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia, uzasadniać zasądzenie na rzecz pracownika odszkodowania zamiast dochodzonego przywrócenia do pracy (art. 56 § 2 w związku z art. 45 § 2 KP).

Jaśkowski (sprawozdawca), Barbara Wagner.

Sąd Najwyższy,

Uzasadnienie

Powód Józef F. w sprawie przeciwko Zespołowi Szkół Rolniczych w K. o przywrócenie do pracy wniósł kasację od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie z dnia 15 maja 1997 r. [...]. Zaskarżonym wy- rokiem zmieniono wyrok Sądu I instancji, oddalający powództwo i zasądzono od pozwanego na rzecz powoda odszkodowanie w wysokości 3-miesięcznego wyna- grodzenia oraz koszty procesu. Sąd II instancji podzielił pogląd Sądu Rejonowego, że 3-dniowa nieusprawiedliwiona nieobecność powoda w pracy w lipcu 1996 r. sta- nowi ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych uzasadniające rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 KP.

Pozwany naruszył w oświadczeniu o rozwiązaniu przepis art. 30 § 4 KP wskazując jako przyczynę rozwiązania ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków

• 2 - pracowniczych. Zdaniem Sądu II instancji jest to określenie zbyt ogólne i nie- wystarczające dla oceny zasadności rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedze- nia. Powołując się na znowelizowany przepis art. 56 KP Sąd ten uznał jednak, że okoliczności sprawy nie dają podstaw do uwzględnienia roszczenia o przywrócenie do pracy i dlatego zasądził odszkodowanie.

W kasacji zarzucono naruszenie art. 30 § 4, art. 52 § 1 pkt 1, art. 52 § 3, art. 30 § 5 oraz art. 56 KP oraz rażące naruszenie przepisów prawa procesowego. W uzasadnieniu podniesiono, iż art. 56 KP zezwala na zasądzenie odszkodowania w miejsce dochodzonego przywrócenia do pracy w bardzo wyjątkowych sytuacjach, które nie zostały w niniejszej sprawie wykazane przez Sąd II instancji. Pozostałe za- rzuty dotyczące prawa materialnego zostały uzasadnione poprzez odesłanie do ar- gumentów podniesionych w apelacji.

Sąd Najwyższy zważył co następuje

Kasacja nie jest uzasadniona.

Z przepisu art. 393 3

KPC wynika wprost, iż kasacja powinna przytaczać podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Wymóg ten jest spełniony tylko w odniesie- niu do art. 56 KP. Pozostałe zarzuty bądź to nie zawierają podstaw kasacyjnych (nie powołano żadnego przepisu prawa procesowego, który zdaniem skarżącego był na- ruszony) bądź też nie zostały uzasadnione. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem

Sądu Najwyższego nie stanowi wymaganego przez art. 393 3

KPC uzasadnienia podstaw kasacyjnych odesłanie do wcześniejszych pism procesowych. Z tych wzglę- dów zarzuty nie dotyczące naruszenia art. 56 KP nie mogą być rozpatrywane przez

Sąd Najwyższy.

Przepis art. 56 § 2 KP nakazuje w stosunku do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia odpowiednio stosować art. 45 § 2 i § 3 KP, dotyczące roszczeń pracownika w razie wadliwego wypowiedzenia umowy. Według art. 45 § 2 KP sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za bezsku- teczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu.

Mimo że Sąd II instancji nie wskazał wyraźnie w uzasadnieniu przyczyn, dla których

• 3 - przywrócenie powoda do pracy jest niecelowe, to jednak jego rozstrzygnięcie jest trafne. Powód bowiem już wcześniej opuszczał pracę bez usprawiedliwienia, nadużywał alkoholu, a ponadto nałożono na niego karę nagany.

Z tych względów na podstawie art. 393 12

KPC orzeczono jak w sentencji.

========================================