Uzasadnienie
Powód Stefan S. w pozwie skierowanym przeciwko "F." SA w B. wniósł o zmianę świadectwa pracy przez ustalenie, że stosunek pracy pomiędzy stronami uległ rozwiązaniu z dniem 29 lutego 1996 r. wskutek wypowiedzenia dokonanego przez zakład pracy z przyczyn ekonomicznych, o zasądzenie wynagrodzenia za okres wypowiedzenia, o zasądzenie ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy w wymia- rze 21 dni za rok 1995 i w wymiarze 26 dni za rok 1996, o zasądzenie odprawy pie- niężnej na podstawie ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zasądzenie odprawy pieniężnej w wysokości 6-miesięcznego wynagro- dzenia przewidzianej w § 6 umowy o pracę.
Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie wyro-
- 2 - kiem z dnia 13 lutego 1997 r. [...] zasądził na rzecz powoda kwotę 15 126 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę oraz kwotę 3 612 zł tytułem ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy za rok 1995, a w pozostałej czę- ści powództwo oddalił. Sąd Wojewódzki ustalił, że uchwałą Rady Nadzorczej poz- wanej Spółki z dnia 24 kwietnia 1993 r. powołano powoda na stanowisko wicepre- zesa Zarządu Spółki. W tym samym dniu została zawarta z powodem umowa o pracę na czas nie określony, zgodnie z którą powód miał zajmować stanowisko wi- ceprezesa Zarządu za wynagrodzeniem określonym w umowie. Z § 6 tej umowy wy- nikało, że w razie odwołania ze stanowiska wiceprezesa Zarządu przed upływem kadencji i rozwiązania stosunku pracy przysługiwać mu będzie odprawa pieniężna w wysokości 6-miesięcznego wynagrodzenia za pracę. Natomiast z § 8 umowy wyni- kało, że w sprawach, które nie zostały umową uregulowane, będą miały zastosowa- nie przepisy Kodeksu pracy dotyczące stosunku pracy na podstawie powołania.
Uchwałą [...] Rady Nadzorczej Spółki z dnia 13 lutego 1995 r. powoda pozbawiono funkcji wiceprezesa Spółki i postanowiono powierzyć mu jako członkowi Zarządu stanowisko głównego specjalisty d/s marketingu. W dniu 14 lutego 1995 r. Prezes
Rady Nadzorczej Marek S. w godzinach rannych wręczył powodowi pismo wypowia- dające mu umowę o pracę w części dotyczącej stanowiska i wynagrodzenia. Po upływie okresu wypowiedzenia zaproponowano powodowi stanowisko Głównego
Specjalisty d/s Marketingu. Powód pisma nie przyjął. Następnie udał się do lekarza, otrzymał zwolnienie lekarskie, które dostarczył pracodawcy. Od dnia 14 lutego 1995
- do 10 listopada 1995 r. powód korzystał ze zwolnienia lekarskiego. W trakcie cho- roby uchwałą z dnia 24 marca 1995 r. zawieszono powoda w czynnościach członka
Zarządu, a uchwałą z dnia 17 lipca 1995 r. odwołano go ze składu Zarządu. Dnia 13 listopada 1995 r. powód podjął pracę. Pismem z dnia 14 listopada 1995 r. strona pozwana wypowiedziała mu umowę o pracę ze skutkiem na dzień 29 lutego 1995 r., wskazując jako podstawę art. 1 w związku z art. 10 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przy- czyn dotyczących zakładu pracy. Następnie powód korzystał z urlopu wypoczynko- wego i stawił się do pracy w dniu 29 listopada 1995 r. Prezes Spółki zaproponował powodowi, aby w okresie wypowiedzenia wykonywał pracę przy upłynnianiu zapa- sów, na co powód nie wyraził zgody. Podnosił, że mają do niego zastosowanie
- 3 - przepisy Kodeksu pracy dotyczące pracowników powołanych, wobec czego nie ma obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia. Nadto twierdził, że propo- nowana mu praca uwłacza jego godności, bowiem musiałby ją wykonywać pod nad- zorem zaopatrzeniowca. Jedyne obowiązki, na wykonywanie których powód się go- dził, to były obowiązki wiceprezesa. Ponieważ na wykonywanie tych obowiązków przez powoda pozwana Spółka nie zgadzała się, od dnia 2 grudnia 1995 r. powód zaprzestał świadczenia pracy. Pismami z dnia 1 grudnia 1995 r., 2 grudnia 1995 r. i 15 grudnia 1995 r. powód informował pozwaną Spółkę, że jako pracownik powołany nie ma obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia, natomiast zatrud- nienie go w tym okresie przy innej pracy jest możliwe tylko na jego wniosek lub za jego zgodą. Wyrażał przy tym gotowość świadczenia pracy na stanowisku wicepre- zesa. W odpowiedzi na te pisma strona pozwana poinformowała powoda pismem z dnia 20 grudnia 1995 r., że jego zachowanie nosi znamiona samowolnego uchylania się od wykonywania pracy, wobec czego za czas od 2 grudnia 1995 r. do chwili podjęcia wykonywania powierzonych obowiązków nie będzie mu przysługiwało wy- nagrodzenie. W dniu 29 lutego 1996 r. doręczono powodowi świadectwo pracy, z którego wynikało, że stosunek pracy wygasł z dniem 2 grudnia 1995 r. na skutek porzucenia pracy. Sąd Wojewódzki doszedł do przekonania, że stosunek pracy po- między stronami został nawiązany na podstawie umowy o pracę, a nie na podstawie powołania. Świadczy o tym, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, sama nazwa umowy z dnia 24 kwietnia 1993 r., a także jej warunki szczególne określone w § 2 i § 3. Wo- bec tego zapis § 8 tej umowy, odsyłający do przepisów Kodeksu pracy dotyczących stosunku pracy z powołania, jest błędny. W takiej sytuacji powód miał obowiązek świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia. Nie mógł jednak wykonywać obowiąz- ków wiceprezesa Zarządu, bo z tego stanowiska odwołano go uchwałą z dnia 13 lutego 1995 r., a ze składu Zarządu - uchwałą z dnia 17 lipca 1995 r. Sąd Woje- wódzki stwierdził, że skuteczne również było wypowiedzenie powodowi warunków pracy i płacy, dokonane dnia 14 lutego 1995 r. Powód zapoznał się z treścią pisma i odmówił jego przyjęcia, a dopiero następnie udał się do lekarza i uzyskał zwolnienie lekarskie na ten dzień. Nie nastąpiło więc naruszenie art. 41 KP. Chociaż powód nie świadczył pracy w okresie wypowiedzenia to, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, poz- wana nie miała podstaw, aby uznać umowę o pracę za wygasłą na skutek porzuce-
- 4 - nia pracy. Powód bowiem pozostawał w przeświadczeniu, że jest pracownikiem po- wołanym i nie ma obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia, w czym mógł go utwierdzać § 8 umowy. Pisma powoda kierowane do strony pozwanej już w okresie wypowiedzenia wyraźnie świadczą o tym, że powód uważał, iż jego stosunek pracy powstał na podstawie powołania i dlatego nie świadczył pracy. Uznanie, że powód pracę porzucił nie jest więc uzasadnione. Sąd Wojewódzki podniósł, że takie zachowanie powoda mogło być zakwalifikowane jako nieusprawiedliwiona nie- obecność w pracy i ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, co dawałoby możliwość rozwiązania umowy o pracę w trybie art. 52 KP. Uznanie umowy o pracę za wygasłą nastąpiło w okresie biegnącego wypowiedzenia, wobec czego z mocy art. 60 KP powodowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie w wyso- kości wynagrodzenia do upływu okresu wypowiedzenia, tj. do 29 lutego 1996 r. W takiej sytuacji Sąd Wojewódzki uznał za uzasadnione również roszczenie powoda o ekwiwalent za urlop wypoczynkowy za rok 1995. Pozostałe roszczenia powoda Sąd
Wojewódzki uznał za nieuzasadnione. Sąd podniósł, że nie ma żadnych podstaw do ustalenia, że umowa o pracę została rozwiązana z dniem 29 lutego 1996 r. za wy- powiedzeniem pracodawcy. Faktycznie bowiem uznano umowę o pracę za wygasłą z dniem 2 grudnia 1995 r. Uznanie przez Sąd, że taki sposób ustania stosunku pracy był niezgodny z prawem, powoduje zasądzenie odszkodowania na podstawie art. 60 KP i stanowi to całkowite zaspokojenie roszczeń powoda z tego tytułu. Brak jest również możliwości zasądzenia na rzecz powoda wynagrodzenia za pracę za okres wypowiedzenia. Powód bowiem po dniu 2 grudnia 1995 r. nie świadczył pracy na rzecz pozwanego. Z tych samych względów nie ma podstaw do zasądzenia ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy za rok 1996. W dniu 1 stycznia 1996 r. powód nie pozostawał w stosunku pracy z pozwanym, wobec czego nie na- był prawa do urlopu wypoczynkowego za ten rok. Sąd Wojewódzki uznał również, że nie może być na rzecz powoda zasądzona odprawa pieniężna, wynikająca z ustawy z dnia 28 grudnia 1989. r., bowiem ostatecznie umowa o pracę została rozwiązana z innych przyczyn niż wskazano w piśmie z dnia 14 listopada 1995 r. Sąd Wojewódzki nie znalazł również podstaw do uwzględnienia roszczenia powoda o zasądzenie odprawy, wynikającej z § 6 umowy o pracę. Wskazał, że uprawnienie do tej odprawy powstałoby wówczas, gdyby odwołanie ze stanowiska wiceprezesa Zarządu i
- 5 - rozwiązanie stosunku pracy były równoczesne. Powoda natomiast odwołano ze stanowiska wiceprezesa, ale pozostawiono w stosunku pracy i tym samym brak jest przesłanek do uwzględnienia tego roszczenia.
Powód zaskarżył wyrok w części oddalającej jego roszczenie o odprawę pie- niężną z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. i o odprawę z § 6 umowy o pracę. Strona pozwana zaskarżyła wyrok Sądu Wojewódzkiego w części zasądzają- cej na rzecz powoda odszkodowanie i ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy.
Sąd Apelacyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 12 czerwca 1997 r. [...] zmie- nił zaskarżony wyrok w punkcie II w ten sposób, że zasądził od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 4 575 zł z ustawowymi odsetkami. Oddalił apelację powoda w pozostałej części, a apelację strony pozwanej w całości. Sąd drugiej instancji uznał, że apelacja strony pozwanej jest bezzasadna. Jego zdaniem, nie ma żadnych pods- taw do stwierdzenia, że Sąd Wojewódzki naruszył prawo materialne orzekając o od- szkodowaniu za niezgodne z prawem uznanie umowy o pracę za wygasłą oraz o ekwiwalencie pieniężnym za urlop wypoczynkowy za rok 1995. Z materiału dowo- dowego wynika, że ostatecznie pozwana zdecydowała o tym, że umowa o pracę z powodem wygasła wskutek porzucenia pracy dopiero w dacie doręczenia powodowi świadectwa pracy, tj. 29 lutego 1996 r. Ponieważ powód uważał, że jest zwolniony od obowiązku świadczenia pracy przez okres wypowiedzenia, to nie można przyjąć, iż wiedział i miał świadomość, że porzucił pracę z określoną datą. Zdaniem Sądu drugiej instancji trafnie Sąd Wojewódzki przyjął, iż w okolicznościach sprawy nie można uznać, aby zachowanie powoda wypełniło przesłanki umożliwiające uznanie zaistnienia porzucenia pracy. W konsekwencji wyrok Sądu Wojewódzkiego w części zasądzającej na rzecz powoda odszkodowanie za niezgodne z prawem uznanie umowy o pracę za wygasłą w wysokości wynagrodzenia za czas do upływu okresu wypowiedzenia (art. 60 KP w związku z art. 67 KP) jest trafny. Zasądzenie na rzecz powoda ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy za rok 1995 jest konsek- wencją zasądzenia odszkodowania za niezgodne z prawem uznanie umowy o pracę za wygasłą. Apelację powoda Sąd drugiej instancji uznał za uzasadnioną w części dotyczącej oddalenia jego powództwa o zasądzenie odprawy pieniężnej na podsta- wie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwią- zywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy. W
- 6 - tym zakresie Sąd drugiej instancji zmienił zaskarżony wyrok przez zasądzenie na rzecz powoda tej odprawy. Apelację powoda w pozostałej części Sąd Apelacyjny uznał za nieuzasadnioną. Sąd drugiej instancji podzielił pogląd Sądu Wojewódzkie- go, że stosunek pracy pomiędzy stronami powstał na podstawie umowy o pracę, a nie na podstawie powołania. Członek zarządu spółki mógł być zatrudniony tak na podstawie umowy o pracę jak i na podstawie powołania. Ocena, czy konkretny sto- sunek pracy powstał na podstawie umowy o pracę czy powołania zależy od treści podejmowanych przez strony oświadczeń woli, rzeczywistej woli stron oraz celów czynności prawnych. Sąd Apelacyjny podzielił pogląd, że strony wybrały jako formę zatrudnienia powoda umowę o pracę. Wynika to zarówno z nazwy zawartej w dniu 24 kwietnia 1993 r. umowy jak i z jej treści (zwłaszcza z § 2 i § 3 umowy). Nawiąza- nie stosunku pracy na podstawie powołania jest dla pracownika znacznie mniej ko- rzystne niż zatrudnienie na podstawie umowy o pracę. Nie łączy się bowiem z ochroną trwałości stosunku pracy. W takiej sytuacji uznanie, że pracownik został powołany na stanowisko musi nie budzić żadnych wątpliwości, co do tego, że taki właśnie charakter mógł mieć w świetle obowiązujących przepisów i miał akt nawią- zania stosunku pracy. W sytuacji, gdy obie strony podpisują dokument nazwany umową o pracę i z treści tego dokumentu wynika, że w istocie spełnia on wszelkie warunki umowy o pracę, to nie można uznać, iż jest on aktem powołania tylko z uwagi na treść § 8 umowy, który w sprawach nie uregulowanych umową odsyła do przepisów Kodeksu pracy dotyczących stosunku pracy z powołania. Taki zapis w umowie o pracę jest bowiem nieważny jako mniej korzystny dla pracownika niż przepisy prawa pracy (art. 18 § 2 KP). Sąd Apelacyjny uznał, że wniosek Sądu Wo- jewódzkiego, iż strony łączyła umowa o pracę jest w pełni uzasadniony. Wobec tego za prawidłowe uznał również stanowisko o skuteczności wypowiedzenia warunków pracy i płacy. Skoro bowiem powód był zatrudniony na podstawie umowy o pracę, to pozwana była uprawniona do złożenia takiego oświadczenia woli. Wypowiedzenie to nie naruszało żadnych przepisów. Powód nie złożył oświadczenia o odmowie przyjęcia proponowanych mu warunków ani od wypowiedzenia nie odwołał się, wo- bec czego to oświadczenie woli pozwanego było skuteczne. Po upływie okresu wy- powiedzenia, tj. od 1 czerwca 1995 r., wiązała więc strony umowa o pracę, która w swojej treści nie przewidywała wypłaty jakiejkolwiek odprawy pieniężnej w przypadku
- 7 - odwołania powoda z funkcji członka Zarządu i rozwiązania stosunku pracy. W takiej sytuacji roszczenie powoda o zasądzenie odprawy przewidzianej w § 6 umowy z 24 kwietnia 1993 r. było nieuzasadnione. Sąd Apelacyjny nie podzielił poglądu Sądu
Wojewódzkiego, że warunkiem wypłaty odprawy z § 6 umowy o pracę z dnia 24 kwietnia 1993 r. było równoczesne (tzn. następujące w tym samym czasie) odwoła- nie ze stanowiska wiceprezesa Zarządu przed upływem kadencji i rozwiązanie sto- sunku pracy. Rozwiązanie stosunku pracy nie następuje bowiem z dnia na dzień, a ponadto objęte jest wieloma przepisami o charakterze ochronnym. Równoczesne odwołanie ze stanowiska wiceprezesa Zarządu i rozwiązanie stosunku pracy w większości wypadków nie byłoby więc możliwe. Warunkiem wypłaty tej odprawy było natomiast, aby odwołanie ze stanowiska wiceprezesa Zarządu Spółki przed upły- wem kadencji i rozwiązanie stosunku pracy było wynikiem tego samego zdarzenia, a więc aby nastąpiły z tej samej przyczyny. W przypadku powoda, nawet pomijając dokonane mu wypowiedzenie zmieniające, warunek ten nie został spełniony. Ze stanowiska wiceprezesa Zarządu odwołany został w dniu 13 lutego 1995 r. z powo- du niewłaściwego wypełniania obowiązków, zaś stosunek pracy został z nim rozwią- zano w terminie późniejszym z przyczyn dotyczących zakładu pracy.
Kasację od tego wyroku wniósł powód. Powołując się na art. 392 § 1 KPC w związku z art. 393 1 § 1 KPC zaskarżył wyrok w części oddalającej powództwo o od- prawę pieniężną z § 6 umowy o pracę i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w tej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub o orzeczenie co do istoty sprawy. Zdaniem powoda wolą stron było nawiązanie stosunku pracy na pods- tawie powołania, jednak "sama umowa co do formy została nieudolnie skonstruowa- na". Według powoda nawiązanie stosunku pracy na podstawie powołania nie było dla niego mniej korzystne niż zawarcie umowy o pracę. Aby mówić o tym, co jest dla powoda korzystniejsze, przed zastosowaniem przepisu art. 18 § 2 KP, należało w pierwszej kolejności uwzględnić wolę stron, a nie literalne brzmienie przepisu, który z pewnością może być bardziej korzystny dla szeregowego pracownika, ale nieko- niecznie dla wiceprezesa Spółki, któremu z pewnością bardziej zależy na odprawie niż na ochronie trwałości jego stosunku pracy. Według poglądów przedstawionych w kasacji podniesienie przez Sąd Wojewódzki, że dla odprawy, o której mowa w § 6 umowy, konieczne było zaistnienie koniunkcji, tj. odwołania i rozwiązania stosunku
- 8 - pracy, było niesłuszne. Poglądu tego nie podzielił Sąd Apelacyjny. Ta koniunkcja może być zdaniem powoda rozumiana wyłącznie tak, że zarówno w razie odwołania, jak i rozwiązania stosunku pracy powodowi będzie przysługiwała odprawa.
Strona pozwana wniosła o oddalenie względnie o odrzucenie kasacji i przyz- nanie kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 393 3
KPC kasacja powinna przede wszystkim wskazywać przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienie. Polegać to powinno na wskazaniu kon- kretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, które według skarżącego zostały naruszone przez sąd drugiej instancji. Kasacja powoda wymagania te speł- nia w minimalnym wymiarze i tylko przy bardzo liberalnej ocenie tej przesłanki. Ka- sacja bowiem tylko w swoim uzasadnieniu, w jednym miejscu, wskazuje przepis art. 18 KP (bez podania jego poszczególnych części) jako naruszony. Tylko w tym za- kresie podlega ona rozpoznaniu, gdyż zarzut naruszenia § 6 umowy o pracę (aktu powołania) nie może być rozpoznany w ramach wyłącznie podniesionego zarzutu naruszenia prawa materialnego. Treść umowy o pracę (stosunku pracy) nie jest bo- wiem prawem materialnym. Sąd Najwyższy rozpoznając kasację powoda miał wobec tego obowiązek ustosunkowania się wyłącznie do zarzutu naruszenia art. 18
KP, gdyż w postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania granicami kasacji (art. 393 11
KPC).
Jak się wydaje (nie jest to wyraźnie wypowiedziane) kasacja sprowadza się do zarzutu, że został naruszony przepis art. 18 § 2 KP, w ten sposób, że Sąd drugiej instancji uznał za bardziej korzystne dla powoda zawarcie umowy o pracę niż na- wiązanie z nim stosunku pracy z powołania. Zarzut ten w ujęciu abstrakcyjnym mógłby być uznany za słuszny. Przepis art. 18 § 2 KP stanowi bowiem, że postano- wienia umów i aktów, na podstawie których powstaje stosunek pracy, mniej korzyst- ne dla pracownika niż przepisy prawa pracy są nieważne i zamiast nich stosuje się odpowiednie przepisy. Jest to więc reguła służąca do oceny sprzeczności między treścią umowy o pracę (aktów nawiązania stosunku pracy) a treścią przepisów prawa pracy. Art. 18 § 2 KP nie może być więc wykorzystywany do oceny czy bar-
- 9 - dziej korzystne dla pracownika jest zawarcie umowy o pracę, czy nawiązanie stosun- ku pracy na podstawie powołania. Taka ocena jest wyjściem poza treść tego przepi- su i stanowi jego błędne zastosowanie. Jak się wydaje Sąd Apelacyjny przedsta- wiając swoje rozumowanie sięgnął do argumentacji użytej przez Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 4 października 1994 r., I PZP 42/94 (OSNAPiUS 1994 nr 11 poz. 174), według której członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzial- nością, będący jednocześnie kierownikiem zakładu pracy, może być zatrudniony za- równo na podstawie umowy o pracę jak i na podstawie powołania w rozumieniu art. 68 i następnych KP. W uzasadnieniu tym Sąd Najwyższy uznał, że nie może sprzeciwiać się swobodzie nawiązania stosunku pracy z kierownikiem zakładu brzmienie art. 68 § 1 KP, gdyż zgodnie z art. 18 KP, choć postanowienia umów o pracę powinny być zgodne z przepisami prawa pracy, to jednak tylko postanowienia takich umów mniej korzystne dla pracownika są nieważne i zamiast nich stosuje się odpowiednie przepisy prawa pracy. Ustalenie przez strony treści stosunku pracy z kierownikiem zakładu na innej podstawie i zasadach niż stosunek pracy z powołania jest korzystniejsze dla pracownika, a jako takie jest ważne w świetle art. 18 § 2 KP.
Rozumowanie to związane było z założeniem, że przepisy prawa pracy nakazują nawiązanie stosunku pracy z kierownikiem zakładu pracy na podstawie powołania.
Zastosowanie art. 18 § 2 KP w tym aspekcie polegało na uznaniu, że nawiązanie stosunku pracy na podstawie umowy o pracę z kierownikiem zakładu pracy (treść tej umowy) jest korzystniejsze niż przepisy prawa pracy przewidujące nawiązanie tego stosunku na podstawie powołania. Nie oznaczało to więc porównania i oceny ko- rzystności dwóch podstaw nawiązania stosunku pracy, lecz porównaniu zawartej umowy o pracę z przepisami prawa pracy, nakazującymi nawiązanie stosunku pracy na podstawie powołania.
Jednakże dla rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym oceny zasadności posta- wionego w kasacji zarzutu naruszenia art. 18 § 2 KP, kwestia ta nie ma znaczenia.
W istocie podstawą oddalenia powództwa o odprawę przewidzianą w § 6 umowy o pracę powoda nie było uznanie, że był to umowny stosunek pracy, a nie stosunek pracy powstały na podstawie powołania. Ocena zasadności tego roszczenia pole- gała bowiem na ustaleniu treści łączącego strony stosunku pracy i spełnienia przes- łanek z § 6 umowy, a nie na ocenie podstawy nawiązania stosunku pracy. Sądy od-
- 10 - daliły to roszczenie dlatego, że uznały, iż nie były spełnione jego przesłanki okreś- lone w § 6 umowy. Sąd pierwszej instancji uznał, że powstanie roszczenia było uzależnione od jednoczesności odwołania z funkcji członka Zarządu strony pozwa- nej i rozwiązania stosunku pracy, a Sąd drugiej instancji uznał, że przesłanką tą była tożsamość przyczyny tych czynności. Dla tego rozstrzygnięcia było więc w istocie obojętne czy powód był zatrudniony na podstawie umowy o pracę czy stosunku z powołania, którego treść w zakresie obowiązków pracodawcy dotyczących rozwią- zania stosunku pracy, regulowała między stronami umowa. Nie ma bowiem żadnych przeszkód, aby strony stosunku pracy z powołania w umowie uregulowały różnego rodzaju swoje obowiązki, np. dotyczące rozwiązania stosunku pracy. Rzeczywisty problem w sprawie w tym zakresie sprowadzał się więc do ustalenia treści łączącego strony stosunku pracy, a nie podstawy jego nawiązania. Ocena, czy Sąd drugiej instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego dotyczące ustalania treści stosunków prawnych i wykładni oświadczeń woli, jest poza zakresem rozpoznania kasacji. Nie powołuje się ona bo- wiem na naruszenie przepisów postępowania dotyczących ustalania stanu faktycz- nego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia (np. art. 233 § 1 w związku z art. 382
KPC) czy na naruszenie przepisów prawa materialnego dotyczących wykładni oświadczeń woli i treści stosunku prawnego (np. art. 56 KC i 65 KC w związku z art. 300 KP). Skoro więc Sąd drugiej instancji ustalił i ocenił, że przesłanką roszczenia powoda o odprawę określoną w § 6 łączącej strony umowy była tożsamość przyczy- ny odwołania z funkcji w Zarządzie strony pozwanej i rozwiązania stosunku pracy, a takiej tożsamości nie było, to zaskarżony wyrok nie narusza art. 18 KP, wskazanego w kasacji jako jej podstawa.
Wobec tego kasacja nie miała usprawiedliwionych podstaw i podlegała od- daleniu z mocy art. 393 12
KPC. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 KPC.
========================================