Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 listopada 2005 r. [...] Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpie- czeń Społecznych w Elblągu oddalił apelację powoda Janusza J. od wyroku Sądu
Rejonowego w Działdowie z dnia 26 sierpnia 2005 r. wydanego w sprawie przeciwko
Urzędowi Miasta w D. o zadośćuczynienie za mobbing i odszkodowanie za uszczer- bek na zdrowiu, wskazując, że powód nie wykazał żadnej z przesłanek określonych w art. 943 k.p., a zachowania pracodawcy nie można kwalifikować jako mobbingu.
Sąd Okręgowy podzielił ustalenia Sądu pierwszej instancji poczynione na podstawie zebranego materiału dowodowego, w tym opinii biegłych neurologa oraz kardiologa, według których brak podstaw by wiązać stwierdzone u powoda łagodne nadciśnienie tętnicze z jego sytuacją w miejscu pracy i ewentualnym mobbingiem. Dochodząc za- sądzenia zadośćuczynienia, powód wskazywał, że mobbing miał polegać na szyka- nach, zastraszaniu, „nękaniu pijanym zmiennikiem”, poniżaniu oraz ośmieszaniu. W 2 ocenie Sądu Okręgowego, przeprowadzone przez Sąd pierwszej instancji postępo- wanie dowodowe nie wykazało, żeby pracodawca dopuścił się nękania powoda, nadto nie została spełniona przesłanka rozstroju zdrowia, warunkująca przyznanie zadośćuczynienia.
Sąd Okręgowy zwrócił przy tym uwagę, wskazując że nie miało to wpływu na trafność orzeczenia, iż dopuszczenie dowodu z opinii biegłych dla ustalenia stanu zdrowia powoda i ewentualnie jego związku z nagannym zachowaniem pracodawcy, winno nastąpić dopiero po ustaleniu, że takie naganne zachowanie miało miejsce, nie zmienia to jednak ustalenia, że brak skutku w postaci rozstroju zdrowia, nie daje podstaw do skutecznego dochodzenia zadośćuczynienia.
Powyższy wyrok zaskarżył skargą kasacyjną pełnomocnik powoda i zarzuca- jąc naruszenie prawa materialnego art. 943 § 1 - 4 k.p., poprzez niewłaściwe zasto- sowanie, „polegające na przyjęciu iż działania pracodawcy dotyczące powoda nie wyczerpały znamion mobbingu oraz że brak jest przesłanek do zasądzenia zadość- uczynienia i odszkodowania”, art. 6 k.c. w związku z art. 300 k.p. i art. 943 § 4 k.p., „poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że na powodzie ciąży ciężar dowodu w zakresie wykazania wysokości szkody, w celu dochodzenia od- szkodowania”, oraz „naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy - art. 217 § 1 i § 2 k.p.c. w związku z art. 382 k.p.c., poprzez nie prze- prowadzenie dowodu z zeznań świadków”, art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 233 § 1 k.p.c. w ten sposób, „że w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego brak jest jakie- gokolwiek uzasadnienia, oddalenia apelacji w zakresie żądanego odszkodowania oraz kosztów procesu, co uniemożliwia dokonanie oceny zasadności rozumowania
Sądu drugiej instancji w zakresie roszczenia o odszkodowanie”, art. 102 k.p.c., „po- przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na nie zwolnieniu powoda z kosztów zastępstwa prawnego za pierwszą instancję”, art. 233 § 1 k.p.c., „poprzez przekro- czenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegającej na tym, że z opinii biegłego z zakresu kardiologii wynika, że stan zdrowia pozwanego nie był spowodowany czyn- nikami związanymi ze stosowanym mobbingiem, podczas, gdy z opinii biegłego wy- nika, że jest inaczej, tzn. choroba powoda mogła wynikać ze stosowanego mobbin- gu”, wniósł o jego uchylenie jak i uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w Działdowie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji wraz z orzeczeniem o kosztach procesu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu jako nieuzasadniona. Została ona oparta na obydwu podstawach wymienionych w art. 3983 § 1 k.p.c., tak więc przede wszyst- kim należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania i zbadać czy mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Podejmując ocenę zarzutu naru- szenia art. 233 § 1 k.p.c., trzeba przypomnieć, że Sąd Najwyższy, jako sąd kasacyj- ny, jest sądem prawa a nie sądem faktu, stąd podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów - art. 398 3 § 3 k.p.c.
Tylko więc ogólnie można wskazać, że Sąd Okręgowy, podzielając ustalenia doko- nane przez Sąd pierwszej instancji nie naruszył przepisów postępowania, a w każ- dym razie nie można mówić o takim naruszeniu tych przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew też wywodom skargi kasacyjnej, w toku po- stępowania nie doszło do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów zebra- nych w sprawie. Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c., stanowiącego że uzasadnienie wyroku powinno zawierać wskazanie podstawy fak- tycznej rozstrzygnięcia, a mianowicie ustalenie faktów, które sąd uznał za udowod- nione, dowodów, na których się oparł i przyczyn, dla których innym dowodom odmó- wił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. W orzecznictwie reprezentowany jest pogląd, który podziela Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym niniejszą kasację, że naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. może stanowić zarzut uzasadniający uznanie drugiej podstawy kasacyjnej za usprawiedliwioną jedynie wyjątkowo, gdy się zważy, że uzasadnienie wyroku sporządzane jest już po jego wydaniu, tylko więc istotne braki uzasadnienia, z powodu których orzeczenie może nie poddawać się kontroli kasacyjnej, mogą mieć wpływ - istotny - na wynik sprawy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 marca 1935 r., C III 616/34, Z. Urz., poz. 437; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 1999 r., III CKN 460/98, OSNC 2000 nr 5, poz. 100; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 1997 r., l PKN 97/97, OSNAPiUS 1998 nr 4, poz. 121). W ocenianej spra- wie zarzuty skargi kasacyjnej, w tej części, nie mogą być uznane za zasadne. W świetle poczynionych i wiążących ustaleń faktycznych, powód dochodząc zadość- uczynienia pieniężnego w związku z rozstrojem zdrowia powstałym na skutek mob- bingu, nie wykazał żadnej z przesłanek określonych w art. 943 § 3 k.p., przedstawia- jąc jedynie subiektywne przekonanie o słuszności swoich racji, które nie znalazło 4 potwierdzenia w postępowaniu dowodowym. Wobec takich ustaleń faktycznych, Sąd prawidłowo zastosował prawo materialne, dokonując trafnej wykładni art. 943 k.p.
Zgodnie z art. 943 § 1 k.p., pracodawca jest obowiązany przeciwdziałać mobbingowi, który oznacza działania lub zachowania dotyczące pracownika lub skierowane prze- ciwko pracownikowi, polegające na uporczywym i długotrwałym jego nękaniu lub zastraszaniu, wywołujące u niego zaniżoną ocenę przydatności zawodowej, powodu- jące lub mające na celu poniżenie lub ośmieszenie pracownika, izolowanie go lub wyeliminowanie z zespołu współpracowników (art. 943 § 2 k.p.). Stosowanie przez pracodawcę mobbingu może polegać na podejmowaniu działań nawet w granicach jego ustawowych uprawnień (poprzez wydawanie poleceń) oraz może dotyczyć wszystkich pracowników. Ustawowe przesłanki mobbingu muszą być spełnione łącz- nie, a więc działania pracodawcy muszą być jednocześnie uporczywe i długotrwałe oraz polegać na nękaniu lub zastraszaniu pracownika (tak w wyroku Sądu Najwyż- szego z dnia 8 grudnia 2005 r., I PK 103/05, niepublikowany). Powyższe okoliczności
- według ogólnych reguł dowodowych (art. 6 k.c.) - winny być wykazane przez pra- cownika, który z tego faktu wywodzi skutki prawne. Na pracowniku też spoczywa cię- żar udowodnienia, że wynikiem nękania (mobbingu) był rozstrój zdrowia. Sąd drugiej instancji przyjął za podstawę zaskarżonego wyroku ustalenie, że działania pozwa- nego pracodawcy nie polegały na nękaniu lub zastraszaniu powoda, a Sąd Najwyż- szy w stanie faktycznym sprawy, ocenę tę podziela, wskazując na marginesie, że ocena ustaleń faktycznych w sprawach o mobbing powinna być zobiektywizowana podobnie, jak przy ocenie naruszenia dóbr osobistych (por. np. wyrok Sądu Najwyż- szego z dnia 26 października 2001 r., V CKN 195/01).
W tym stanie rzeczy, gdy przytoczone podstawy skargi okazały się nieuzasad- nione, należało na podstawie art. 39814 § 1 k.p.c. orzec jak w sentencji.
========================================