Uzasadnienie
- V. V. wyrokiem Sądu Rejonowego została uznana za winną tego, że:
- - w dniu 21 sierpnia 2011r. w O., będąc na klatce schodowej, szczuła swoimi psami w ten sposób, że pociągała smycz i wypowiadała komendy do swoich psów, 2 które w następstwie tego ujadały i rzucały się do nóg A. Ś. tj. wykroczenia z art. 108 k.w.
- - w dniu 6 listopada 2011r. w O., na klatce schodowej, szczuła swoimi psami w ten sposób, że pociągała smycz i wypowiadała komendy do swoich psów m in.
„zjedz ją”, w następstwie czego psy ujadały i rzucały się do nóg K. L. oraz A. Ś. tj. wykroczenia z art. 108 k.w.
i za to na podstawie art. 108 k.w. przy zastosowaniu art. 9§2 k.w. wymierzył jej karę 200 zł grzywny.
Wyrok ten zaskarżył obrońca obwinionej. W swej apelacji podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionej.
Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 21 czerwca 2012r. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Kasację od tego orzeczenia, na korzyść obwinionej wniósł Prokurator Generalny. Podniósł w niej zarzut:
- - rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia przepisów postępowania – art. 433§1 k.p.k. w zw. z art. 109§2 k.p.s.w., polegającego na przeprowadzeniu nienależytej kontroli odwoławczej i utrzymaniu w mocy wyroku sądu I – instancji wydanego z naruszeniem przepisu art. 113 k.p.k. w zw. z art. 38§1 k.p.s.w., polegającym na niepodpisaniu wyroku przez sędziego orzekającego w sprawie, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 104§1 pkt 2k.p.s.w.
Podnosząc powyższe Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Kasacja jest oczywiście zasadna, tak jak wymaga tego art. 535§5 k.p.k.
Bezsprzecznie ma rację skarżący, że Sąd Odwoławczy rozpoznając niniejszą sprawę uczynił to z obrazą art. 433§1 k.p.k. (stosowanym poprzez art. 109§2 k.p.s.w.), który nakazywał mu rozpoznać sprawę nie tylko w granicach środka odwoławczego, ale również w szerszym zakresie, o ile przewiduje to ustawa – w tym wypadku art. 104§1 pkt 2 k.p.s.w. W ten sposób doszło do zaniechania kontroli wystąpienia w sprawie tak zwanych bezwzględnych przesłanek odwoławczych.
Niewątpliwie zaś Sąd Rejonowy dopuścił się uchybienia o takim właśnie charakterze – wyrok nie został podpisany przez sędziego.
W tej sytuacji, skoro wskazane uchybienie powoduje konieczność uchylenia dotkniętego nim orzeczenia, i to niezależnie od granic zaskarżenia, podniesionych zarzutów i jego wpływu na treść tego orzeczenia, a dotknięty nim został wyrok Sąd I – instancji, stwierdzić należy, że zasadny jest również wniosek skarżącego, o uchylenie obu wyroków wydanych w sprawie i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego jej rozpoznania.
Kierując się przedstawionymi względami Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie