Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił zażalenie H.R. na postanowienie z dnia 24 marca 2010 r.
Prowadzone w międzyczasie postępowanie w sprawie zwolnienia od wpisu od zażalenia zostało skontrolowane przez Naczelny Sąd Administracyjny, który 4 października 2010 r. oddalając zażalenie stwierdził, że ubiegający nie spełnia przesłanek zawartych w art.246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., a wydatek rzędu 100 zł mieści się w zakresie możliwości płatniczych skarżącego uzyskującego wraz z żoną, dochód w kwocie 6.600 zł. Kolejnymi więc zarządzeniami, z 2 i 30 listopada 2010 r., Sąd wzywał skarżącego do uiszczenia wpisu. Strona wymaganej opłaty nie uiściła, a ponawiając żądanie zwolnienia od niej podała w urzędowym formularzu z 28 stycznia 2011 r., że 8.000 zł przeznacza głównie na pokrycie bieżących potrzeb czteroosobowej rodziny, w tym dwojga dorosłych dzieci.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.
W świetle art.199 p.p.s.a. zasadą jest, że to strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.
Na podstawie art. 245 ustawy p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jak wynika z wniosku, strona ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od zażalenia. Ze względu na tak określone granice prawa pomocy, skarżący powinien uprawdopodobnić, że nie jest w stanie ponieść wydatku rzędu 100 zł bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Do wykazania tej okoliczności zobowiązuje przepis art.246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
W orzecznictwie przyjęto, że przez uszczerbek w koniecznym utrzymaniu rozumieć należy zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony w taki sposób, że nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Przesłanką zwolnienia od kosztów sądowych jest więc niemożność wygospodarowania odpowiednich środków pieniężnych z uzyskanych przychodów i posiadanego majątku z uwagi na to, że całość zużywana jest na niezbędne utrzymanie strony postępowania i jej rodziny, z których nie można zrezygnować lub czasowo ograniczyć, bowiem są one nieodzowne.
Z dokonanej analizy możliwości finansowych wnioskodawcy wynika, że rodzina skarżącego ma zapewnione potrzeby bytowe, gdyż jej miesięczny dochód wynosi 8.000 zł brutto. Stan majątkowy takiego gospodarstwa domowego nie świadczy o niedostatku, lecz bez wątpienia wskazuje na płynność finansową budżetu rodziny. Zważywszy na realia ekonomiczne oraz zasady doświadczenia życiowego trudno uznać skarżącego za osobę niezamożną, pozbawioną dostatecznych środków materialnych na zaspokojenie koniecznych potrzeb, wymagającą pomocy państwa.
W niniejszej sprawie znaczenia nabiera również fakt, że wniosek H. R. o przyznanie prawa pomocy był kilkukrotnie rozpoznawany, a zażalenia składane na postanowienia tut. Sądu zostały oddalone prawomocnymi postanowieniami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2009 r. sygn. akt II FZ 408/09 oraz z dnia 4 października 2010 r. sygn. akt. II FZ 528/10. Sąd drugiej instancji dał w swoich rozstrzygnięciach wyraz temu, że skarżący nie może liczyć na prawo pomocy w sytuacji, kiedy deklaruje dochody w znacznej wysokości i przytacza ogólne stwierdzenia, co do braku środków finansowych.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art.246 § 1 pkt. 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.