Uzasadnienie
Decyzją z dnia 15 września 2015 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpoznaniu odwołania S.P., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 14 maja 2015 r. ustalającą skarżącemu kwotę nienależnie pobranych świadczeń z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego w wysokości [...] zł.
Na powyższą decyzję organu odwoławczego S.P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Uzasadniając wniosek wskazano, że wyegzekwowanie określonej przez organ kwoty zwrotu nienależnie pobranych płatności wiąże się dla skarżącego ze znacznymi stratami finansowymi i majątkowymi, które nie będą mogły być wynagrodzone przez zwrot spełnionego świadczenia. Podano, że należność objęta decyzją została wydatkowana przez skarżącego na rozwój i modernizację gospodarstwa rolnego prowadzonego wraz z dziećmi na użyczonych działkach gruntu. Koszty prowadzonej działalności są znaczne - wiosną należy zakupić nasiona, nawozy, środki ochrony roślin, ponadto poczyniono znaczne nakłady w postaci sprzętu. S.P. oświadczył, że nie posiada środków, które mógłby przeznaczyć na zapłatę ww. zobowiązania. Podał również, że w celu ustrzeżenia swoich dzieci od ściągnięcia należności stwierdzonych w podobnych decyzjach organu, w marcu 2015 r. wpłacił organowi kwoty [...] zł i [...] zł. Obecnie, wobec wstrzymania wykonania obu decyzji postanowieniami WSA w Gdańsku z dnia 3 lipca 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 581/15 i I SA/Gd 582/15, skarżący domaga się zwrotu wpłaconej kwoty.
Podniesiono, że skarżący nie ma obecnie możliwości spełnienia na rzecz organu świadczenia bez uszczerbku dla siebie, rodziny oraz prowadzonej działalności rolniczej. Wyegzekwowanie należności wiązałoby się z koniecznością sprzedaży maszyn, środków produkcji, doprowadzając tym samym do katastrofalnej sytuacji finansowej i zmusiłoby skarżącego do zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej, co zniweczy cel przyznanej płatności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).
Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.).
W orzecznictwie przyjmuje się, że inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do skarżącego, bowiem jego rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 5 lutego 2014 r. sygn. akt I FSK 2165/13, LEX nr 1451966).
W ocenie Sądu strona skarżąca wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. następstwa, a potwierdzeniem tego są również okoliczności i charakter sprawy. W niniejszym przypadku za uwzględnieniem wniosku przemawia przede wszystkim kwota egzekwowanej należności (określona przez organ kwota nienależnie pobranych świadczeń z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego wynosi [...] zł), której uiszczenie mogłoby mieć negatywny wpływ na możliwość kontynuowania przez skarżącego działalności rolniczej, co - jak słusznie podkreślono we wniosku - mogłoby zniweczyć cel przyznanej płatności.
Skarżący nie posiada wolnych środków pozwalających na uiszczenie tej należności, a skierowanie egzekucji do nieruchomości mogłoby skutkować znaczną szkodą, która w razie uchylenia zaskarżonej decyzji nie mogłaby zostać wynagrodzona przez zwrot wyegzekwowanego świadczenia.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.