Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2017 r. sygn. akt II GZ 592/17 oddalił zażalenie "A" Sp. z o.o. w G. (dalej jako "Skarżąca") na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 206/16, którym odrzucono zażalenie Skarżącej na postanowienie tegoż Sądu z dnia 8 lutego 2016 r. utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 12 grudnia 2016 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Skarżąca pismem z dnia 1 września 2017 r. wniosła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 sierpnia 2017 r. w sprawie o sygn. akt II GZ 592/17. Skarżąca wniosła o uchylenie tegoż postanowienia w całości, wskazując, iż dochowała terminu do wniesienia skargi i złożenia wniosku o zwolnienie od opłat sądowych, tym samym spełniła warunki formalne do przyjęcia jej skargi i nadania jej dalszego biegu. Skarżąca podtrzymuje twierdzenie, że nie jest w stanie podołać ciężarowi finansowemu w postaci wniesienia opłaty obejmującej koszty sądowe, dlatego wniosła o zwolnienie od tych kosztów i podtrzymuje swój wniosek, gdyż spełnione są warunki do zwolnienia jej od kosztów sądowych i procesowych i udzielenie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zażalenie należało odrzucić jako niedopuszczalne.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż co prawda Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, to jednak Sąd ten nie wydał w dniu 4 sierpnia 2017 r. postanowienia o wskazanej sygnaturze. Postanowienie takie wydał zaś Naczelny Sąd Administracyjny, stąd uznać należało, iż intencją Skarżącej było wniesienie zażalenia na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2017 r. sygn. akt II GZ 592/17.
Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Ustawodawca, w powołanej wyżej ustawie, nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń (zarówno wyroków jak i postanowień) Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny jest instancją najwyższą w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Orzeczenia tego Sądu stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.) – por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 3. wydanie, Wyd.
C.H.BECK, Warszawa 2015, s. 725; a także postanowienia NSA: z dnia 3 sierpnia 2017 r. sygn. akt II FZ 247/17, z dnia 20 stycznia 2016 r. sygn. akt I OZ 1715/15, z dnia 25 września 2015 r. sygn. akt II OZ 705/15 – dostępne w CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl.
Tym samym wniesione przez Skarżącą zażalenie na prawomocne postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2017 r. sygn. akt II GZ 592/17 jest niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Przepis art. 178 p.p.s.a. stanowi natomiast, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., zażalenie odrzucił.