Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 8 września 2011 r. przyznano skarżącemu M. P. prawo pomocy w niniejszej sprawie przez ustanowienie radcy prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego z urzędu radcę prawnego A. D. Postanowieniem z dnia 28 listopada 2011 r., II FZ 727/11, Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie skarżącego w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 lutego 2011 r. oddalającego skargę na wyżej opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...].
Pełnomocnik skarżącego sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem ww. prawomocnego wyroku i w dniu 3 lutego 2012 r. wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu.
Podkreślić należy, że wniosek radcy prawnego A. D. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej nie zawierał oświadczenia, że koszty te nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Odnośnie do radców prawnych zasady te zostały uregulowane w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) – zwanego dalej rozporządzeniem.
Stosownie do treści § 16 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Nie ulega wątpliwości, iż z przywołanego przepisu wynika, że aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści, gdyż pozwala to w istocie określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa. Wymaga przy tym podkreślenia, iż brak stosownego oświadczenia nie stanowi uchybienia formalnego, które podlegałoby uzupełnieniu na wezwanie sądu w trybie art. 49 p.p.s.a., gdyż nie jest pismem w rozumieniu art. 45-48 p.p.s.a. Przyjmuje się bowiem, iż oświadczenie że opłaty z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości lub w części, jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została już wynagrodzona. Brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (por. postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., II GZ 273/09, postanowienie NSA z dnia 25 marca 2009 r., II FZ 90/09, postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., I OZ 615/08, postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt I OZ 390/08, wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r. II FSK 862/05, publikowane http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Reasumując, skoro wniosek pełnomocnika strony skarżącej o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej nie zawierał oświadczenia o ich nieuiszczeniu w całości lub w części, to na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. § 16 rozporządzenia należało orzec jak w sentencji postanowienia.