Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 1 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. P. (dalej – skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 maja 2010 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r., zaś postanowieniem z dnia 26 lipca 2011 r. odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 8 września 2011 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w niniejszej sprawie przez ustanowienie radcy prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego z urzędu radcę prawnego A. D. Postanowieniem z dnia 28 listopada 2011 r., II FZ 727/11, Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lipca 2011 r.
Pełnomocnik skarżącego sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem ww. prawomocnego wyroku i w dniu 3 lutego 2012 r. wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z tytułu sporządzenia ww. opinii oraz zwrotu wydatków związanych z wysłaną korespondencją i otrzymaniem kserokopii dokumentów ze sprawy. Do wniosku dołączył zestawienie dowodów potwierdzających poniesienie wydatków na kwotę 50,95 zł.
Postanowieniem z dnia 22 lutego 2012 r. referendarz sądowy odmówił przyznania wnioskodawcy wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy, gdyż wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej nie zawierał oświadczenia, że koszty te nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Od powyższego postanowienia radca prawny A. D. w dniu 28 lutego 2012 r. wniósł sprzeciw, w którym oświadczył, że opłaty z tytułu pomocy prawnej nie zostały mu zapłacone w całości.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 5 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił przyznania wnioskodawcy wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy.
W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że w sądownictwie administracyjnym ugruntowany jest pogląd, że aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści, gdyż pozwala to w istocie określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa. Brak stosownego oświadczenia nie stanowi uchybienia formalnego, które podlegałoby uzupełnieniu na wezwanie sądu w trybie art. 49 p.p.s.a., gdyż nie jest pismem w rozumieniu art. 45-48 p.p.s.a. Przyjmuje się, iż oświadczenie że opłaty z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości lub w części, jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została już wynagrodzona. Brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (por. postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., II GZ 273/09, postanowienie NSA z dnia 25 marca 2009 r., II FZ 90/09, postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., I OZ 615/08, postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt I OZ 390/08, wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r. II FSK 862/05, publikowane http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W dniu 12 marca 2012 r. radca prawny A. D. ponownie wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z tytułu sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia oraz zwrotu udokumentowanych wydatków w kwocie 50,95 zł.
W takim stanie sprawy uznać należało, że ww. wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu jest niedopuszczalny, gdyż został on już prawomocnie rozpoznany postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 marca 2012 r.
W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wyjaśnił, że omawiany wniosek nie mógł zostać uwzględniony, gdyż nie zawierał on oświadczenia, o którym stanowi § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Sąd, powołując się na orzecznictwo sądowe, wskazał, iż brak oświadczenia pełnomocnika, o jakim mowa w powołanym przepisie, nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – i wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na odmowie uwzględnienia wniosku.
Ponowny wniosek pełnomocnika w tym samym zakresie jest więc niedopuszczalny. Brak jest jednak podstaw do odrzucenia tego wniosku, albowiem art. 64 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. dotyczy wniosków wszczynających postępowanie sądowe (główne), a nie pozwala na odrzucenie wniosku wszczynającego postępowanie incydentalne (wpadkowe), jakim jest wniosek w przedmiocie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 1 września 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 7/09, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl.)
Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia.