Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 lipca 2007 roku nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego zaliczył A. F. nadpłatę z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2006 na poczet należności podatkowej z tytułu VAT-7 za miesiąc czerwiec 2006 roku oraz styczeń 2007 roku. Dodatkowo przekazał część nadpłaty na poczet zajęcia wierzytelności przez Urząd Skarbowy oraz potrącił z niej opłatę pocztową. Pozostałą część nadpłaty przesłał podatnikowi przekazem pocztowym.
Od powyższego rozstrzygnięcia A. F. złożył zażalenie, domagając się jego uchylenia i ponownego rozpatrzenia sprawy, a to z uwagi, iż potrącony z wspomnianej nadpłaty podatek VAT za miesiąc czerwiec w kwocie 60 zł został już przez niego zapłacony. Oprócz tego podatnik nie zgodził się z zajęciem wierzytelności, a także pobraniem opłaty pocztowej.
Postanowieniem z dnia 4 lutego 2008 roku nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, stwierdzając bezzasadność podniesionych w nim zarzutów. W uzasadnieniu podał m.in., iż pomimo kilkukrotnych wezwań A. F. nie przedstawił żadnego dowodu zapłaty wskazywanego przez siebie podatku. Pozostałe czynności organu pierwszej instancji (tj. zajęcie wierzytelności oraz pobranie opłaty pocztowej) oparte zostały na przepisach prawa materialnego.
W skardze z dnia 20 marca 2008 roku A. F. zażądał uchylenia postanowień organów obu instancji. Oprócz dotychczasowych zarzutów i ich argumentacji skarżący stwierdził, iż nadpłata została zwrócona mu z opóźnieniem bez należnych odsetek, organ bezprawnie przesłał mu ją zamiast na konto bankowe, przekazem pocztowym, czym naraził podatnika na koszty, a skarżący straszony był odpowiedzialnością karną w przypadku braku dostarczenia dowodu zapłaty podatku VAT za czerwiec 2006 roku, pomimo że obowiązek udowodnienia braku zapłaty ciążył na organie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby skarbowej wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując wcześniejsze stanowisko. Stwierdził przy tym, że pierwotnie nadpłata została przesłana na konto bankowe skarżącego, ale z uwagi na jej zwrot przez bank z adnotacją, iż konto zostało zamknięte, przesłano ją przekazem pocztowym. Organ odwoławczy podkreślił również bezzasadność zarzutów w zakresie straszenia A. F., które w rzeczywistości było standardowym wezwaniem strony do osobistego stawiennictwa ze wskazaniem grożących konsekwencji braku wypełnienia tego obowiązku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Należy w pełni podzielić stanowisko i uzasadnienie organów podatkowych, albowiem ma ono całkowite uzasadnienie w przepisach prawnych.
I tak, w świetle, powołanego także w zaskarżonym postanowieniu, art. 76 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137 poz. 926 ze zm.) nadpłata wraz z oprocentowaniem z urzędu podlega zaliczeniu na poczet wskazanych w tym przepisie zaległości oraz zobowiązań podatkowych. W niniejszej sprawie organy zaliczyły część przypadającej A. F. kwoty właśnie na tego rodzaju zaległości podatkowe (ich charakter nie jest zresztą kwestionowany przez A. F.). Oparły się przy tym na istniejących i doręczonych skarżącemu tytułach wykonawczych organów egzekucyjnych. W związku z czym nie zostały złamane żadne przepisy. Twierdzenia zaś podatnika, dotyczące zapłaty kwoty 60 zł tytułem zaległości w podatku VAT za czerwiec 2006 roku nie znalazły pokrycia w rzeczywistym stanie. A. F. bowiem pomimo kilkakrotnego wezwania nie przedstawił żadnych dowodów, potwierdzających taką zapłatę.
Również własne ustalenia organu odwoławczego (tj. sprawdzenie karty kontowej Urzędu Skarbowego oraz wyjaśnienia pracownika tegoż Urzędu) nie przyniosły pożądanego skutku. Skoro więc organ przeprowadził stosowne postępowanie celem uzyskania informacji o rzekomej zapłacie, zakończone jednak negatywnym wynikiem, a skarżący nie przedłożył jakiegokolwiek dowodu w tej kwestii, uznać należy, iż wypełnione zostały wszystkie obowiązki z art. 121,122, 187 § 1 oraz 191 Ordynacji podatkowej. W związku z czym Sąd również na tym obszarze nie dopatrzył się jakiś naruszeń.
Dalej, bezzasadny jest wywód, dotyczący błędnego potrącenia opłaty pocztowej, ponieważ art. 77 b § 4 omawianej ustawy wprost nakazuje taką opłatę pobrać. Oprócz tego podnieść należy, iż organ podjął pierwotnie próbę przelania pozostałej kwoty nadpłaty na konto bankowe podatnika. Jednakże z uwagi, iż otrzymał jej zwrot z banku z adnotacją o zamknięciu konta, dokonał odpowiedniego przekazu pocztowego. Podatnik ma wprawdzie prawo do wyboru formy zwrotu nadpłaty (bezgotówkowo lub gotówkowo), niemniej jednak w sytuacji, kiedy wskazany przez niego sposób okazuje się nie z winy organu nieskuteczny, to jedynym rozwiązaniem staje się skorzystanie przez organ z drugiej formy rozliczenia (w tym przypadku gotówkowej). Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby co do gotówkowego sposobu zwrotu rozważanej nadpłaty A. F. zostawił wcześniej (czyli przed dokonaniem zwrotu) jakieś dyspozycje (np. do odbioru jej w kasie organu). Dlatego uznać należy, iż organ mógł przesłać kwotę nadpłaty przekazem pocztowym i obciążyć w tym względzie podatnika opłatą pocztową.
Poza nie może zostać uwzględniony również zarzut, dotyczący spóźnionego zwrotu omawianej nadpłaty, gdyż wskazany w art. 78 § 3 pkt 4 Ordynacji podatkowej trzymiesięczny termin nie został przekroczony. A. F. zeznanie podatkowe PIT-36 za 2006 rok złożył 27 kwietnia 2007 roku. Wobec czego termin zwrotu upływał 27 lipca 2007 roku. W przypadku przekazu pocztowego zgodnie z art. 77 b § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej za dzień zwrotu uważa się złożenie przekazu pocztowego. Z datownika placówki nadawczej wynika, iż w niniejszej sprawie miało to miejsce w dniu 12 lipca 2007 roku, a więc jeszcze w ustawowym terminie.
Jeśli chodzi o przekazanie części nadpłaty na poczet zajęcia wierzytelności, skarżącemu doręczono pismo dotyczące zajęcia a tytuły wykonawcze stanowiące podstawę jego dokonania wiązały się z zaległościami skarżącego w podatku od nieruchomości.
Wreszcie zaznaczyć należy, że chybione są argumenty dotyczące straszenia skarżącego, gdyż wskazanie na wezwaniu do osobistego stawiennictwa konsekwencji prawnych braku wypełniania tej powinności jest obowiązkiem organu, wynikającym z art. 159 § 1 pkt 6 w zw. z art. 262 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.
W związku z wyżej przedstawioną argumentacją, wobec bezzasadność skarg, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153 poz. 1270 z póź. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.