Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście, którym ten oddalił skargę D M. z dnia 28 listopada 2022 r. na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w A Banku S.A., dokonaną zawiadomieniem nr [...] z dnia 17 listopada 2022 r., w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...] 22 wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście na zaległość z tytułu podatku dochodowego w wysokości 19 % pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej w kwocie należności głównej 6.945,50 zł.
W uzasadnieniu tego postanowienia organ wyjaśnił, że w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącej na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego, zawiadomieniem z dnia 17 listopada 2022 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w A Banku S.A. W dniu 25 listopada 2022 r. skarżąca przekazała kwotę 11.513,94 zł, która pozwoliła na całkowite zaspokojenie zaległości objętej tym tytułem wykonawczym. W piśmie z dnia 28 listopada 2022 r. skarżąca wniosła do organu skargę, w której zarzuciła mu naruszenie art. 54 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), zwanej o.p., poprzez jego niezastosowanie przy obliczaniu wysokości odsetek należnych od zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. określonego decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście w Łodzi z dnia 23 września 2022 r. o nr UNP 1013-22- 046505, oraz wniosła o uwzględnienie tej skargi w całości i uchylenie zaskarżonej czynności egzekucyjnej w całości.
Pismem z dnia 16 grudnia 2022 r. organ poinformował skarżącą, że podniesiona okoliczność stanowi zarzut nieistnienia obowiązku w części dotyczącej odsetek za zwłokę, a właściwym środkiem zaskarżenia w tym przedmiocie są zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. Ponadto zwrócił się o wskazanie, czy intencją skarżącej było wniesienie skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego z dnia 17 listopada 2022 r., czy też wniesienie zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r., poz. 479), zwanej u.p.e.a.
W odpowiedzi na to wezwanie, pismem z dnia 2 stycznia 2023 r. skarżąca poinformowała, że w dniu 28 listopada 2022 r. zostały złożone oddzielnie zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego z 17 listopada 2022 r. Zaś pismo z tej samej daty zatytułowane "SKARGA na czynność egzekucyjną Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście w Łodzi o numerze [...] z 17 listopada 2022 r. w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego" stanowiło odrębną czynność, tzn. skargę na czynność egzekucyjną, dokonaną zawiadomieniem z 17 listopada 2022 r. nr [...]. Organ postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2023 r. oddalił skargę na czynność egzekucyjną, argumentując, że zakwestionowana czynność egzekucyjna została dokonana zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne - stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego - ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia.
W skardze na to postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:
- 1. art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez uznanie, że wniesiona przez stronę skarga na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w A Banku S.A. dokonana zawiadomieniem nr [...] z dnia 17 listopada 2022 r. nie jest prawidłowym środkiem zaskarżenia w zaistniałym stanie faktycznym;
- 2. art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez uznanie, że wyżej opisana skarga wniesiona przez stronę została wniesiona jako uniwersalny środek zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym, z powodu czego została oddalona, podczas gdy skarżąca wyraźnie wyraziła zakres zaskarżenia w przedmiotowej skardze;
- 3. art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez uznanie, że w sprawie nie doszło do dokonania czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy w postaci art. 54 § 1 pkt 7 o.p., podczas gdy zaskarżona czynność egzekucyjna w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w A Banku S.A. dokonana zawiadomieniem nr [...] z dnia 17 listopada 2022 r. została zrealizowana w nieprawidłowej wysokości;
- 4. art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 80 § 1 u.p.e.a. poprzez dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy poprzez wskazanie w zawiadomieniu do banku o zajęciu wierzytelności pieniężnej zawyżonej, nieprawidłowej wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami, w związku z czym doszło do zajęcia wierzytelności w niewłaściwej wysokości;
- 5. art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 80 § 3 u.p.e.a. oraz art. 67 § 2 u.p.e.a. poprzez zawiadomienie zobowiązanego o zajęciu prawa majątkowego u dłużnika zajętej wierzytelności z podaniem kwoty należności wraz z odsetkami w zawyżonej wysokości, która została nieprawidłowo określona.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście oraz o uchylenie czynności egzekucyjnej w całości, ewentualnie o przekazanie sprawy do Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście w celu usunięcia stwierdzonej wady czynności egzekucyjnej.
W odpowiedzi na tę skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022r. poz. 329), zwanej p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania;
- 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy;
- 3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania;
- 5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Na mocy art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Stosownie zaś do art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Rozpoznając w trybie uproszczonym w tak zakreślonej kognicji skargę - Sąd stwierdził, że skarga jest oczywiście niezasadna, organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nie naruszył bowiem prawa.
Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do zagadnienia prawnego, czy podstawą skargi na czynność egzekucyjną obejmującą zajęcie rachunku bankowego skarżącej mogą być okoliczności objęte zarzutami w sprawie egzekucji, a polegające na nieprawidłowym wskazaniu wysokości zobowiązania podatkowego z uwagi na objęcie nim odsetek od zaległości w tym zobowiązaniu w zawyżonej wysokości z powodu nieuwzględnienia okresów nienaliczania odsetek. W efekcie spór zasadza się na tym, czy skarga na czynność egzekucyjną oparta na takich okolicznościach jest dopuszczalna, tj. czy wykracza ona – jak przyjął organ egzekucyjny - poza zakres przedmiotowy tej skargi, czy – jak podnosi skarżąca – jest ona "prawidłowym środkiem zaskarżenia w zaistniałym stanie faktycznym" (zajęcia wierzytelności skarżącej z rachunku bankowego).
Rozpoznając tak zarysowaną istotę sporu, wywołaną przez sam organ egzekucyjny wezwaniem do sprecyzowania treści wniesionego przez skarżącą pisma, które mogło stanowić wyłącznie zarzuty na egzekucję, a będącą w gruncie rzeczy niezrozumieniem przez skarżącą oczywistej istoty skargi na czynność egzekucyjną oraz komplementarności środków zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym i egzekucji administracyjnej - w pierwszej kolejności Sąd zauważa, że podstawę prawne skargi na czynność egzekucyjną zawiera art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Stosownie do tego przepisu "zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest: dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy". W myśl zaś § 2 art. 54 u.p.e.a. "skarga na czynność egzekucyjną określa zaskarżoną czynność egzekucyjną, zakres żądania i jego uzasadnienie", zgodnie z § 3 "skargę na czynność egzekucyjną wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej".
Skargę na czynność egzekucyjną należy odróżnić od zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej uregulowanej w art. 33 § 1 i § 2 u.p.e.a., zgodnie z którym "zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej" (§ 1); a "podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku;
- 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
- 3) błąd co do zobowiązanego;
- 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
- 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
- 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b".
Porównanie konstrukcji prawnej skargi na czynność egzekucyjną i zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej wprost dowodzi rozróżniania przez ustawodawcę podstaw obu tych środków zaskarżenia oraz oparcia ich na innych podstawach faktycznych. Oba środki prawne odnoszą się do innego rodzaju czynności organu egzekucyjnego i "etapu" egzekucji administracyjnej. Powyższe rozróżnienie znajduje odzwierciedlenie w jednolitej judykaturze, która wskazuje na ich ewidentną odmienność w powszechnie dostępnych judykatach. Wobec oczywistości zakresu skargi na czynność egzekucyjną i zarzutów oraz wyraźnie zakreślonych na poziomie prawnym granic między nimi wystarczające jest zatem jedynie przykładowe odwołanie do reprezentatywnych i zarazem ostatnio popełnionych judykatów, a ściślej sformułowanych w nich kluczowych tez. I tak, judykatura przyjmuje, że "w ramach postępowania zainicjowanego skargą na czynności egzekucyjne możliwe jest zbadanie zgodności z prawem oraz prawidłowości dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej, w tym tego czy zastosowany środek egzekucyjny jest dopuszczalny w świetle przepisów u.p.e.a. (...) skarga na czynności egzekucyjne ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia.
W związku z tym, jeżeli przewidziany jest inny środek ochrony prawnej, taki jak zarzuty czy też zażalenie, to wykluczone jest kwestionowanie określonych okoliczności sprawy za pomocą skargi z art. 54 § 1 u.p.e.a. Skarga na czynności egzekucyjne nie jest środkiem prawnym umożliwiającym kwestionowanie całokształtu postępowania egzekucyjnego oraz podstaw jego prowadzenia. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można jedynie podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego, bądź egzekutora, mając na względzie przepisy regulujące sposób i formę dokonywania konkretnych czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym" (tak np. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2023 r., I GSK 1426/19, LEX nr 3593684, czy wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2023 r., I GSK 340/19, LEX nr 3555853). "Nie ma podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego.
Skarga na czynności egzekucyjne jest środkiem o charakterze subsydiarnym, co oznacza, że stanowi uzupełnienie innych środków zaskarżenia, a zakres wykorzystania skargi jest ograniczony przez zakres stosowania innych środków prawnych" ((wyrok NSA z dnia 16 listopada 2022 r., III FSK 1142/21, LEX nr 3442426, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2023 r., III SA/Wr 627/21, LEX nr 3513800). "W postępowaniu tym nie orzeka się o prawidłowości wszczęcia egzekucji administracyjnej, w tym co do istnienia egzekwowanego obowiązku (wyrok NSA z dnia 22 lutego 2023 r., III FSK 1773/21, LEX nr 3520169). Skarga, o której stanowi art. 54 § 1 u.p.e.a., nie może być traktowana przez zobowiązanego jako jeden z wielu środków prawnych (środków zaskarżenia, wniosków), w których będzie przedstawiał te same argumenty i te same żądania, a organ każdorazowo będzie je rozpatrywał co do istoty" (wyrok WAS w Gliwicach z dnia 31 maja 2023 r., I SA/Gl 1330/22, LEX nr 3586653). "W ramach skargi na czynności egzekucyjne nie można podnosić naruszenia przepisów, które są właściwe innym środkom prawnym" (wyrok NSA z dnia 9 listopada 2022 r., III FSK 1632/21, LEX nr 3451860). "W postępowaniu skargowym, w oparciu o treść art. 54 § 1 u.p.e.a., dopuszcza się badanie jedynie tych czynności, które należą do kompetencji organu egzekucyjnego, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych" (tak wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2023 r., III FSK 458/22, LEX nr 3585769). "Skarga w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty.
Kontroli w omawianym trybie mogą podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne zdefiniowane w art. 1a pkt 2 u.p.e.a." (tak wyrok NSA z dnia 26 maja 2023 r., III FSK 3866/21, LEX nr 3588407, wyrok NSA z dnia 9 maja 2023 r., III FSK 4406/21, LEX nr 3586213). "Przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej może być jedynie prawidłowość postępowania organu w zakresie przepisów regulujących sposób i formę dokonania zajęcia. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego" (wyrok NSA z dnia 23 lutego 2023 r., III FSK 2986/21, LEX nr 3553538).
Wobec jasnej i klarownej regulacji prawnej w tym zakresie tym bardziej niezrozumiałe i zadziwiające jest stanowisko skarżącej, w gruncie rzeczy pozostające contra legem oczywistej, już w literalnym brzemieniu, regulacji prawnej, tym bardziej że zarzuty skarżącej zostały rozpoznane w prawidłowym trybie zgodnie z ich treścią i charakterem. Skarżąca nie została zatem pozbawiona gwarantowanej prawem ochrony prawnej, co oznacza, że ochrona jej interesu prawnego w odniesieniu do egzekwowanego obowiązku nie została pozbawiona kontroli w toku instancji administracyjnej, a skarga na czynność egzekucyjną obecnie jest przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. W tej sprawie trudno też polemizować z twierdzeniem skargi, że "Skarżąca wyraźnie wyraziła zakres zaskarżenia w przedmiotowej skardze" (skardze na czynność egzekucyjną – dopisek WSA), skoro nawet w skardze sądowoadministracyjnej nie podnosi żadnych okoliczności naruszenia art. 80 u.p.e.a. – przepisu stanowiącego podstawę dokonania spornej czynności egzekucyjnej (zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego).
Badając jednakże z urzędu legalność zaskarżonego postanowienia poza zarzutami skargi, lecz w granicach sprawy mającej za przedmiot skargę na czynność zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego skarżącej Sąd stwierdził, iż postanowienie to odpowiada prawu. Zważywszy na zaprezentowaną regulację prawną wystarczającym jest stwierdzenie, że w całości Sąd podziela stanowisko zaskarżonego postanowienia w zakresie będącym sporem sporu między stronami postępowania sądowoadministracyjnego. A co więcej organ dochował wszystkich prawem określonych warunków podjęcia kwestionowanej skargą czynności egzekucyjnej. Z formalnego punktu widzenia wysokość zobowiązania podatkowego w zawiadomieniu o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego jest zgodna z tytułem wykonawczym. Zgodzić wypada się bowiem z organem, że "wystosowane w dniu 17 listopada 2022 r. zawiadomienie nr [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego spełnia wszystkie wymogi formalne zajęcia.
Sporządzone zostało zgodnie ze wzorem stanowiącym załącznik nr 4 do obowiązującego rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 1 grudnia 2020 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 26)". Zawiadomienie to zawiera konieczne elementy określone w art. 67 § 2 w zw. z art. 67 § 2a oraz art. 26e § 1 u.p.e.a., tj. (poza nieistotnymi z punktu widzenia sporu elementami, zwłaszcza danymi identyfikującymi skarżącą, organ oraz sam obowiązek) dochodzoną przymusowo kwotę zobowiązania głównego, datę naliczania odsetek z tytułu zwłoki w uregulowaniu tego zobowiązania, kwotę odsetek z tytułu zwłoki, obowiązująca stawka % odsetek za zwłokę. A dane te są zgodne z danymi wskazanymi w tytule wykonawczym. Zastosowany środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego uznawany jest też, poza szczególnymi przypadkami, o których w tej sprawie Sąd nie ma wiedzy wobec treści skargi i pism skarżącej, za właściwy i skuteczny środek egzekucyjny, który dodatkowo z uwagi na kwoty wolne od zajęć nie stanowi co do zasady zbyt uciążliwego środka. Za skutecznie doręczone uznać nadto należy zawiadomienie o zajęciu wierzytelności zarówno dłużnikowi zajętej wierzytelności (bankowi), jak i skarżącej.
Natomiast wobec prawem zakreślonych granic skargi przedmiotem zaskarżenia, jakim jest czynność egzekucyjną, oraz granic rozpoznania skargi sądowoadministracyjnej zakreślonych art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekający w tej sprawie nie ma kompetencji do badania podnoszonych w skardze kwestii dotyczących w istocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, które w błędnym przekonaniu skarżącej mogą być przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną. Nie może więc wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była lub powinna być przedmiotem postępowania przed organem egzekucyjnym (sprawę zarzutów). W gruncie rzeczy bowiem skarżąca kwestionuje prawidłowość określenia wysokości dochodzonego w drodze egzekucji administracyjnej zobowiązania podatkowego, a konkretnie wysokość naliczonych odsetek za zwłokę. To zaś oznacza, że kwestionuje dopuszczalność egzekucji administracyjnej w tym zakresie, a także prawidłowość wystawionego tytułu wykonawczego.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
dch