Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej "P.p.s.a" odrzucił zażalenie skarżącego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 listopada 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia na zarządzenie z dnia 29 września 2016 r. (k.34 akt sądowych). Odpis postanowienia wraz ze stosownym pouczeniem o trybie i terminie wniesienia zażalenia doręczono skarżącemu w dniu 3 lutego 2017 r., co skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 39 akt sądowych).
W dniu 15 lutego 2017 r. (data nadania w placówce pocztowej 11 lutego 2017 r. -k. 44 akt sądowych) skarżący wniósł zażalenie na postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżący podniósł, że uchybił terminowi z uwagi na "zawieruszenie się" doręczonego odpisu postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a). Zgodnie z art. 87 § 2 P.p.s.a. w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Powyższe przesłanki nie zostały przez stronę spełnione.
Zarówno orzecznictwo, jak i piśmiennictwo są zgodne, że uprawdopodobnienie istnienia tej przesłanki (brak winy) jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Natomiast pojęcie uprawdopodobnienia sprowadza się do postępowania zmierzającego do stwierdzenia istnienia lub nieistnienia określonego zdarzenia, czynności podjętej w ramach postępowania, wyniku tego postępowania bądź wreszcie do zastępczego środka dowodowego. Najogólniej rzecz ujmując, brak winy jest warunkiem sine qua non zasadności wniosku o przywrócenie terminu i polega na dołożeniu szczególnej oraz należytej staranności przy dokonywaniu czynności, do której strona jest zobowiązana i można o nim mówić jedynie wówczas, gdy przeszkody powstałej w jego dochowaniu nie można było przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Przy ocenie zawinienia, bądź też jego braku, sąd bierze pod uwagę czynnik obiektywny, rozpatrując czy strona dołożyła staranności, jakiej wymagać można od osoby dbającej w sposób należyty o swój interes prawny, czy też - przeciwnie - wykazała się niedbalstwem (zob. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie sygn. akt II FZ 477/12, LEX nr 1333338).
Odnosząc te rozważania do sprawy niniejszej, należy zauważyć, że strona nie dochowała należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, co potwierdza wyraźne stwierdzenie strony, że uchybiła terminowi z uwagi na zagubienie prawidłowo doręczonego odpisu postanowienia sądu. Nie można więc uznać, aby skarżący spóźnił się z wniesieniem zażalenia bez swojej winy.
Mając na względzie powyższe, Sąd odmówił przywrócenia terminu na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 160 P.p.s.a.