Uzasadnienie
Decyzją z dnia 29.09.2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Nysie ustalił P. L., reprezentowanej przez pełnomocnika J. M., podatek od spadków i darowizn z tytułu nabycia spadku po zmarłym w dniu 16 kwietnia 2008 r. A. M. w kwocie 11.931 zł.
Powyższa decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony J. M. w trybie art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.- Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012, poz. 749 ze zm.) /dalej jako: O.p./ w dniu 15.10.2014 r.
Odwołanie od ww. decyzji wpłynęło do Urzędu Skarbowego w Nysie w dniu 10.11.2014 r.
Postanowieniem z dnia 14.04.2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nysie z dnia 29.09.2014 r. Postanowieniem z tej samej daty Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu, po rozpatrzeniu wniosku zawartego w odwołaniu o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nysie z dnia 29.09.2014 r.- odmówił przywrócenia uchybionego terminu.
Pismem z dnia 1.06.2015 r. J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 14.04.2015 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nysie z dnia 29.09.2014 r. W uzasadnieniu skargi podniósł m.in., że ponieważ doręczenie decyzji z dnia 29.09.2014 r. miało zostać zrealizowane wyłącznie do rąk J. M. (jako pełnomocnika P. L.), to on faktycznie pozostaje w tej kwestii stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wniósł o jej odrzucenie z uwagi na wniesienie jej przez osobę, która nie była stroną postępowania podatkowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna, albowiem została wniesiona przez osobę nie mającą legitymacji do wniesienia skargi w niniejszej sprawie.
Na wstępie podkreślić należy, iż warunkiem skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jest między innymi wniesienie jej przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.) służy legitymacja do jej wniesienia.
Zgodnie z przepisem art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.).
Treść art. 50 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się zatem w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku.
W przedmiotowej sprawie dotyczącej ustalenia wysokości podatku od spadków i darowizn stroną postępowania administracyjnego i w konsekwencji adresatem decyzji organów w tym przedmiocie była P. L. Zatem tylko P. L. miała interes prawny do wniesienia – samodzielnie lub za pośrednictwem pełnomocnika- odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nysie, a co za tym idzie, również skargi na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 29.09.2014 r.
Tymczasem skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nysie z dnia 29.09.2014 r. wniósł w imieniu własnym J. M., a więc osoba nie będąca stroną tego postępowania. Wbrew twierdzeniom podnoszonym w skardze fakt, że doręczenie decyzji z dnia 29.09.2014 r. miało zostać zrealizowane wyłącznie do rąk J. M. (jako pełnomocnika P. L.), nie czyni J. M. stroną tego postępowania.
J. M. nie wykazał również, że wnosząc skargę do Sądu działał z upoważnienia i na rzecz P. L. (również znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy pełnomocnictwa z dnia 16.12.2014 r.i z dnia 18.06.2012 r. /k. 67 i 168/, udzielone J. M. przez P. L. nie obejmowały umocowania do reprezentowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi).
Dodać należy, że określenie się przez wnoszącego skargę w tej sprawie jako skarżącego (k. 2 akt sądowych, strona druga skargi, wers 5 i 6 od góry) czyniło zbędnym wzywanie go do sprecyzowania w jakim charakterze występuje, wnosząc przedmiotową skargę.
Jak wynika z treści przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1-5) jest niedopuszczalne. Określone w art. 58 p.p.s.a. podstawy odrzucenia skargi nawiązują do przesłanek dopuszczalności zaskarżenia aktu lub czynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego, rozumianych jako określone przepisami prawa warunki prawidłowego zaskarżenia, dotyczące przedmiotu skargi, jej formy, treści, ale także dotyczące przesłanek o charakterze przedmiotowym i podmiotowym, określających od jakiej formy działalności organów administracji publicznej skarga przysługuje i który z podmiotów jest legitymowany do wniesienia skargi.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.