Uzasadnienie
Pismem z dnia 1 czerwca 2015 r. J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 14 kwietnia 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nysie z dnia 29 września 2014 r. ustalającej P. L. podatek od spadków i darowizn z tytułu nabycia spadku po zmarłym w dniu 16 kwietnia 2008 r. A. M. w kwocie 11.931 zł
W uzasadnieniu skargi podniósł m.in., że ponieważ doręczenie decyzji z dnia 29 września 2014 r. miało zostać zrealizowane wyłącznie do rąk J. M. (jako pełnomocnika P. L.), to on faktycznie pozostaje w tej kwestii stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Postanowieniem z dnia 20 lipca 2015r. tutejszy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.) odrzucił skargę J. M. wskazując, że została ona wniesiona przez podmiot nieposiadający legitymacji do jej wniesienia. Znajdujące się bowiem w aktach administracyjnych sprawy pełnomocnictwa udzielone J. M. przez P. L. nie obejmowały umocowania do reprezentowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Dodatkowo wskazano, iż nie czyni stroną postępowania fakt doręczenia decyzji wyłącznie do rąk J. M. Postanowienie powyższe zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 12 sierpnia 2015r.
Następnie, przesyłką nadaną w dniu 8 września 2015r., skarżący wniósł skargę kasacyjną, którą sporządził osobiście, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Opolu. Odnośnie uprawnienia do samodzielnego sporządzenia skargi kasacyjnej wyjaśnił, że był i pozostaje sędzią Sądu Okręgowego w [...]. Wprawdzie nie figuruje on obecnie na liście sędziów tego Sądu, jednak "istnienie stosunku służbowego sędziego pozostaje poza wszelkimi wątpliwościami", a przeciwne stanowisko pozostaje w oczywistej i nieusuwalnej sprzeczności z art. 180 ust. 1 i 2 Konstytucji RP.
Dalej stwierdził, że nie doszło do wydania zgodnego z prawem orzeczenia pozbawiającego go statusu sędziego, albowiem "nie doszło do powołania składu orzekającego w pierwszej i drugiej instancji". W szczególności nie mogło dojść do wydania prawidłowego wyroku, skoro żaden z powołanych sędziów nie był uprawniony do orzekania, skutkiem czego nie doszło do prawidłowego wydania i wykonania wyroku. Został on skazany na karę dyscyplinarną za niezasadnie domniemywany czyn, który rzekomo został popełniony w czasie, gdy również nie figurował na liście sędziów i był zarejestrowany jako bezrobotny. Powyższe zostało opisane w pozwach, w tym m.in. w pozwie o ustalenie, że powoda (czyli skarżącego) łączył z pozwanym Sądem Okręgowym w [...] stosunek służbowy sędziego Sądu Okręgowego.
Wobec powyższych twierdzeń zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 września 2015r. wezwano J. M. do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez złożenie oryginału dokumentu potwierdzającego, że w dacie sporządzenia skargi kasacyjnej posiadał on status sędziego.
W piśmie procesowym z dnia 9 października 2015r. skarżący wyjaśnił, że wniesiona przez niego skarga kasacyjna ponad wszelką wątpliwość nie zawiera żadnego braku, przez co ww. wezwanie Sądu pozbawione jest jakiejkolwiek mocy prawnej. Samo zaś żądanie przedstawienia takiego dokumentu jest absolutnie bezpodstawne, albowiem Prezes Sądu Okręgowego w [...] takowego dokumentu, potwierdzającego jego status sędziego, mu nie wyda, gdyż bezprawnie nie dopuszcza go do wykonywania czynności służbowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Nadto, w myśl art. 175 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna może być sporządzona jedynie przez adwokata lub radcę prawnego, a w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami może zostać sporządzona również przez doradcę podatkowego (art. 175 § 3 p.p.s.a.).
Przepisu art. 175 § 1 p.p.s.a. nie stosuje się jedynie wtedy, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Przepisy powyższe mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Uprawnionymi do sporządzenia skargi kasacyjnej są wyłącznie podmioty wymienione w art. 175 § 1 – 3 p.p.s.a., natomiast sporządzenie skargi kasacyjnej z zachowaniem określonych w ww. przepisach wymogów jest warunkiem koniecznym dopuszczalności tego środka zaskarżenia. Sądy administracyjne z urzędu są bowiem zobowiązane do badania, czy ww. wymogi zostały zachowane. Przy czym żadne szczególne okoliczności nie uprawniają do jakichkolwiek odstępstw w tym zakresie.
Niesporządzenie skargi przez podmioty wymienione w art. 175 § 1 – 3 p.p.s.a. jest brakiem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. Jest to bowiem brak nieusuwalny, wykluczający możliwość merytorycznego rozpatrzenia tego nadzwyczajnego środka odwoławczego, skutkujący odrzuceniem skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 20 lipca 2015r. została sporządzona przez J. M., który nie wykazał, by był osobą uprawnioną do samodzielnego sporządzenia skargi kasacyjnej. Powyższe nie wynikało także z przedstawionych okoliczności sprawy, w tym z jego wyjaśnień zawartych w skardze kasacyjnej.
Z uwagi na powyższe zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 września 2015r. J. M. wezwany został do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej przez nadesłanie dokumentów potwierdzających obecny status sędziego, uprawniający do sporządzenia ww. środka zaskarżenia.
Ze względu na nieuzupełnienie ujawnionego braku oraz fakt, że J. M. samodzielnie sporządził skargę kasacyjną na postanowienie Sądu z dnia 20 lipca 2015 r. o odrzuceniu skargi tj. z naruszeniem wymogu ustanowionego w art. 175 § 1-3 p.p.s.a., skarga kasacyjna musiała zostać odrzucona.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 178 p.p.s.a. w związku z art. 175 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.