Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14.04.2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nysie z dnia 29.09.2014 r., ustalającej P. L., reprezentowanej przez pełnomocnika J. M., podatek od spadków i darowizn z tytułu nabycia spadku po zmarłym w dniu 16 kwietnia 2008 r. A. M. Decyzję powyższą doręczono pełnomocnikowi strony w trybie art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.- Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012, poz. 749 ze zm.) w dniu 15.10.2014 r. Postanowieniem z tej samej daty, po rozpatrzeniu zawartego w odwołaniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od wskazanej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nysie – Dyrektor Izby Skarbowej odmówił przywrócenia uchybionego terminu.
Na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania J. M., określając siebie jako stronę skarżącą, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, podnosząc w uzasadnieniu m.in., że ponieważ doręczenie decyzji z dnia 29.09.2014 r. miało zostać zrealizowane wyłącznie do jego rąk, jako pełnomocnika P. L., to on faktycznie pozostaje w tej kwestii stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Postanowieniem z dnia 20 lipca 2015r. WSA w Opolu odrzucił skargę z tym uzasadnieniem, że skarżący J. M. nie miał legitymacji do wniesienia skargi we własnym imieniu, tj. nie mógł być uznany za stronę skarżącą. Treść art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a. wskazuje bowiem, że o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego, a podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się zatem w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Tymczasem w sprawie, w której została wydana decyzja z dnia 29.04.2014 r. ustalająca wysokość podatku od spadku i darowizn, jej adresatem była P. L., a J. M. działał jedynie jako jej pełnomocnik.
Natomiast skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nysie z dnia 29.09.2014 r. wniósł w imieniu własnym J. M., a więc osoba niebędąca stroną tego postępowania.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę kasacyjną sporządzoną osobiście, wskazując jednak w jej uzasadnieniu, że posiada uprawnienie do jej wniesienia na podstawie art. 175 § 2 p.p.s.a., a to z uwagi na fakt, że był i pozostaje sędzią Sądu Okręgowego w [...]. Zaznaczył jednak, że według jego wiedzy nie pozostaje na liście sędziów tego Sądu. Z uwagi na powyższe okoliczności został zobowiązany do przedłożenia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej, dokumentu potwierdzającego jego aktualny - na dzień sporządzenia skargi kasacyjnej - status sędziego.
Wobec nieprzedłużenia takiego dokumentu w wyznaczonym terminie tut. Sąd postanowieniem z dnia 30 października 2015 r. odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 178 w związku z art. 175 § 2 p.p.s.a.
Na powyższe postanowienie skarżący, z zachowaniem ustawowego terminu, wniósł sporządzone przez siebie osobiście zażalenie (mylnie nazwane skargą kasacyjną), ponawiając twierdzenia o posiadaniu statusu sędziego, ale nadal nie dołączając żadnego dokumentu potwierdzającego taki status, na który powoływał się w dotychczasowym postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 194 § 4 p.p.s.a., zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, a przepis art. 175 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Z treści wniesionego zażalenia (nazwanego błędnie skargą kasacyjną) wynika, że skarżący nadal uznaje się za stronę postępowania oraz równocześnie za podmiot posiadający status sędziego, odwołując się w tym zakresie do argumentacji zawartej w skardze kasacyjnej, w której jednak wskazywał jednoznacznie na niepozostawanie na liście sędziów Sądu Okręgowego w [...]. We wniesionym obecnie zażaleniu nie wskazał na jakąkolwiek zmianę tej ostatniej okoliczności. Z powyższego wynika, że skoro skarżący nie przedłożył jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego jego uprawnienie do osobistego sporządzenia zażalenia na postanowienie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, a zatem nie wykazał, że należy do kręgu osób wymienionych w art. 175 § 2 lub 3 p.p.s.a., to stosownie do treści tych przepisów oraz art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie należało odrzucić.