Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił wniesioną przez skarżącego, reprezentowanego przez pełnomocnika, skargę kasacyjną od wyroku z dnia 15 października 2009 r.
Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej - radcy prawnemu w dniu 03 lutego 2010 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 134 akt sądowych)
W dniu 10 lutego 2010 r. skarżący osobiście złożył na powyższe orzeczenie zażalenie, jednocześnie uiszczając wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 150 zł (k. 133 akt sądowych). W zażaleniu skarżący zawarł wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia opłaty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Strona, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, może zwrócić się z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu, o czym stanowi art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Jednocześnie na mocy art. 88 w/w ustawy odrzuceniu podlega wniosek, który z mocy ustawy jest niedopuszczalny. Z kolei art. 221 powołanej ustawy stanowi, że pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, odrzuca się, jeżeli podlegają opłacie stałej.
W niniejszej sprawie skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik, a sama skarga podlegała opłacie stałej. Skoro skargę tę wniósł radca prawny, to tylko on – w świetle ostatnio wymienionego przepisu – uprawniony jest do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu od skargi kasacyjnej.
Wobec powyższego wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu na mocy wskazanego art. 88 powołanej ustawy (pkt 1 sentencji).
Z kolei zgodnie z art. 194 § 4 w/w ustawy zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego.
Złożone w rozpatrywanej sprawie zażalenie nie czyni zadość wymogowi przymusu adwokacko-radcowskiego, bowiem zostało sporządzone przez skarżącego osobiście. Ustawodawca wprowadzając w cytowanym przepisie wymóg sporządzenia środka odwoławczego przez prawnika profesjonalistę, kierował się przede wszystkim potrzebą udzielenia stronie, która nie zgadza się z zapadłym w jej sprawie orzeczeniem sądu pierwszej instancji, pomocy prawnej ze strony osób posiadających odpowiednią wiedzę prawniczą.
Przepis art. 178 cytowanej ustawy, dotyczący skargi kasacyjnej stanowi, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z kolei w myśl art. 197 § 2 powołanej ustawy, do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.
Niezachowanie przymusu adwokacko-radcowskiego w odniesieniu do zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej jest równoznaczne z brakiem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 w/w ustawy. Jest to brak nieusuwalny, co czyni zażalenie niedopuszczalnym. Takie stanowisko znajduje oparcie w orzecznictwie i piśmiennictwie (por. np. postanowienie NSA z dnia 11 lipca 2008 r. sygn. akt II FZ 256/08, Lex nr 493665; komentarz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", wyd. II Wolters Kluwer, Zakamycze 2006, s. 464).
W świetle powyższych okoliczności na podstawie art. 178 powołanej ustawy orzeczono jak w punkcie 2 sentencji.
O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego orzeczono jak w punkcie 3 sentencji na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) w/w ustawy.
Karol Pawlicki