Uzasadnienie
Skarżący złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z dwójką małoletnich dzieci, a źródło jego utrzymania stanowi pobierane przez niego wynagrodzenie za pracę, w kwocie 2 300 zł. Skarżący prowadzi też działalność gospodarczą, która zgodnie ze złożonym oświadczeniem generuje jedynie straty, a także pełni funkcję członka zarządu, na którą to został powołany w drodze uchwały.
Jeżeli chodzi o zgromadzony majątek, to skarżący zadeklarował jedynie samochód osobowy marki Fiat Uno, rok. prod. 1998.
W związku z faktem, że oświadczenie skarżącego okazało się niepełne, co uniemożliwia ocenę jego sytuacji majątkowej, zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 7 marca 2014 r. wezwano go do złożenia dodatkowego oświadczenia o stanie majątkowym i wskazanych dokumentów źródłowych.
Ustosunkowując się do przedmiotowego wezwania skarżący przedłożył między innymi kserokopię zeznania podatkowego PIT-36 za 2012 r., zgodnie z którym jego przychód w tym roku wyniósł 330 325 zł (dochód 103 459,20 zł), kopie deklaracji VAT, za grudzień 2013 r., styczeń i luty 2014 r., zgodnie z którym podstawa opodatkowania tym podatkiem wyniosła odpowiednio: 69 948 zł, 65 113 zł, 36 012 zł. Skarżący przedstawił też zestawienie wydatków na utrzymanie domu, które oszacował na 300 zł, pozostałe zaś wydatki określił na kwotę 700 zł miesięcznie. Dodał też, że opłaca alimenty na dzieci w wysokości 500 zł miesięcznie.
Mimo wezwania skarżący nie przedłożył wyciągu z rachunku bankowego.
Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I wynosi 500 zł.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 4 grudnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270, ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Owo wykazanie winno nastąpić przede wszystkim poprzez złożenie pełnego, jasnego i wiarygodnego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym, a na wezwanie Sądu czy referendarza, dodatkowego oświadczenia i odpowiednich dokumentów źródłowych, na podstawie których możliwe będzie wyjaśnienie wszelkich wątpliwości w sprawie.
W niniejszym przypadku nie sposób jest stwierdzić, że skarżący wykazał, iż spełnia przesłanki uzyskania prawa pomocy. Ze złożonych przez niego oświadczeń i dokumentów wynika, że koszty sądowe, związane z przedmiotową sprawą, w której wpis od skargi wynosi 500 zł, znajdują pełne pokrycie w jego dochodach, które nie ograniczają się do wynagrodzenia za pracę. Skarżący bowiem prowadzi jeszcze oprócz tego działalność gospodarczą, z którego to tytułu osiąga znaczne przychody, co potwierdzają kserokopie deklaracji składanych na poczet podatku od towarów i usług oraz zeznania podatkowego. Co prawda w oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu podkreślono, że działalność ta generuje jedynie straty, jednakże w tym miejscu należy zaznaczyć, że straty w rozumieniu przepisów podatkowych nie można utożsamiać z rzeczywistym wynikiem ekonomicznym, gdyż jest ona jedynie różnicą wysokości przychodów oraz kosztów ich uzyskania.
Osiągając przychody, o jakich mowa we wskazanych wyżej dokumentach, skarżący nie może zasadnie twierdzić, że konieczność uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 500 zł oraz ewentualnie opłaty od skargi kasacyjnej i opłat kancelaryjnych, może wiązać się z pozbawieniem go koniecznego utrzymania. Zestawienie bowiem tych dwóch wielkości prowadzi do zupełnie odmiennych wniosków.
Niezależnie od powyższego w tym miejscu należy dodać, że pełniąc także funkcję prezesa zarządu spółki z o.o. (co potwierdzają również dane z KRS) skarżący dysponuje dodatkowymi możliwościami zarobkowymi, w tej więc sytuacji przyznanie mu dofinansowania ze środków publicznych nie znajdowałoby jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Skoro więc, jak sam twierdzi, zdecydował się na wykonywanie obowiązków menedżerskich bezpłatnie, rezygnując z dochodu z tego tytułu, to przyznanie mu wsparcia ze środków publicznych byłoby wysoce nieusprawiedliwione.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.