Uzasadnienie
Skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W związku z tym złożył oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym, zgodnie z którym pozostaje on we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z dwójką małoletnich dzieci, utrzymując się z wynagrodzenia za pracę, w kwocie 2 300 zł miesięcznie. Skarżący dodał też, że prowadzi jednocześnie działalność gospodarczą, jednakże generuje ona wyłącznie straty.
Niezależnie od powyższego skarżący nadmienił, iż pełni także funkcję członka zarządu spółki, na którą to został powołany w drodze uchwały.
Jeżeli chodzi o zgromadzony majątek, to skarżący wymienił jedynie samochód osobowy marki Fiat Uno, rok. prod. 1998.
W wykonaniu wezwania do złożenia dodatkowego oświadczenia majątkowego skarżący przedłożył między innymi: kserokopię zeznania podatkowego PIT-36 za 2012 r., zgodnie z którym jego przychód w tym roku wyniósł 330 325 zł (dochód 103 459,20 zł), kopie deklaracji VAT, za grudzień 2013 r., styczeń i luty 2014 r., zgodnie z którymi podstawa opodatkowania tym podatkiem wyniosła odpowiednio: 69 948 zł, 65 113 zł, 36 012 zł. Skarżący przedstawił też zestawienie wydatków na utrzymanie domu, które oszacował na 300 zł, pozostałe zaś wydatki określił na kwotę 700 zł miesięcznie. Dodał też, że opłaca alimenty na dzieci w wysokości 500 zł miesięcznie. Skarżący nie przedłożył natomiast wyciągu z rachunku bankowego, pomimo wezwania w tym przedmiocie.
Wpis od skargi w niniejszej sprawie wynosi 500 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Jak stanowi art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ocena spełnienia przez nią przesłanki wskazanej w tym przepisie następuje poprzez porównanie wysokości kosztów postępowania, zwolnienia od których strona się domaga, z jej dochodami oraz stanem majątkowym, a także możliwościami zarobkowymi.
W niniejszej sprawie, w której wpis od skargi wynosi 500 zł, skarżący wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych twierdząc, że nie jest w stanie ich ponieść. Oceniając jednak jego możliwości finansowe należy stwierdzić, że poniesienie tej wielkości wydatków leży w granicach jego możliwości finansowych. Wykonuje on bowiem pracę zarobkowa, uzyskując z tego tytułu wynagrodzenie w wysokości 2300 zł miesięcznie, jednocześnie prowadzi też działalność gospodarczą. Tak więc jego dochody nie ograniczają się do wynagrodzenia ze stosunku pracy, co zostało zasugerowane w oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu. Co prawda utrzymuje on, że przedmiotowa działalność nie jest dochodowa, jednakże jego twierdzenia w tym zakresie nie są wiarygodne. Działalność ta osiąga bowiem znaczne rozmiary, o czym świadczą chociażby wartości podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług za poszczególne miesiące oraz wysokość przychodu, wynikająca z przedłożonego zeznania podatkowego. Mając więc na uwadze te kwoty trudno jest przyjąć, że wynik finansowy działalności skarżącego sprowadza się wyłącznie do uszczuplenia jego majątku.
Analizując sytuację skarżącego nie można pominąć również tego, że trudni się on także działalnością menedżerską, co świadczy o jego dodatkowych możliwościach zarobkowych. Jeżeli jednak skarżący, jak sam twierdzi, sprawuje, z własnej woli, powierzone mu funkcje nieodpłatnie, to nie może stanowić to argumentu przemawiającego za udzieleniem mu wsparcia ze środków publicznych, które w praktyce oznacza przerzucenie kosztów związanych z niniejszą sprawą na podatników.
Analizując oświadczenia skarżącego nie sposób nie zauważyć także tego, że są one wewnętrznie sprzeczne, ponieważ skarżący z jednej strony twierdzi, że mieszka z dziećmi, równocześnie jednak powołuje się na wydatki związane z zaspokajaniem roszczeń alimentacyjnych. Rodzi to więc dalsze wątpliwości co do wiarygodności przedmiotowych oświadczeń, które nie mogą tym samym stanowić podstawy do przyznania skarżącemu prawa pomocy.
Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., oddalił jego wniosek o przyznanie prawa pomocy.