Uzasadnienie
Decyzją z 28 lutego 2013r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie utrzymał w mocy decyzją z 31 stycznia 2012r. nr [...] Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie wydaną na podstawie art. 21 § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749) oraz art. 9 ust. 1, art. 15 ust. 1 i ust. 6, art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 16a ust. 1, art. 16g ust. 1 pkt 2, ust. 4 i ust. 13, art. 16h ust. 1 pkt 1 i pkt 4, art. 16i ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. Nr 54, z 2000r., poz. 654 ze zm.) dalej zwana "u.p.d.o.p.", określającą spółce z o.o. "D " z siedzibą w S zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. w wysokości [...]zł.
Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie postanowieniem z 8 września 2011r. wszczął postępowanie kontrolne, wobec spółki z o.o. "D " w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania podatku dochodowego od osób prawnych za 2008r. udokumentowane protokołem z kontroli z 14 grudnia 2011 r.
W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ pierwszej instancji stwierdził, że spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów o łączną kwotę 36.843,32zł, na którą składały się:
- - kwota [...]zł z tytułu nieprawidłowo dokonanych odpisów amortyzacyjnych, lokalu użytkowego w S przy ul. O, w wyniku błędnego ustalenia jego wartości początkowej będącej podstawą naliczenia amortyzacji, wliczając kwotę nakładów o charakterze inwestycji w obcym środku trwałym poniesionych przez poprzedniego najemcę lokalu oraz wydatków poniesionych przez spółkę z tytułu czynszu najmu tegoż lokalu przez okres prowadzenia modernizacji, czym naruszono przepisy art. 16a ust. 2 pkt 1, art. 16g ust. 4 oraz art. 16j ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p.
- - kwota [...]zł wynikająca z faktury VAT wystawionej przez przedsiębiorcę, który nie świadczył usług dla podatnika, czym naruszono przepis art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.,
- - kwota [...]zł z tytułu zaliczenia do kosztów wydatków o charakterze inwestycyjnym, związanych z budową konstrukcji zadaszonej ogródka piwnego, czym naruszono przepis art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 16 ust. 1 lit c u.p.d.o.p. oraz zaniżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 671,00zł, bowiem przysługiwało jej prawo do zaliczenia w poczet kosztów, na podstawie przepisów art. 15 ust. 6 oraz art. 16h ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ww. ustawy, odpisów amortyzacyjnych dotyczących ww. wydatków o charakterze inwestycyjnym.
Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie decyzja z 31 stycznia 2012 r. określił spółce z o.o. "D " zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy 2008r.
Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie spółka z o.o. "D" złożyła odwołanie z 14 lutego 2012r., w którym wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości, zarzucając jej naruszenie art. 9 ust. 1, art. 15 ust. 1 i ust. 6, art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 16a ust. 1, art. 16g ust. 1 pkt 2, ust. 4 i ust. 13, art. 16h ust. 1 pkt 1 i pkt 4, art. 18 ust. 1 u.p.d.o.p. oraz art. 148, art. 149, art. 180, art. 181, art. 187 Ordynacja podatkowa.
Po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu odwoławczym, w oparciu o obowiązujący stan prawny i ustalony stan faktyczny, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i uznał za zasadne utrzymać ją w mocy. Szczegółowe stanowisko w tym zakresie zawarto w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, w którym poza ustosunkowaniem się do zarzutów odwołania przedstawiono okoliczności stanowiące podstawę rozstrzygnięcia.
Decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie, spółka z o.o. "D " zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i wniosła o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie, zarzucając im naruszenie: art. 9 ust. 1, art. 15 ust. 1 i ust. 6, art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 16a ust. 1, art. 16g ust. 1 pkt 2, ust. 4 i ust. 13, art. 16h ust. 1 pkt 1 i pkt 4, art. 16i ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1 u.p.d.o.p. oraz art. 148, art. 149, art. 180, art. 181, art. 187, art. 235 w zw. z art. 139 § 3, art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacja podatkowa.
W ocenie spółki naruszone zostały terminy załatwienia sprawy, bowiem zaskarżona decyzja została wydana po roku od złożenia odwołania.
Spółka zarzuciła, że Dyrektor Izby Skarbowej w istocie powtórzył rozstrzygnięcie organu I instancji i nie odniósł się do wskazanych przez Spółkę rozbieżności, np. w zakresie systemu centralnego ogrzewania Buderus (ujętego w jednym wykazie prac a nie w dwóch), ograniczając się jedynie do nieuzasadnionej interpretacji dokumentów, gdy tymczasem spółka prowadząc działalność gospodarczą korzystała ze wszystkich instalacji i urządzeń takich jak: okna, system ogrzewania czy wentylacja. Dlatego też zdaniem Spółki miała ona prawo do odpisów amortyzacyjnych od nakładów poprzednika, podobnie jak nie akceptuje Spółka oceny organu co do kosztów z tytułu czynszu ponoszonego za lokal przy ul. O w okresie I-IX 2003r., które zdaniem Spółki nie stanowią kosztów ogólnych zarządu bowiem nie pozostają one w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami spółki, gdyż spółka w tym okresie nie wykorzystywała tego lokalu jako biura lecz prowadziła w nim prace modernizacyjne.
Skarżąca nie zgadza się także z wyłączeniem z kosztów uzyskania przychodów kwoty wynikającej z faktury VAT nr [...]z 3.07.2008r., albowiem organ błędnie zinterpretował przepis art. 509 § 2 kodeksu cywilnego, jak również błędnie ustalił obowiązki finansowo-podatkowe wynikające z umowy agencyjnej zawartej przez spółkę z agentem G. W ocenie strony, dla stwierdzenia faktu poniesienia kosztów uzyskania przychodów nie ma w sprawie znaczenia kwestia ustalenia podmiotu zobowiązanego do wystawienia faktury VAT, lecz jedynie ustalenie istnienia po stronie spółki obowiązku zapłaty tego wynagrodzenia oraz fakt jego przekazania uprawnionemu podmiotowi a tych okoliczności organ nie ustalił czym naruszył przepisy art. 148, 149 oraz 180,181 i 187 Ordynacji podatkowej.
Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie podtrzymując w całości wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko, wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje:
Skarga jest uzasadniona, choć nie z wszystkich wskazanych w niej przyczyn.
Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.z 2012 r., poz. 270) dalej "p.p.s.a", Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Bezsporne w niniejsze sprawie jest to, że spółka z o.o. "D " od 2003 r. wynajmowała lokal użytkowy położony w S przy ul. O, po wygraniu przetargu od Towarzystwa Budownictwa Społecznego [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. Warunkiem przetargu było uregulowanie zaległości z tytułu czynszu poprzedniego najemcy tj. Spółki z o.o. "C ". W 2003 r. Skarżąca dokonywała modernizacji przedmiotowego lokalu. Aktem notarialnym rep. A nr [...]spółka z o.o. "D " nabyła przedmiotowy lokal użytkowy.
Podatnik przedmiotową nieruchomość dowodem OT nr [...]z 30 listopada 2007r. ujął w ewidencji środków trwałych, przyjmując wartość początkową w kwocie [...]zł, na którą składały się:
- - [...],00zł cena nabycia nieruchomości położonej w S przy ul. O,
- - [...]koszty związane z nabyciem tej nieruchomości,
- - [...]zł podatek od czynności cywilnoprawnych z tytułu nabycia,
- - [...]zł wartość netto inwestycji w obcym środku trwałym - w tym kwota [...]zł nakładów inwestycyjnych poprzedniego najemcy zakupionego lokalu oraz wartość czynszu za okres modernizacji.
Bezsporne jest również to, iż Spółka odniosła w ciężar kosztów uzyskania przychodów kwotę [...]zł, wynikająca z faktury VAT z 3 lipca 2008r. nr [...]. wystawionej przez firmę "C" M z którym nie zawierała umowy na usługi akwizycyjne, faktura wystawiona została na podstawie cesji wierzytelności zawartej z G, która w 2007r. wykonywała dla spółki usługi akwizycyjne.
Spór dotyczy możliwości odniesienia w ciężar kosztów uzyskania przychodów w okolicznościach sprawy kwot z tytułu nakładów inwestycyjnych i kwoty wypłaconej na rzecz M W. Odnosząc się do zaliczenia do wartości początkowej nabytego środka trwałego, inwestycji w obcym środku trwałym tj. kosztów modernizacji lokalu położonego w S przy ul. O w wysokości [...]zł, a wynikającej z faktury VAT nr [...] z 5 marca 2003r. Spółki z o.o. "C " i przez Spółkę z o.o. "C " poniesione, wskazać należy na obowiązujące w tym zakresie przepisy u.p.d.o.p. w tym art. 15 ust. 1, art. 16a ust. 1 oraz art. 16g ust. 1 pkt 1 i pkt 2 i okoliczności wejścia w posiadanie przez Skarżącą cudzych nakładów na lokal przy ul. O w S. Rozważania dotyczące mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego należało rozpocząć od art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. Powołany przepis w związku z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., w którym wyłączono z ogólnej definicji kosztów uzyskania przychodów koszty wymienione w art. 16 ust. 1, stanowi, że kosztem uzyskania przychodów są odpisy amortyzacyjne dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m.
Tylko odpisy dokonywane zgodnie z tymi przepisami, stanowiąc odpisy amortyzacyjne w ujęciu podatkowym, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów. Z oczywistych względów weryfikacja tego rodzaju kosztów powinna następować ze względu na ogólne kryteria wprowadzone w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Należy bowiem pamiętać, że zgodnie z art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze u.p.d.o.p. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
1. Za koszty uzyskania przychodów należy zatem, zgodnie z utrwalonymi już poglądami judykatury (por. przykładowo wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 234/08, publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl dalej w skrócie CBOSA) uważać takie wydatki, których poniesienie przez podatnika było spowodowane racjonalnym dążeniem i obiektywną możliwością osiągnięcia przychodu i które nie zostały wymienione w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Podatnik podatku dochodowego od osób prawnych ma możliwość odliczenia od przychodów wszelkich wydatków, pod warunkiem jednak, iż będą one związane z opodatkowaną działalnością. Do tego rodzaju wydatków ponad wszelką wątpliwość należy zaliczyć odpisy amortyzacyjne dokonywane zgodnie z przepisami art. 16a-16m.
W zakresie przepisów zawierających szczegółowe regulacje dla tego rodzaju kosztów (odpisów amortyzacyjnych), decydujące znaczenie miał przepis art. 16a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. W przepisie tym postanowiono, że amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania m.in. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
Zgodnie z art. 16g ust. 1 u.p.d.o.p. za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się:
- 1) w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia;
- 2) w razie wytworzenia we własnym zakresie koszt wytworzenia; (...)
Zasadnie zatem organ uznał w okolicznościach niniejszej sprawy, że podatnik nieprawidłowo ujął w wartości początkowej lokalu położonego przy ul. O wydatki udokumentowane fakturą VAT z 5 marca 2003r. nr [...] bowiem z literalnego brzmienia przepisu art. 16g ust. 1 i ust. 2 u.p.d.o.p. wynika, że musi dojść do wytworzenia środka we własnym zakresie przez podatnika, a wydatki w kwocie [...] zł nie zostały poniesione przez Skarżącą Spółkę, zostały poniesione przez poprzedniego najemcę nieruchomości. Nie budzi wątpliwości również, że Skarżąca Spółka ujęła sporną kwotę z faktury VAT z 5 marca 2003r. nr [...]jako własny koszt wytworzenia środka trwałego, którego jako podatnik nie poniosła a ponadto nie można uznać, że doszło do przyjęcia do używania inwestycji w obcych środkach trwałych albowiem spółka "C" jako najemca lokalu użytkowego nakładami na modernizację nie mogła dysponować.
Zasadnie organ wskazał również na brak znaczenia okoliczności związanych z wykorzystywaniem przez Skarżącą Spółkę czy przydatnością spornych nakładów, na ustalenie wartości początkowej środka trwałego. Okoliczność ta – tj. faktyczne korzystanie ze środka trwałego, według ustawodawcy ma wpływ na prawo do odniesienia w ciężar kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, a nie na ustalanie wartości środka trwałego. Nie ma zatem podstaw prawnych do zaliczenia kwoty [...]zł do kosztów wytworzenia środka trwałego, a tym samym do zwiększenia wartości początkowej tego środka o tę kwotę, bowiem naruszałoby to powołane przepisy u.p.d.o.p.
Odnosząc się do włączenia kwoty [...]zł poniesionej z tytułu czynszu najmu lokalu przy ul. O za okres styczeń-wrzesień 2003r. do wartości początkowej tej nieruchomości, wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p. "Za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania".
Zgodzić się należy z oceną organu, że koszt najmu był ponoszony w celu dalszej możliwości użytkowania lokalu użytkowego - środka trwałego, a nie wybudowania go czy wytworzenia, co potwierdza, że koszt ten nie może zwiększać jego wartości początkowej. Wydatki z tytułu opłat czynszu ponoszone były w okresie realizacji inwestycji w obcym środku trwałym i to w 2003 r., spełniają warunki zawarte w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., bowiem były one ponoszone w celu osiągnięcia przychodów oraz nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p.. Zatem wydatki te należało zakwalifikować do kosztów stałych, które podatnik musiał uiszczać w związku z majątkiem będącym w jego posiadaniu, a co za tym idzie winny one być ujęte w kosztach uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia.
Nie sposób jednak godzić się z argumentacją organu odnośnie nieuznania za koszty uzyskania przychodów kwoty wynikającej z faktury VAT z 3 lipca 2008r. nr [...]. wystawionej przez firmę "C" M W z uwagi na to, że nie doszło w żadnym momencie do transakcji pomiędzy Skarżącą Spółką a wystawcą spornej faktury, czego Skarżąca Spółka na żadnym etapie postępowania nie kwestionowała i wskazywała na okoliczności i dowody pozwalające na ustalenia wydatku tj. cesję wierzytelności zawartej z G, która w 2007r. wykonywała dla Spółki usługi akwizycyjne.
Należy pamiętać, że zgodnie z art. 15 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p., w związku z art. 21 oraz art. 22 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2002r. Nr 76, poz. 694 ze zm.) do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego polegającego na zakupie towarów lub usług, u konkretnego dostawcy lub wykonawcy, za konkretną cenę, ale i odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.
Stosownie natomiast do art. 22 ust. 1 ustawy o rachunkowości dowody księgowe powinny być rzetelne, to jest zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej, którą dokumentują, kompletne, zawierające co najmniej dane określone w art. 21 oraz wolne od błędów rachunkowych. Zapisy w prawidłowo prowadzonej ewidencji rachunkowej mogą stanowić dowód, iż podatnik rzeczywiście uzyskał przychody i poniósł koszty, które uwzględnił przy ustalaniu dochodu. Nie zamyka to jednak drogi do dokonania ustaleń faktycznych w oparciu o przepisy art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w razie wątpliwości co do poszczególnych zapisów ksiąg rachunkowych, stanowiących dowód w sprawie. I z taką okolicznością zdaniem Sądu mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Z zebranego materiału dowodowego wynika, że wystawca faktury nie wykonał usług akwizycyjnych – co jest bezsporne. Organ miał uzasadnione podstawy, aby wezwać Skarżącą do wykazania, że zaewidencjonowana faktura stanowiąca podstawę do pomniejszenia przychodów o koszty ich uzyskania, co organ uczynił, a Skarżąca przedłożyła stosowne wyjaśnienia i zawiadomienie o cesji wierzytelności zawartą pomiędzy G a M W. Z wyjaśnień strony wynikały okoliczności, na podstawie których można byłoby stwierdzić, w jakim zakresie i przez kogo usługi te były wykonane.
Z kolei ustalenia i wnioski organów podatkowych w zakresie dotyczącym wydatku z zakwestionowanej przez organ faktury opierają się na wadliwości dokumentu księgowego jakim jest faktura, która nie jest jak w przypadku podatku od towarów i usług, dokumentem, z którego suma kwot podatku naliczonego stanowi podstawę do obniżenia podatku należnego. Jak była o tym mowa weryfikacja tego rodzaju kosztów powinna następować ze względu na ogólne kryteria wprowadzone w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.
Organ poprzestał zaś na ocenie umowy o akwizycję zawartej przez Skarżącą z innymi akwizytorami, wskazując na zapisy zakazujące cesji praw z takiej umowy, jako argumentu przemawiającego za brakiem możliwości uznania poniesionego wydatku przez Skarżącą, nie weryfikując okoliczności zawartej umowy z G, wymagalności wynagrodzenia z tej umowy. Poprzestanie na ocenie zapisów umowy o akwizycję, na wzajemnych prawach i obowiązkach stron umowy cywilnoprawnej, ograniczeniach dla stron z umowy płynących, nie mogą zdaniem Sądu przesądzać, że pomimo zawarcia umowy cesji, której prawdziwości organ w ogóle nie zweryfikował, poniesiony wydatek nie może być kosztem uzyskania przychodu.
Bezspornie ustalenia niniejszej sprawy wymagały przesłuchania w charakterze świadka nie tylko M W ale przede wszystkim G – czego organ nie uczynił pomimo wniosku Strony, wskazując, że postępowanie toczy się wobec Skarżącej Spółki a nie wobec G czego nie sposób zaakceptować wobec dyspozycji art. 15 u.p.d.o.p. i art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacja podatkowa. Nie ulega wątpliwości, że organ podatkowy o ile uzna przesłuchanie świadka za istotne dla sprawy, dysponuje środkami umożliwiającymi zdyscyplinowanie obecności świadka, czego w niniejsze sprawie organ nie uczynił, poprzestając na jego wezwaniu (awizowanej przesyłce) w przypadku M W, w stosunku do G do informacji o zakończeniu działalności gospodarczej w 2007 r.
W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że sam fakt wystawienia faktury nie tworzy kosztów i nie jest tak, iż kosztami są kwoty określone w fakturach niezależnie od tego, czy potwierdzają rzeczywiste fakty wykonania na rzecz podatnika przez wystawcę określonych dostaw czy usług. W interesie Skarżącej leżało wykazanie poniesienia określonych wydatków na działalność gospodarczą organowi podatkowemu za pomocą wszelkich wiarygodnych dowodów, Skarżąca na takie dowody wskazała i wskazała również środki dowodowe. Ze względu na to, że faktura nie wystarcza, by uznać kwotę na niej wskazaną za koszt uzyskania przychodu, co ma znaczenie w przypadku faktur, co do których prawidłowości i rzetelności istnieją wątpliwości, powinno dążyć się do ujmowania w kosztach uzyskania przychodu jedynie wydatków rzeczywiście poniesionych na wskazane dobra (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2012r., sygn. akt II FSK 1232/10 oraz z 21 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1871/10, dostępne w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przepis art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. zawiera legalną definicję kosztów uzyskania przychodów, stanowiąc, iż są nimi wszystkie koszty poniesione w celu uzyskania przychodów. Skoro mowa jest w niej o kosztach poniesionych, niewątpliwie chodzi tu o wydatki, które mają charakter rzeczywisty, a ponadto niezbędne jest istnienie ich związku z przychodami. W tym kontekście szczególnego znaczenia nabiera też, o czym była już mowa przy zarzutach dotyczących prawa procesowego, prawidłowe udokumentowanie ponoszonych kosztów. Umożliwia to bowiem ustalenie, czy spełnione zostały ustawowe przesłanki pozwalające uznać dany wydatek za koszt uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy podatkowej. Obowiązek ten spoczywa na podatniku, to on bowiem dokonuje określonych wydatków i zaliczając je do kosztów uzyskania przychodów, pomniejsza podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym.
Podatnik powinien wykazać nie tylko, że koszt został poniesiony, ale również, że został poniesiony w celu uzyskania przychodów.
W związku z przedstawionymi powyżej poglądami, za uzasadniony należało uznać zarzut skargi, co do naruszenia przepisów art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacja podatkowa, przez przyjęcie przez organ, iż organ podatkowy oceniając związek wydatku z przychodem poprzestaje na poprawności faktury, podczas gdy Strona przedstawiła dowody i wskazała środki dowodowe na potwierdzenie, iż usługi te zostały wykonane przez G i kwoty jej należnej a wypłaconej na podstawie umowy cesji osobie wskazanej w zawiadomieniu o dokonanej cesji.
To podatnik jest zobowiązany posiadać, względnie wskazać przekonywujące dowody pozwalające na ustalenia świadczące o poniesieniu kosztów w celu uzyskania przychodów, a więc również wskazania, na rzecz jakich podmiotów i w jakiej wysokości ponosił w rzeczywistości określone wydatki. Rzeczą organu jest zaś podjęcie czynności procesowych celem ustalenia prawdy obiektywnej. Nie ulega wątpliwości, że to nie na organie podatkowym, a na podatniku ciąży obowiązek posiadania, względnie wskazania dowodów pozwalających na ustalenia kosztów uzyskania przychodów, to w sytuacji wskazania przez Skarżącą dowodów i środków dowodowych zaniechanie w tym zakresie organu narusza wskazane przepisy.
. W ponownym postępowaniu organ podatkowy stosownie do art. art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w zw z. art. 15 u.p.d.o.p. podejmie wskazane powyżej czynności mające na celu ustalenie prawdy obiektywnej co do poniesienia przez Skarżącą wydatku, wypłaconego M W. Z powyżej wskazanych powodów za zasadne należało uznać zarzuty skargi i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono po myśli art. 152 p.p.s.a.
O zwrocie kosztów postępowania sądowego na rzecz Skarżącej orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz § 6 pkt 4 w zw. z § 14 pkt 2 ppkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.z 2013 r., poz. 490 ze zm)