Uzasadnienie
Pismem nadanym w dniu 23 marca 2011 r. (data stempla pocztowego) I. K., J. J. i W. P. złożyli m.in. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 282/10.
W uzasadnieniu wniosku skarżący stwierdzili, że zostali wprowadzeni w błąd przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, który po wydaniu wyroku z dnia 23 września 2010 r. poinformował w rozmowie, że nie jest już pełnomocnikiem skarżących. Wskazał ponadto, że strona skarżąca powinna wystąpić o nowego pełnomocnika, który sporządziłby skargę kasacyjną. Z uwagi na te okoliczności I. K., J. J. i W. P. w dniu 17 listopada 2010 r. wystąpili o zwolnienie z kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Ponadto stwierdzili, że postanowienie z dnia 13 stycznia 2011 r., którym rozpatrzono przedmiotowe wnioski o przyznanie prawa pomocy, zostało doręczone dotychczasowemu pełnomocnikowi wyznaczonemu z urzędu. Nie poinformował on natychmiast wnioskodawców o tym fakcie lecz uczynił to dopiero wówczas, gdy skarżący, zwrócili się do niego z zapytaniem, czy dysponuje informacjami w sprawie.
Dodali, że niezłożenie kasacji oraz niepoinformowanie w porę o postanowieniu z dnia 13 stycznia 2011 r. jest ewidentną winą ustanowionego z urzędu pełnomocnika, który działał na ich szkodę.
Postanowieniem z dnia 31 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Orzeczenie to zostało następnie uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt I OZ 701/11.
W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wniosek o przywrócenie terminu bez jednoczesnego dokonania czynności procesowej polegającej na niedołączeniu do składanego wniosku pisma procesowego w postaci skargi kasacyjnej należy traktować jako brak formalny podlegający usunięciu w sposób przewidziany w art. 49 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W wykonaniu powyższego postanowienia Sąd wezwał skarżących do uzupełnienia powyższego braku zarządzeniem doręczonym skarżącym w dniach 25-27 października 2011 r.
W dniu 2 listopada 2011 r. powyższy brak został uzupełniony.
Zarządzeniem z dnia 7 grudnia 2011 r. Sąd wystąpił do adwokata J. T. o nadesłanie kopii zwrotnego potwierdzenia odbioru przez skarżących zawiadomienia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2010 r.
W odpowiedzi na powyższe pismo ww. pełnomocnik poinformował, że korespondencję prowadził przy pomocy przesyłek poleconych i nie dysponuje zwrotnym potwierdzeniem ich odbioru. Ponadto załączył kserokopię dokumentu potwierdzającego datę nadania ww. zawiadomienia w dniu 18 listopada 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W świetle postanowień zawartych w art. 86 i 87 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu;
- 2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu;
- 3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin 4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu;
- 5) uchybienie terminowi powoduje powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 ppsa).
Natomiast w myśl art. 88 ww. ustawy spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 23 września 2010 r., jako przyczynę uchybienia terminowi wskazując wprowadzenie w błąd przez fachowego pełnomocnika ustanowionego z urzędu, który po wydaniu wyroku poinformował, że nie jest już pełnomocnikiem skarżących. Pełnomocnik ten wskazał również, że mogą wystąpić do sądu o ustanowienie nowego pełnomocnika, który sporządziłby skargę kasacyjną. W dniu 17 listopada 2010 r. wystąpili z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy wnosząc, m.in. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Sąd zauważa po pierwsze, że z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej skarżący wystąpili dopiero w dniu 23 marca 2011 r. (data stempla pocztowego), w sytuacji gdy ustanowiony w ramach przyznanego im prawa pomocy profesjonalny pełnomocnik w dniu 18 listopada 2011 r. nadał do nich pismo, w którym poinformował wnioskodawców o braku, w jego opinii, podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - przy czym Sąd zauważa, że skarżący w dniu 17 listopada 2011 r. wystąpili ponownie o ustanowienie pełnomocnika, który sporządziłby skargę kasacyjną. Wniosek ten został rozpoznany postanowieniami z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 282/10.
Po drugie zarządzeniem z dnia 15 lutego 2011 r. Sąd udzielił skarżącym informacji, że powyższe postanowienia, rozpoznające ww. wnioski o przyznanie prawa pomocy, zostały doręczone pełnomocnikowi skarżących, o rozstrzygnięciach w nich zawartych. Ponadto Sąd wskazał, że ustanowiony w sprawie pełnomocnik nie wniósł skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku. Powyższa informacja została doręczona W. P. w dniu 3 marca 2011 r., J. J. i I. K. w dniu 1 marca 2011 r.
Wobec powyższego Sąd uznał, że ustanie przyczyny uchybienia terminowi, wskazanej przez skarżących, nastąpiło w dniu 1 i 3 marca 2011 r. W tej dacie skarżący zostali poinformowani, że ich wnioski o przyznanie prawa pomocy zostały rozpoznane. Uzyskali oni zatem wiedzę o okolicznościach sprawy.
Zauważyć również należy, że skarżący nie informowali Sądu, że zrezygnowali z usług reprezentującego ich fachowego pełnomocnika, przez co doręczenia pism dokonywane ww. osobie dokonywane były prawidłowo i były prawnie skuteczne.
Z uwagi na powyższe wniosek złożony dopiero w dniu 23 marca 2011 r. a więc z uchybieniem siedmiodniowego terminu, który kończył swój bieg w dniu odpowiednio 8 i 11 marca 2010 r. do jego wniesienia uznać należało za spóźniony.
Wobec powyższego wniosek skarżących o przywrócenie terminu, na podstawie art. 88 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało odrzucić.