Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., po rozpatrzeniu odwołania B. M. i D. M., decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta P. z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] orzekającą o zatwierdzeniu z urzędu podziału nieruchomości położonej w obrębie [...] miasta P., oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] o powierzchni [...] ha, będącej własnością B. M. i D. M. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Burmistrz Miasta P. decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. zatwierdził z urzędu podział nieruchomości położonej w obrębie [...] miasta P., oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] o powierzchni [...] ha, będącej własnością B. M. i D. M., uregulowanej w KW Nr [...], na trzy działki: nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha (przeznaczona pod drogę publiczną – gminną) i nr [...] o pow. [...] ha.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ stwierdził, iż w dniu 9 grudnia 2004 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne o podział przedmiotowej nieruchomości. Działka o nr ewidencyjnym [...] położona jest na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] marca 2002 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego Nr 117, poz. 2606 z dnia 6 maja 2002 r.), w którym wydzielona działka [...] przeznaczona została pod teren komunikacji i ma stanowić drogę gminną, zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w P. z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...].
W dniu [...] marca 2005 r. postanowieniem Burmistrza Miasta P. nr [...] zaopiniowano pozytywnie wstępny projekt podziału przedmiotowej nieruchomości jako zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania, z zastrzeżeniem, iż działka [...] została wydzielona z przeznaczeniem na teren komunikacji stanowiącej ciąg pieszo-jezdny, zapewniający dojazd do terenów działek budownictwa mieszkaniowego. W wyniku rozpatrzenia złożonego zażalenia powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., a następnie skargę B. M. na to postanowienie oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1124/05.
Od decyzji Burmistrza Miasta P. z dnia [...] stycznia 2008 r. odwołanie wnieśli B. M. i D. M. w uzasadnieniu podając, że decyzję wydano z naruszeniem prawa. Zdaniem odwołujących się nie zawiera ona żadnego merytorycznego uzasadnienia i sprowadza się wyłącznie do przytoczenia podstaw jej wydania. Odwołujący się wskazali, że organ pierwszej instancji nie dokonał ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych, gdyż podał wyłącznie przeznaczenie działki [...], pomijając przeznaczenie działek nr [...] i nr [...] - przy czym w wyniku podziału brak jest możliwości zagospodarowania tych dwóch ostatnich działek.
W ocenie skarżących, jest to niezgodne z art. 93 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który zobowiązuje organ do uwzględnienia przeznaczenia terenu, określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a następnie do ocenienia, czy projekt służy temu przeznaczeniu. Dodatkowo odwołujący się zarzucili, że zaskarżona decyzja nie realizuje celu racjonalnego dojazdu do działek, gdyż dotychczas istniejący dojazd ustanowiono służebnością drogową ([...] nr [...]) od ulicy [...] poprzez działki [...], [...], [...], [...] oraz od ul. [...] poprzez działki [...], [...] i [...], natomiast nowoprojektowana droga kończy się na ich działce.
Odwołujący się podnieśli także, że niezabudowana część działki nr [...] w całości zajęta jest pod drogę, przez co działka traci swoją atrakcyjność, tym bardziej że jest ona położona w centrum miasta. Ich zdaniem, nie powinno mieć zatem miejsca wytyczenie drogi na gruncie prywatnym w sposób pozbawiający działkę swojej dotychczasowej funkcji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., w wyniku rozpatrzenia odwołania małżonków M., decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta P. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 stycznia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości. Zgodnie z art. 93 oraz art. 96 ww. ustawy postępowanie w sprawach podziału nieruchomości jest dwuetapowe: etap pierwszy - dotyczy badania zgodności podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania oraz etap drugi, w którym dokonuje się podziału nieruchomości na podstawie tegoż postanowienia zatwierdzającego projekt podziału.
Mając powyższe na uwadze Kolegium wskazało, że postanowienie Burmistrza Miasta P. z dnia [...] marca 2005 r. pozytywnie opiniujące wstępny projekt podziału przedmiotowej działki nr [...], jest podstawą wydania decyzji zatwierdzającej projekt podziału. Postanowienie to funkcjonuje w obrocie prawnym i jest obowiązujące, a tym samym wiążące dla organów administracji. Decyzja zatwierdzająca podział przedmiotowej nieruchomości nie pozostaje w sprzeczności z tym postanowieniem.
Kolegium podzieliło też twierdzenia Burmistrza Miasta P., dotyczące niezbędności podziału przedmiotowej nieruchomości do realizacji celu publicznego.
W planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w P. z dnia [...] marca 2002 r. Nr [...] (dla terenu, na którym znajduje się nieruchomość oznaczona jako działka nr ewid. [...], przypisano symbol "[...] ha – teren komunikacji stanowiącej ciąg pieszo-jezdny, zapewniający dojazd do terenów działek budownictwa mieszkaniowego".
Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lutego 2008 r. B. M. i D. M. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji.
W skardze zarzucili organowi naruszenie art. 21 oraz 32 Konstytucji RP, tj. prawa własności - przy braku wyraźnego interesu publicznego, naruszenie zasady równości obywateli wobec prawa oraz art. 93 ust. 2 ustawy gospodarce nieruchomościami poprzez pominięcie "przesłanki faktycznej możliwości zagospodarowania wydzielonej działki". Skarżący podnieśli, że w wyniku podziału nieruchomości powstały działki: nr [...], na której usytuowany jest dom skarżącego, [...], gdzie znajduje się obecnie garaż oraz [...] przeznaczona pod drogę gminną. Przed podziałem nieruchomość ta stanowiła cenny punkt dla prowadzenia działalności gospodarczej, mogła również zostać także wykorzystana na cele mieszkaniowe.
W ocenie skarżących, opinia o podziale nieruchomości, która określa wyłącznie, czy podział zgodny jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bada jedynie formalne przesłanki zgodności podziału nieruchomości. Dopiero przy wydawaniu decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości organ administracji powinien rozpatrzyć przesłanki wymienione w art. 93 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, z którymi to pozostaje w sprzeczności przedmiotowa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. Tak więc organ winien był uwzględnić przeznaczenie terenu określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i ocenić, czy projekt realizuje to przeznaczenie oraz czy jemu służy. W przypadku przedmiotowego podziału wyodrębnione działki [...] i [...] tracą dotychczasowe zastosowanie, ponieważ nie ma możliwości zagospodarowania ich na cele mieszkaniowe. Organ drugiej instancji, wskazując w swojej decyzji jedynie przeznaczenie działki nr [...], pominął kwestię dotyczącą przeznaczenia nieruchomości powstałych w wyniku podziału oraz możliwości ich dalszego zagospodarowania.
Ponadto skarżący wskazali, że decyzja o podziale tworzy stan, w którym interesy grupy właścicieli stawiane są wyżej od praw skarżących, przedmiotowy podział nie służy celom planowania przestrzennego i racjonalnemu wykorzystaniu gruntów, a także nie zapewnia należytego dojazdu do działek [...] i [...].
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy taki zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie będąc związany granicami skargi, sąd zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie.
Kierując się powyższą regułą sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, które miało wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotowa sprawa dotyczy zatwierdzenia podziału nieruchomości w trybie art. 93, art. 96 i art. 97 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Zgodnie z wymienionymi przepisami podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzającej podział. Zgodnie zaś z przepisem art. 96 ust. 1 a cytowanej ustawy w odniesieniu do nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków decyzję zatwierdzającą podział wydaje się po uzyskaniu pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na podział nieruchomości.
W rozpoznawanej sprawie z pisma Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w W. z dnia 4 stycznia 2005 r. znajdującego się w materiale dokumentacyjnym sprawy, wynika, że nieruchomość o nr ew. [...] położona w obrębie [...] w P., znajduje się na terenie zespołu urbanistyczno-architektonicznego miasta P., wpisanego do rejestru zabytków województwa [...] nr [...] (dawniej [...]) – k -4 akt administracyjnych.
W aktach sprawy zaś brak jest stosownego pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w W. na podział przedmiotowej nieruchomości. Brak jest też odniesienia w treści decyzji wydanych przez organy orzekające co do wymogu wynikającego z art. 96 ust. 1 a ustawy o gospodarce nieruchomościami i informacji, czy organy wystąpiły do wojewódzkiego konserwatora zabytków. W ocenie Sądu, pozwala to przyjąć, że organy orzekające nie wystąpiły o uzyskanie takiego pozwolenia.
Skoro więc przepis prawa uzależnił wydanie decyzji od wydania pozwolenia przez inny organ, to brak takiego pozwolenia, oznacza, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 96 ust. 1 a ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.