Uzasadnienie
Przedmiotem skargi T. M. (dalej: skarżący, strona) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej: Dyrektor IAS, organ odwoławczy) z [...] r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (dalej: organ I instancji) z [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia [...] r. kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług w wysokości [...].
Z akt sprawy wynika, że skarżący w [...] r. prowadził działalność gospodarczą w ramach Kancelarii [...] adwokat T. M. W deklaracji VAT-7 za [...] r. zadeklarował kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości[...].
W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego obejmującego prawidłowość deklarowania przedmiotu i podstaw opodatkowania oraz wysokość podatku naliczonego i należnego za okres od [...] do [...] r. organ I instancji nie stwierdził nieprawidłowości w rozliczeniu miesiąca [...] r. Z uwagi natomiast na nieprawidłowe rozliczenie podatku od towarów i usług [...] r. oraz wydaną w tym zakresie decyzję (z [...] r. nr [...]) stwierdził, ze zmianie powinna ulec kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym podatkiem od towarów i usług do przeniesienia z poprzedniego okresu rozliczeniowego, którą skarżący wykazał w deklaracji za [...] r. w wysokości [...].
W konsekwencji na podstawie art. 21 §1 i § 3 Ordynacji podatkowej i art. 109 ust. 3 oraz art. 99 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług decyzją [...] r. nr [...] określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za [...] r. w wysokości [...].
Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor IAS zaskarżona decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że odmienne rozliczenie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za [...] r. jest konsekwencją rozstrzygnięcia podjętego przez organ I instancji w zakresie rozliczenia podatku VAT za [...] r. W wyniku dokonanej przez ten organ weryfikacji nadwyżka podatku naliczonego nad podatkiem należnym VAT za [...] r. wyniosła nie jak deklarował skarżący [...], lecz – [...]. Organ odwoławczy poprawność takiego rozliczenia za [...] r. potwierdził decyzją ostateczną z [...] r. nr [...]. Jak stwierdził organ odwoławczy postępowanie podatkowe w przedmiocie podatku od towarów i usług za [...] r. nie wykazało nieprawidłowości, jednak zmianie musiała ulec kwota tzw. zwrotu pośredniego ze względu na art. 99 ust. 12 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., poz. 177 ze zm.; dalej: ustawa o VAT). Organ I instancji określił ja bowiem w innej kwocie za [...] r., niż zadeklarował to skarżący. Pozostałe zarzuty odwołania organ odwoławczy pominął z uwagi na brak związku z przedmiotem sprawy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Skarżący zarzucił naruszenie prawa i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Na wezwanie Sądu pismem procesowym z [...] r. uzupełnił braki formalne skargi poprzez sformułowanie zarzutów. Zarzucił naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 29 ust. 1, art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a), art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a), art. 99 ust. 1 i ust. 12 ustawy o VAT, a także naruszenie przepisów szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z 17 maja 1997 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2002/38/WE z 7 maja 2002 r. – poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.
Następnie pismem procesowym z [...] r. skarżący wskazał, że aktualne są wszystkie kwestie podniesione w piśmie uzupełniającym skargę za [...] r. a dotyczące współpracy skarżącego z A sp. z o.o. oraz B z Litwy.
Na rozprawie pełnomocnik organu wniósł o dopuszczenie dowodu ze skazującego skarżącego prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego we W. z [...] r. w sprawie o sygn. akt [...] wraz z uzasadnieniem – na okoliczność jego treści.
Pełnomocnik skarżącego wniósł o oddalenie wniosku dowodowego, jako spóźnionego.
Sąd postanowieniem podjętym na rozprawie na podstawie art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuścił dowód z ww. wyroku na okoliczność treści w nim zawartych.
Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi.
Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Dodatkowo sprecyzował zarzuty skargi i złożył jako załącznik do protokołu rozprawy pismo w tym zakresie, wskazując na naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. Podniósł, że organy podatkowe nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności dla sprawy, a rozstrzyganie wątpliwości odbyło się przez zastosowanie zasady in dubio pro fisco. Strona została pozbawiona prawa do obrony, a ponadto naruszono zasadę legalizmu i zaufania do organów podatkowych wobec schematycznych działań organów podatkowych, które nie podjęły żadnych czynności pozwalających na skuteczne przesłuchanie niezbędnych w sprawie świadków, czy też analizę niezbędnej dokumentacji. Organy podatkowe naruszyły też zasadę swobodnej oceny dowodów ograniczając postępowanie dowodowe i prowadząc je w sposób powierzchowny bez ustalenia stanu faktycznego i jego oceny w sposób zupełny, co doprowadziło do wyciągnięcia błędnych wniosków.
Nie podjęły również wystarczających i skutecznych starań, by w sposób należyty wyjaśnić sprawę. Nie wskazały w sposób precyzyjny faktów, które uznały za udowodnione, a którym odmówiły wiarygodności. Bezzasadnie również odmówiły przeprowadzenia dowodów w zakresie zeznań świadków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na treść art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - z zastrzeżeniem art. 57a, który w tej sprawie nie ma zastosowania.
Spór w sprawie dotyczy zmiany kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym podatkiem od towarów i usług przeniesionej do rozliczenia podatku VAT za [...] r. z poprzedniego okresu rozliczeniowego tj. z [...] r.
Zdaniem organu odwoławczego, jest to konsekwencja zmiany rozliczenia podatkowego w zakresie podatku VAT za [...] r., dokonana decyzją organu I instancji i utrzymana w mocy ostateczną decyzją Dyrektora IAS z [...] r. nr [...].
Zdaniem skarżącego, błędne ustalenia faktyczne przyjęte w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za [...] r., w konsekwencji błędnie skutkowały wyeliminowaniem we [...] r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z przeniesienia z poprzedniego okresu rozliczeniowego, tj [...] r.
Skarga podlegała oddaleniu.
Sprawa jest skutkiem ustaleń faktycznych i ich oceny podatkowej dokonanych w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług w odniesieniu do miesiąca [...].
Sąd w składzie orzekającym stwierdza, że kontrola legalności decyzji organu odwoławczego w zakresie podatku od towarów i usług za [...] r. została dokonana w wyroku tut. Sądu z [...] r. o sygn. akt I SA/Wr 1112/19. Sąd w składzie orzekającym podziela zawarte tam poglądy.
Jednocześnie Sąd wskazuje, że dopuszczenie dowodu z wyroku karnego skazującego skarżącego (jako oskarżonego) wydanego przez Sąd Okręgowy we W. w dniu [...] r. w sprawie o sygn. [...] również i w tej sprawie potwierdza zasadność rozstrzygnięcia w zakresie [...] r. Zgodnie bowiem z art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Przez pojęcie ustalenia prawomocnego wyroku należy rozumieć ustalenia wynikające z sentencji wyroku karnego dotyczące osoby sprawcy, strony podmiotowej i przedmiotowej przestępstwa oraz miejsca i czasu jego popełnienia (wyrok NSA z 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2070/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). Wyrok ten zapadł po wydaniu zaskarżonej decyzji, co nie ma znaczenia dla zakresu związania Sądu treścią art. 11 p.p.s.a. Związanie sądu administracyjnego ustaleniami wyroku karnego wynikającymi z art. 11 p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że przepis ten zakazuje sądowi podważania ustaleń organu administracji publicznej zgodnych z ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego oraz nakazuje akceptację ustaleń organu administracji publicznej zgodnych z ustaleniami wyroku skazującego (wyrok NSA z dnia 8 października 2014 r., I FSK 1557/13 dostępny w CBOSA).
Przepis art. 11 p.p.s.a. został wprowadzony po to, by uniknąć sytuacji, w których na podstawie tych samych stanów faktycznych byłyby wydawane różne orzeczenia w postępowaniu karnym i sądowoadministracyjnym. Sąd w składzie orzekającym podziela taką wykładnię art. 11 p.p.s.a.
Wyrok karny skazujący skarżącego zapadł [...] r. Z punktu I tego wyroku wynika, że skarżący został skazany za to, że w okresie od [...] r. do [...] r. prowadząc działalność gospodarcza pod nazwą Kancelaria [...] adwokat T. M., działając we W. z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, stwarzając pozory zaistnienia okoliczności uzasadniających zwrot podatku od towarów i usług na wskazany przez siebie rachunek bankowy w łącznej wysokości [...] zł stanowiący nadwyżkę podatku naliczonego VAT nad podatkiem należnym VAT – posłużył się fakturami zakupu dokumentującymi nabycie różnego rodzaju towarów, a poświadczających nieprawdę, gdyż ujęte w nich zdarzenia nie miały miejsca, czym wprowadził w błąd organ podatkowy tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wyłudzenie nienależnego zwrotu podatkowej należności publicznoprawnej w łącznej wysokości [...] zł, tj. o czyn z art. 286 § 1 w zw. z art. 12 kodeksu karnego.
Z tak sformułowanej sentencji wyroku wynika, że żadna z faktur zakupu, stanowiąca podstawę obniżenia podatku należnego VAT w okresie od [...] do [...] r. nie odzwierciedlała rzeczywistości. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że chodzi także o sporne faktury wystawione w dniach [...] i [...] r. na rzecz skarżącego przez A sp. z o.o. Zatem ocena, czy zadeklarowana kwota nadwyżki podatku naliczonego na należnym podatkiem VAT w [...] r. do przeniesienia na następy okres rozliczeniowy (czyli będący przedmiotem niniejszej sprawy [...] r.) – musi uwzględniać również fakt wydania ww. wyroku oraz zakres jego związania, co Sąd uwzględnił.
Sformułowane w skardze i pismach procesowych zarzuty nie mogą być uwzględnione, jako dotyczące innej sprawy i przy niej rozpoznane. Sąd w składzie orzekającym, wnioski wyprowadzone w tym zakresie w odnośnym wyroku o sygn. I SA/Wr 1112/19 w pełni akceptuje, co oznacza, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Z tych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.