Uzasadnienie
W sprawie, strona wniosła o uzupełnienie postanowienia z 19 września 2016 r. w przedmiocie kosztów sądowych, utrzymującego w mocy postanowienie referendarza. We wniosku wskazano, że w uzasadnieniu postanowienia Sąd nie odniósł się do wszystkich kwestii zawartych w sprzeciwie od postanowienia referendarza.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Na podstawie art. 166 p.p.s.a. wniosek o uzupełnienie może być skierowany również w stosunku do postanowienia.
Wskazać należy, że instytucja uzupełnienia wyroku (czy też postanowienia) może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które odnoszą się wyłącznie do sentencji orzeczenia, nie zaś do jego uzasadnienia (por. postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 891/13; postanowienia NSA: z dnia 12 stycznia 2010 r, II OSK 80/07, z dnia 22 października 2008 r., II OSK 27/08; z dnia 20 lipca 2005 r., II OZ 608/05; z dnia 28 października 2010 r., II FSK 735/09, opublikowane w CBOSA).
Skarżąca, zastępowana przez doradcę podatkowego, we wniosku żąda uzupełnienia treści uzasadnienia. Żądanie takie jest niedopuszczalne. Natomiast sentencja postanowienia będącego przedmiotem wniosku o uzupełnienie, odpowiada prawu. Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sentencji Sąd orzekł o utrzymaniu postanowienia referendarza w mocy.
Z uwagi na powyższe, Sąd postanowił oddalić – na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a. – wniosek pełnomocnika skarżącej, o czym orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia.