Uzasadnienie
Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że obecnie nie pracuje, nie prowadzi działalności gospodarczej i nie osiąga dochodu. Jest w trakcie sprawy o separację z małżonką, zamieszkuje w jej mieszkaniu i pozostaje na jej utrzymaniu. Wnioskodawca ma natomiast na utrzymaniu syna, na którego nie jest w stanie płacić alimentów.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątku skarżący podał, że sam pozostaje w gospodarstwie domowym, nie posiada jakiegokolwiek majątku, w tym nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. W rubryce dotyczącej dochodów wskazał swoje nazwisko i powtórzył, że nie ma dochodów. Co do stałych wydatków wnioskodawca ponownie wskazał, że pozostaje na utrzymaniu żony i dalszej rodziny.
Na wezwanie do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów, skierowane na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), wnioskodawca odpowiedział, że z żoną pozostaje w separacji i nie zna jej dochodów. Żona opłaca wspólne mieszkanie, czynsz, media itp. Z kolei skarżący nie pracuje i nie ma dochodu.
Wskazać trzeba, że na obecnym etapie postępowania skarżący jest obowiązany do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, w wysokości 100 zł. Wpis od skargi o tej samej wartości został opłacony.
Dane udostępnione przez wnioskodawcę, w ocenie referendarza sądowego, nie dają podstaw do uwzględnienia jego żądania.
Podstawą prawną rozpoznania przedmiotowego wniosku są przepisy art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z ich brzmieniem, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Powyższego skarżący nie wykazał, gdyż w rzeczywistości nie podał żadnych informacji, które pozwoliłyby na ocenę okoliczności, o których mowa w powołanej regulacji prawnej.
Wnioskodawca mieszka z żoną w jednym gospodarstwie domowym i utrzymuje się w ramach tego samego budżetu domowego. Separacja ma tutaj zatem wymiar jedynie formalny. Trudno w takich okolicznościach dać wiarę, aby wnioskodawca nie miał wiedzy na temat bieżących stałych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny.
Ponadto zwrócić należy uwagę na okoliczność znaną z urzędu: mianowicie w niniejszej sprawie jest to już drugi wniosek o przyznanie prawa pomocy, poprzedni wnioskodawca cofnął, niemniej nie oznacza to, że złożone oświadczenie na poprzednim formularzu, złożone z datą 11 maja 2015 r., straciło swoją wartość. Wynika z niego natomiast, że wnioskodawca pozostawał we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i synem w wieku szkolnym, prowadzona przez wnioskodawcę działalność gospodarcza została zawieszona, zaś żona z własnej działalności gospodarczej odnotowała stratę. Wnioskodawca podał również, że oboje z żoną pozostają na utrzymaniu rodziny.
Rozbieżności w oświadczeniach złożonych w ciągu pól roku są zatem znaczne, co uzasadniało skierowanie wezwania do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów.
Podkreślić trzeba, iż wnioskodawca nie podjął nawet próby udzielenia odpowiedzi na wskazane wyżej wezwanie, bo za taką nie można uznać powtórzenia argumentów powołanych już na urzędowym formularzu. Nie złożył oświadczenia o wszystkich osobach wspólnie z nim mieszkających, o posiadanych środkach transportu, szczegółowego, określonego kwoto zestawienia miesięcznie ponoszonych wydatków. Nie przedłożył kopii zeznań podatkowych za 2014 r. czy dokumentów finansowych związanych z działalnością gospodarczą żony oraz wydruków rachunków bankowych należących do obojga małżonków.
Co za tym idzie, brak było podstaw do dokonania oceny rzeczywistych możliwości płatniczych skarżącego, które kształtują zarówno jego sytuacja finansowa i majątkowa, jak i sytuacja rodzinna.
Wobec powyższego stwierdzić należało, iż wnioskodawca nie wykazał okoliczności uzasadniających jego żądanie. W związku z tym postanowiono jak w sentencji, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.