Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie umorzył postępowanie w sprawie ze skargi J.G. na bezczynność Naczelnik Urzędu Skarbowego w postępowaniu w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego w podatku od spadków i darowizn. Wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącej pouczenie o przysługującej jej prawie zaskarżenia postanowienia w drodze skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W dniu [...] stycznia 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęło pismo skarżącej opatrzone tytułem "zażalenie", przy czym zaznaczono, że jest ono skierowane przeciwko wymienionemu wyżej postanowieniu z dnia [...] grudnia 2008 r.
W wykonaniu zarządzenia Sędziego z dnia [...] lutego 2008 r. wezwano skarżącą do jednoznacznego wskazania, czy jej pismo należy traktować zgodnie z jego nagłówkiem jako zażalenie, czy też stanowi ono – pomimo błędnego oznaczenia – skargę kasacyjną, mając na uwadze, że od postanowienia o umorzeniu postępowania, jako kończącego postępowanie w sprawie służy skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W piśmie wniesionym do Sądu w dniu [...] marca 2009 r. skarżąca wyjaśniła, że jej wcześniejsze pismo stanowi zgodnie z jego treścią zażalenie, nie zaś skargę kasacyjną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w punktach od 1 do 10 tegoż artykułu. Zgodnie zaś z art. 173 § 1 p.p.s.a. środkiem zaskarżenia wnoszonym od postanowień kończących postępowanie w sprawie jest skarga kasacyjna. Postanowienie o umorzeniu postępowania sądowego jest postanowieniem kończącym postępowanie, a więc stosownie do unormowania art. 173 § 1 p.p.s.a. przysługującym od niego środkiem odwoławczym jest skarga kasacyjna.
Przypomnieć w tym miejscu należy, że chodzi tu o postanowienia kończące postępowanie w tym znaczeniu, że kontynuowanie postępowania po ich wydaniu nie jest już możliwe. Są to postanowienia zamykające drogę do wydania wyroku, dotyczące całości sprawy i będące ostatnim orzeczeniem w postępowaniu.
W świetle art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Wniesienie przez skarżącą zażalenia, a nie, jak należało skargi kasacyjnej, nie może być potraktowane jako mylne oznaczenie środka odwoławczego. Po pierwsze zdaniem Sądu niedopuszczalne jest korygowanie przez sąd wyraźnie wyartykułowanej w odpowiedzi na wezwanie woli skarżącej i przypisywać jej intencje inne, niż te, które wprost wynikają z wniesionych przez nią pism. Swoje intencje skarżąca wyartykułowała w piśmie z dnia [...] marca 2009 r. Po drugie zaś treść i forma przedmiotowego pisma świadczą niewątpliwie o tym, że wolą skarżącej było wyłącznie złożenie zażalenia. Przedmiotowemu pismu nie nadano bowiem treści i formy, która spełniałaby wymogi stawiane skardze kasacyjnej.
Mając na uwadze, że skarżąca wniosła środek zaskarżenia nieadekwatny do kwestionowanego orzeczenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznając wniesione zażalenie jako niedopuszczalne, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. powyższe zażalenie odrzucił.