Uzasadnienie
W dniu 29 kwietnia 2016 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w W. wpłynął wniosek J. J. i J. J. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem NSA z dnia 12 stycznia sygn. akt II OZ 1358/15 oddalającym zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 października 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 190/15 w przedmiocie odrzucenia zażalenia.
W piśmie z dnia 29 kwietnia 2016 r. zawarty został również wniosek J. i J. J. o ustanowienie pełnomocnika do tego postępowania (k. 2 akt sprawy II OZ 602/16 NSA w Warszawie).
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 lipca 2016 r. odrzucił w/w skargę o wznowienie (k. 16 akt sprawy II OZ 602/16 NSA w Warszawie). Jednocześnie pouczył wnioskodawców, iż zaskarżone orzeczenie jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu. W dniu 16 sierpnia 2016 r. akta sprawy niniejszej wraz ze sprawą NSA w Warszawie, sygn. akt II OZ 602/16 wróciły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku m.in. w celu rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy (k. 336).
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 780 j.t.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zatem wniosek o przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalny w każdym stadium postępowania sądowego, aż do zakończenia sprawy prawomocnym orzeczeniem - wyrokiem lub postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, s. 498).
W niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 lipca 2016 r. odrzucił skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem NSA z dnia 12 stycznia sygn. akt II OZ 1358/15 oddalającym zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 października 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 190/15 w przedmiocie odrzucenia zażalenia. W/w orzeczenie jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu.
W związku z tym, iż postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2016 r. kończący postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie, zaś postępowanie w sprawie niniejszej jest prawomocnie zakończone, na datę rozpoznawania wniosku w zakresie ustanowienia pełnomocnika nie istnieje już "tok postępowania". Tym samym wniosek o ustanowienie pełnomocnika nie może być uwzględniony.
W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt I OZ 776/12 wskazano, że "przez określenie "tok postępowania", zawarte w art. 243 § 1 p.p.s.a. należy rozumieć tok postępowania sądowoadministracyjnego od chwili jego wszczęcia do prawomocnego zakończenia. Samo wystąpienie przez stronę z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy nie wstrzymuje biegu terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Stwierdzenie prawomocności orzeczenia kończącego postępowanie oznacza, że sprawa sądowoadministracyjna nie jest już sprawą rozpoznawaną przez sąd" (opublikowany w bazie LEX pod numerem 1269708).
W tym stanie rzeczy rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy, po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne przed NSA, należało uznać za zbędne. Zgodnie bowiem z art. 249a p.p.s.a. jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 243 § 1 w zw. z art. 249 a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.