Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 września 2016 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie z wniosku J. J. i J. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika. Wskazał, że postępowanie w sprawie niniejszej zostało prawomocnie zakończone i nie istnieje już "tok" postępowania, który uzasadniałby merytoryczne rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy (k. 340).
W ustawowym terminie wyżej wymienieni Skarżący złożyli sprzeciw na postanowienie referendarza sądowego (k. 394), pod którego treścią widnieje nieczytelny, jeden podpis, zaś w którego nagłówku wskazano obydwoje Skarżących oraz adwokata M. H. Z uwagi na to, że Skarżący J. nie byli w toku postępowania reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, w tym wskazanego w sprzeciwie, jak też nie dołączyli do sprzeciwu pełnomocnictwa – zarządzeniem z dnia 31 października 2016 r. zostali wezwani do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu przez nadesłanie oświadczenia, czyj podpis widnieje pod sprzeciwem, w terminie siedmiu dni pod rygorem jego odrzucenia (k. 404). Wezwania doręczono w dniach 8 i 10 listopada 2016 r. (k. 407, 408). Termin uzupełnienia braku upływał w dniach roboczych (odpowiednio) 15 i 18 listopada 2016 r. W dniu 16 listopada 2016 r. na adres tutejszego Sądu zostało nadane nie podpisane pismo zatytułowane "Zażalenie na postanowienie w związku z brakiem wykładni orzeczenia sygn. akt
II OZ 602/16", któremu nadano bieg jako zażaleniu (k. 411).
Zarządzeniem z dnia 12 grudnia 2016 r. wezwano Wnioskodawców do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (k. 418), który przedłożyli w dniu 30 grudnia 2016 r. (k. 422).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprzeciw od postanowienie referendarza sądowego z dnia 2 września 2016 r. podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Wniesiony w sprawie niniejszej sprzeciw nie zawierał podpisu czytelnego i identyfikującego osobę podpisaną. W związku z tym, że w nagłówku sprzeciwu byli wskazani obydwoje Skarżący wnioskujący o prawo pomocy, jak też wskazano w nim profesjonalnego pełnomocnika (adwokata), który nie reprezentował ich w toku postępowania oraz mając na uwadze, że do sprzeciwu nie dołączono żadnego pełnomocnictwa – uzasadnione było wezwanie Skarżących do wypowiedzenia się co do tożsamości osoby podpisanej pod sprzeciwem. Jest to niezbędne dla właściwego zakwalifikowania tego pisma procesowego – jako sprzeciwu konkretnej osoby i ustalenia w jakim ewentualnie zakresie uprawomacnia lub nie uprawomacnia się postanowienie referendarza sądowego. Dodać należy też, że sprzeciw jest pismem procesowym podlegającym ogólnym regułom przewidzianym dla pism procesowych, a więc konieczne jest jego podpisanie przez wnoszącego (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.).
W sprawie niniejszej do dnia upływu terminu siedmiodniowego wyznaczonego do uzupełnienia powyższego braku formalnego (w zakresie identyfikacji osoby podpisanej pod sprzeciwem) – wyjaśnienie nie zostało złożone. Nadesłane w tym terminie pismo zatytułowane "Zażalenie" takiego wyjaśnienia w żaden sposób nie stanowi, a zatem nie jest uzupełnieniem braku formalnego sprzeciwu.
Stąd też sprzeciw podlegał odrzuceniu jako dotknięty brakami formalnymi, o czym orzeczono na podstawie art. 259 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.
Na marginesie wskazać należy, że tutejszy Sąd pierwotnie błędnie ocenił sytuację procesową w sprawie tj. uznał sprzeciw za wniesiony skutecznie i wezwał Skarżących do przedłożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu (w zarządzeniu z dnia 12 grudnia 2016 r.). Później dopiero dopatrzył się uchybień formalnych sprzeciwu, które eliminują możliwość jego merytorycznego rozpoznania jak też eliminują możliwość merytorycznego rozpoznania nadesłanego na wezwanie wniosku o prawo pomocy (do niego bowiem wezwano błędnie, nie dostrzegając uchybień sprzeciwu). Niedopuszczalne jest bowiem merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu dotkniętego brakami formalnymi, które nie zostały uzupełnione.